Met de tred van een slet stapte Zohra door de draaideur van de stationsrestauratie heen. Althans, dat probeerde ze, want de millimeters dikke glazen deur voelde deksels zwaar aan. Wiebelend op haar stilettohakken probeerde ze op een nonchalante wijze - per slot van rekening is ze al een hele dame! - kracht te zetten, wat moeizaam ging door het minuscule raakoppervlak van haar hakzolen. Zohra keek tersluiks om zich heen. Toen zij zich niet geobserveerd vond, gooide ze haar volle gewicht ertegenaan. De dikke glazen deur - gerand met een bezemachtige stoffen strip - gaf uiteindelijk mee en draaide zoevend open.

Het was stil in de koffieruimte, op wat gerinkel van glazen, en gesis en gehoest van de cappuccinomachine na. Aan de tapkast zaten twee conducteurs in hun apenkloffie als verdoofd aan hun bakkie koffieprut te nippen. De internationale trein richting Antwerpen lieten ze al enkele minuten op zich wachten.

Een onderbetaalde Wajong-werknemer schuifelde met de tong uit de mond van tafel naar tafel. Bij het zien van een verse koffiekring begon hij uiterst geconcentreerd in een cirkelbeweging te boenen. Alsmaar dezelfde rondjes, alsmaar dezelfde geestdodende handeling. Tótdat de kring verdween, en het tafelblad glom als ooit tevoren. Voldaan keek hij op, en zag Zohra weifelend staan. De rook om haar heen was om te snijden.

Met een blik van oooh-wat-zielig-kijk-een-werkende-gehandicapte-medelijden keek ze de uitgebuite Wajonger aan, die schaapachtig terugkeek met zijn ver uit elkaar staande vissenogen. Ongemakkelijk door zijn schijnbaar emotieloze observatie, bleef ze even op haar stilettostelten staan, alsof ze op een onzichtbaar duwtje wachtte. Dat kwam er. De macht der gewoonte nam haar bij de hand, en trok haar naar rechts. In de verste en donkerste hoek zaten zij, haar vriendinnen, de andere treintroela’s. Verstopt achter twee vuiloranje schotten. Zweterig op elkaar gepropt, doordat dikbenige Mimoent - met haar massieve achterwerk - per se op het bankje wilde zitten. Vanwege haar ‘zwakke onderrug’.

Zohra groette hen uitbundig met de gebruikelijke luchtkusjes, begeleid door het slaken van gespeelde vreugdekreetjes. Mimoent stond op, en duwde in haar onbeholpenheid het koffietafeltje en twee van haar verbouwereerde vriendinnen ruw opzij. Ook zij wilde haar aandeel luchtzoenen in ontvangst nemen. Mimoent gaf Zohra een wurgende omhelzing, en drukte haar hoofd liefdevol tegen haar immense voorgevel. Zohra’s ademtocht werd gesmoord in dikzakkenzweet, en goedkoop Marmoucha parfum uit een bolvormig communistenrood flesje.

‘Wat ben ik blij je te zien, en wat zie je er leuk uit!’ bracht Zohra er met grootste moeite uit. ‘Voor een menstruerende zeekoe’, dacht zij vals bij zichzelf.

Middels een list wist Zohra - wier gezicht inmiddels paars aanliep - aan Mimoents judoarmen te ontsnappen. ‘De ober komt eraan!’ piepte ze benauwd. ‘Waar?’ Mimoent vergat op slag alles om haar heen. Haar monsterbestelling was aangemeerd, alle lof zij aan Allah alleen! Zohra liet ze happend naar lucht op de grond vallen.

De liederlijke meidengang zweeg geheimzinnig. Niet alleen vanwege wat er komen zou, maar daar er bovenal boven Mimoents gesmak en geslobber toch niet viel uit te komen. Mimoent liet zich de versnaperingen ondertussen goed smaken.

