Met de tred van een slet stapte Zohra door de draaideur van de stationsrestauratie heen. Althans, dat probeerde ze, want de millimeters dikke glazen deur voelde deksels zwaar aan. Wiebelend op haar stilettohakken probeerde ze op een nonchalante wijze - per slot van rekening is ze al een hele dame! - kracht te zetten, wat moeizaam ging door het minuscule raakoppervlak van haar hakzolen. Zohra keek tersluiks om zich heen. Toen zij zich niet geobserveerd vond, gooide ze haar volle gewicht ertegenaan. De dikke glazen deur - gerand met een bezemachtige stoffen strip - gaf uiteindelijk mee en draaide zoevend open.

Na het lezen van Horia Sloeria’s sms-berichtje stormde Zohra, zo blij als een hondje met zeven staarten, de trap van haar maisonnettewoning af. In een vloeiende beweging greep ze naar haar in de smalle gang gereedstaande fake Louis Vuitton tas. Iedere stoere giechelmeid is in het bezit van zo’n opzichtige - in Marokko of Turkije gekochte - imitatie. Nu vraagt u zich wellicht af: “Waar dienen deze tassen toch voor?”Gaat de Dolle Meidenclub een bank - à la filmklassieker ‘Heat’ - beroven? Neen, was dát maar waar! De naakte waarheid zal u hoogstwaarschijnlijk meer bevreemden.

De bonte giechelmeidenclub was natuurlijk op de hoogte van de perikelen rondom het huwelijk van hun vriendin. Sterker nog, de meiden hadden zich aanstonds solidair verklaard, en waren aan de vergaderitis geslagen. Er moest een oplossing gevonden worden, als was het maar om ieder ongetrouwde lellebel het geloof in Titanic-romantiek en het vinden van ‘de ware Marokkaan’ te laten behouden. Vandaar dat de vriendinnen in de stad bijeenkwamen voor een buitengewone ledenvergadering, die tevens een welkome ontsnapping aan de huishoudopdrachten van hun moeders vormde.

Toen papalief voor het eerst via de gezinstamtam - zijn vrouw - van zijn dochters trouwplannen hoorde, weigerde hij resoluut. Dat was niet zonder reden. Heimelijk had hij haar al in de jaren negentig aan de zoon van zijn minderbedeelde broer in Marokko beloofd. Die stond met zijn rotte druipsteentanden als een kangoeroe te springen om De Grote Oversteek naar het continent der aardse genoegens te maken.

Iedere Marokkaanse jongen zal er ooit aan moeten geloven. De dag komt dat hij met (al dan niet) gespeelde schaamte het huis van zijn toekomstige schoonouders binnenschuifelt. Als teken der schroomvalligheid zal zijn doorgaans hautaine blik strak op de grond gericht zijn, want schroom is een langer leven beschoren dan loslippigheid*.