De bonte giechelmeidenclub was natuurlijk op de hoogte van de perikelen rondom het huwelijk van hun vriendin. Sterker nog, de meiden hadden zich aanstonds solidair verklaard, en waren aan de vergaderitis geslagen. Er moest een oplossing gevonden worden, als was het maar om ieder ongetrouwde lellebel het geloof in Titanic-romantiek en het vinden van ‘de ware Marokkaan’ te laten behouden. Vandaar dat de vriendinnen in de stad bijeenkwamen voor een buitengewone ledenvergadering, die tevens een welkome ontsnapping aan de huishoudopdrachten van hun moeders vormde.

Als je de bont geklede stoet zag rondlopen zou je niet beter weten of de dierentuin was losgebroken. De vriendinnenclub bestond uit vijf driftige dametjes : wandelende tak Fatima, dikbenige Mimoent, Houria Sloeria, en kamelennek Karima. De aanstaande van Mootje - die zich op een later tijdstip aan dit fleurige gezelschap zou toevoegen -  stond bekend als de Zohra de Zebra, een spotnaam die ze had kregen vanwege haar onooglijke voortanden en voorkeur voor gestreepte kleding.
 
Van het groepje waren Fatima en Mimoent het meest in de oog springend. Fatima zag er uit alsof ze zó uit een Unicef-reclame was gestapt, had iets dat verdacht veel leek op een adamsappel, keek met grote priemende kijkers de wereld rond en was gezegend met een hoofd dat ze voor bijna 340 graden kon draaien. Geen leuke jongen die, of uitverkoopbord dat zo aan haar aandacht kon ontsnappen!
 
Dikbenige Mimoent vormde haar natuurlijke tegenpool, en was een notoir sfeerbederfster. Op zich was dat niet zo verwonderlijk: Mimoent was door chronische problemen met haar stofwisseling - wat haar ontzaglijke omvang verklaarde -  in een permanente strijd met haar gewicht verwikkeld. Vaak keek ze dan ook wazig voor zich uit, dagdromend over peperkoekenhuizen en vetzuigoperaties. Durf haar dan niet te storen, beter is het om zachtjes om haar heen te lopen.
 
Eigenlijk was Mimoent sowieso een vreemde eend in de bijt. Geen van de vriendinnen kon het goed met haar vinden, en vaak vielen er ongemakkelijke stiltes wanneer de meiden hun nieuwste liaisons* en vermageringskuren wilden bespreken. Toch konden zij het niet over hun hart halen haar niet op te bellen wanneer zij naar de stad gingen. Enerzijds uit een diep gevoel van een ách en wee ‘anders blijft planeet Mimoent alleen thuis’ medelijden, anderzijds omdat zij zich simpelweg in haar bijzijn überslank en ‘allervrouwelijkst’ voelen. Tsja, wat de dames wel niet allemaal doen voor een beetje zelfvertrouwen!
 
Én zo ging de meidenclub op weg naar de stationsrestauratie voor een bakkie koffieprut en een rokertje of drie. Initiatiefneemster Horia Sloeria beende voor de rest uit. Rikketikkend met haar hakken gaf ze de maat aan. De paden op, de lanen in! De volumeknop werd, zodra er een groepje Marokkaanse boys in het vizier kwam, haast onmerkbaar opengedraaid. De vriendinnen gierden het dan uit van het lachen, alsof één van hen aan de lopende band met dijenkletsers strooide. Magere Faat maakte het helemaal bont: die hing half lachdronken op de rug van planeet Mimoent. Die was hier totáál niet van gediend, nu moest ze behalve haar eigen vetkwabben ook nog het gewicht van de tak dragen.

‘Houd me vast, ik ga kapot! Hahahah, nee, echt waar! Hsjoema! Wielie wielie wielie! Zo leuk!’

De Marokkaanse jongens passeerden hen hoofdschuddend. Mimoent sloeg, nadat de jongens achter de horizon verdwenen waren, geërgerd Fatima van zich af. ‘Als je nog een keer op me springt ga ik op je zitten!’ siste Mimoent haar toe. Fatima keek verongelijkt, maar zweeg. Een pijnlijke herinnering drong zich ongevraagd aan haar op. De laatste keer liep zij dankzij Mimoent, die toen in een eettent iets te enthousiast plaatsnam, twee weken met krukken rond.
 
Het relletje werd door Horia Sloeria in de kiem gesmoord. Zij kon zich geen muiterij in haar gelederen veroorloven. Gewiekst als zij was schakelde zij snel over op hun voornaamste - ledige - bezigheid, namelijk het roddelen over hun vriendinnetjes die niet in hun aanwezigheid waren. Zoals over Zohra, de vriendin die met Mootje zou gaan trouwen. Horia werd ietwat ongedurig van het wachten en nam het besluit om haar, na haar dagelijkse nicotineshot, een sms te sturen.

Één nieuw SMS- bericht.

Hoi schat, hoe issie? Ik weet wat je moet doen met je vader, kom naar ons toe dan ga ik jou vertellen wat. We gaan wat drinken in de stad. De meiden zijn er ook. Tot zo, kus. Horia en de bende!
 
Abdelhakim.
 
* vluchtige liefdesverhouding

 blog: www.abdelhakim.nl

Commentaar (0)

RSS feed Commentaar

Naam

Email

Titel

Commentaar

kleiner | groter

Versturen via email (Alleen voor geregistreerde gebruikers)

Ik heb de voorwaarden gelezen en ga akkoord met de voorwaarden gebruikers voorwaarden.

Schrijf de volgende tekens

Geef commentaar