Na het lezen van Horia Sloeria’s sms-berichtje stormde Zohra, zo blij als een hondje met zeven staarten, de trap van haar maisonnettewoning af. In een vloeiende beweging greep ze naar haar in de smalle gang gereedstaande fake Louis Vuitton tas. Iedere stoere giechelmeid is in het bezit van zo’n opzichtige - in Marokko of Turkije gekochte - imitatie. Nu vraagt u zich wellicht af: “Waar dienen deze tassen toch voor?”Gaat de Dolle Meidenclub een bank - à la filmklassieker ‘Heat’ - beroven? Neen, was dát maar waar! De naakte waarheid zal u hoogstwaarschijnlijk meer bevreemden.

De gewilde handtassen vormen een vereiste voor een ‘mobiel’ omkleedfestijn waarbij de NS-treinen als inloopkast worden gebruikt. Van huis vertrekken de meiden als een giechelbrigade van alleraardigste - nota bene gesluierde (!) - jongedames, waarna zij zich in een tweedeklaswagon nestelen voor het schijnbaar onafwendbare: een clandestiene metamorfose die hen van onschuldig fladderende vlindertjes in harige, strak geklede rupsen doet veranderen. Het is een doorn in het oog, een pijniging van de moslimziel. Het is de wereld op zijn kop.

Gehuld in een waas van geheimzinnigheid, behoort de ‘trein-metamorfose’ tot één van de best bewaarde geheimen van de macaroni-generatie. Knappe schrijver die zich aan een beschrijving waagt zonder gebruik te maken van enig nattevingerwerk.  Wellicht drijven de verkledingzuchtige dames de onbeschaamdheid zó ver dat zij wagon na wagon afstruinen tótdat zij een treincoupé vinden waar zij zich ongestoord en onbemerkt kunnen omkleden. Of… och nee! Zouden zij zo vermetel zijn zich in de - rijkelijk met junkie-urine besproeide - treintoiletruimte van hun islamitische kledij te ontdoen?

Joost mag het weten. Feit is dat zij na de verkleding als malle Bram Ladage duiven door de binnenstad waggelen, op zoek naar wat goedkoop vertier en een zonderlinge paringsdans.  Zowel lichaam als geest komen aan hun trekken: een grote patates frites pindasaus tegen de knorrende maagzak, gevolgd door een telefoonnummertje van een krom lopende Marokkaanse Armani-boy - lang leve de trombose bevorderende skinny jeans! - voor een tot de ochtendgloren durend tortelgesprek. Zelfs een krankzinnige  - ook hij heeft van tijd tot tijd zijn heldere ogenblikken - ziet hier de gekkigheid van in. Maar hoe zit het dan met de schor gepreekte bestendiging van de moslima-etiquette?

Buitenshuis is deze een dode mus. De gedragscode wordt begrensd door de voordeur, of  liever gezegd door de reikwijdte van de selectieve blik van hun vaders die bij hun zonen - addergebroed dat smacht naar de vleselijke omgang - de vrije teugel laten en bij hun dochters het bit kapot trekken. Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan, en zo banen ook de laatstgenoemden zich een weg naar schoonschijnend verderf. De islamitische gedragscode blijft desondanks een verheven ideaal dat de status van het holle woord immer zal ontstijgen.

Zohra was zo’n diehard trein-metamorfe, zó vaardig dat ze zelfs de conducteur in de war deed raken. Het ene moment bediende hij een gesluierde moslima, die met geveinsde gêne het gevraagde treinkaartje uit het zijvakje van haar minuscule schoudertasje trok. Een knipronde later bevroeg hij haar in zijn naïviteit wederom, daar zij zich in luttele minuten in een spiegeltje van vier bij vier centimeter tot een eigentijdse stationsslons opgemaakt had. Met een snelheid en accuratesse waarvan bij clown Bassie - diep geroerd bij het zien van zoveel opmaakpassie - de tranen in de ogen zouden springen. Haar sluier had ze diep in haar nep Louie Vuitton tas weggestopt, en ingeruild voor een kapsel van matrasveer-achtige haarkrullen en oorbellen zo groot als hoepels waardoorheen een corpulente teckel - hopsakidee! - zo doorheen kan springen. De arme conducteur wist, bij het aanschouwen van zoveel visueel geweld, niet meer waar hij het zoeken moest.

‘Joú heb ik niet op dit traject gecontroleerd!’ riep de goede man dan ook onthutst tegen haar uit, ‘waar heb jij je opgehouden?!’ Vol ongeloof krabde de kaartjesknipper zich achter de oren. ‘Kaartje alstublieft!’ Meurend naar een J.Lo geurtje en rinkelend - door de vele armbanden om haar polsen - als de Kerstman in zijn hoogtijdagen, reikte Zohra hem haar reeds gemarkeerde couponnetje aan. De arme treinbediende begon, na het zien van de datum en de markeringen die hij even daarvoor aangebracht had, ernstig aan zijn kortetermijngeheugen te twijfelen.

Kedeng, kedeng. Kedeng, kedeng… Het treinstel kreunde onder haar eigen gewicht terwijl de spoorwagons onder luid gepiep tot stilstand kwamen. Zohra de Zebra wiebelde op haar steile stilettohakken - een veel te krap verblijf voor haar auberginekleurige worstentenen - en greep uit voorzorg naar de metalen ondersteuningsstang om een beschamende val te voorkomen. De naar buiten draaiende treindeuren schoven sissend open, en Zohra stapte uit in een mist van miniplaybackshow-rook. Ooit ‘gehoofddoekt’ van huis vertrokken, zag ze er nu uit als een feministische guerrillastrijdster. De felle opgejaagde blik in haar ogen verraadde dat haar adrenalinespiegel, nu ze zich in een publieke ruimte bevond en daarmee het risico liep haar loshandige broer tegen te komen, schrikbarend snel steeg. Met een verhaaste tred begaf ze zich naar perron 1… naar wie, wat, waar ook al weer? De stationsrestauratie natuurlijk! Waar ze haar vriendinnen in een stapelwolk van tabaksvuil en straffe odeur zou aantreffen…

Abdelhakim Chouaati

blog: www.abdelhakim.nl

Commentaar (0)

RSS feed Commentaar

Naam

Email

Titel

Commentaar

kleiner | groter

Versturen via email (Alleen voor geregistreerde gebruikers)

Ik heb de voorwaarden gelezen en ga akkoord met de voorwaarden gebruikers voorwaarden.

Schrijf de volgende tekens

Geef commentaar