Er was zowaar een plan bedacht! Een vinding die oorspronkelijk Plan Tamaraqt* zou heten. Echter, planeet Mimoent was fél gekant tegen deze lustopwekkende benaming. Iedere keer wanneer zij het woord Tamaraqt hoorde begon één van haar vele magen protesterende geluiden te maken. Het was een oerachtig gebrul van jewelste, uit het diepste van haar binnenste, dat veel weg had van prehistorische lokroep. Dan ben ik nog mild in mijn woordkeuze. Zodoende werd de  naam veranderd in ‘Fase II: de hongerstaking’ (onder ons gezegd en elders gezwegen: een Marokkaanse vrouw die zich zonder eten opsluit? Dat is even onwaarschijnlijk als een zionist die de Holocaust ontkent!)

Niettemin pende Zohra driftig het plannetje op de achterzijde van de koffiebon. Dankzij Mimoents ‘bescheiden’ bestelling, aan schrijfruimte geen gebrek. Het masterplan was als volgt: Zohra’s moeder moest luid weeklagend door het huis strompelen (het liefst met uitpuilende ogen en aan de haren trekkend) en het volgende uitjammeren:

 ”Och wee mij, och wee mij, mijn dochter heef zich zonder eten opgesloten!
Wee ons, wee ons, wee bovenal mijn koppige echtgenoot, waar blijft jouw mededogen?!”

Aan Zohra was het om de schijn van een hongerstaking op te houden. Zij moest zich voor de duur van minimaal drie dagen in haar slaapkamer opsluiten. Die kende een deur naar het balkon, en het was de bedoeling dat ze in de avond een emmer liet zakken, waarin haar jongere zusje Siham Snorrie (…juist!) - in ruil voor een paar euro’s en de belofte dat ze haar zwarte Mango-puntschoenen voor het schoolfeest mocht lenen - met Kentucky Halal Ammehoela menu’s en Milka chocoladerepen zou vullen. Oorspronkelijk zou Mimoent zich van deze taak kwijten, maar die samenwerking mondde uit in een regelrecht debacle. In de omhoog gehesen emmer vond Zohra tot haar verbijstering niets anders dan uitgeknepen verpakkingen, verfrommelde doekjes met lippenstift- en vetvlekken, en afgekloven kippenboutjes.

De verklaring van Mimoent dat ze was aangevallen door een roede Duitse herders - die het op haar puddingkuiten voorzien hadden - en dat ze de honden met kippenpootjes had moeten bekogelen om te kunnen overleven, geloofde natuurlijk niemand. Uiteindelijk gaf ze beschaamd toe dat ze honger had gekregen van het ‘lange’ wachten. Maar ze had wel één hele lange, griezelige teckel gezien!

En zo kwam het dat met behulp van zusterlief Siham Snorrie ‘De Tweede Fase’ strategisch in werking werd gesteld. En warempel, het plan werkte! Met een gezicht als een oorwurm gaf vader toe. Zijn vrouw bezorgde hem al knallende hoofdpijn met haar gejammer, en stiekem maakte hij zich ook wel een beetje zorgen om zijn kleine maghrebeintje marsepeintje. Ze zou toch niet echt honger lijden? Na het openen van haar slaapkamerdeur bleek het reuze mee te vallen. Zohra zag er wel ietwat pips uit, maar ze had haar Spongebob-figuur behouden. Eén knik, een haast onwaarneembare hoofdbeweging, was het signaal dat Mootje langs mocht komen.

‘Dat wordt knallende ruzie deze zomer’, dacht vaderlief, en zuchtte diep. ‘Gelukkig heb ik nóg een dochter…’

Einde

Abdelhakim

* een papperige Hulk-groene Marokkaanse erwtenbrij met een overheerlijke scheut olijfolie (van eigen bodem)

blog: www.abdelhakim.nl

Commentaar (3)

RSS feed Commentaar

...
geschreven door Real Zwarte Schaap, juni 04, 2009

Je maakt mijns inziens teveel gebruik van bijvoegelijke woorden bij je beschrijvingem. Ook vind ik dat je onnodig ongewone zinsconstructies hanteert waardoor het niet vlot leest. Teveel beschrijvingen die geen echte doel dienen. Dit fenomeen zie ik vaak terug bij jonge marokkaanse schrijvers.

• 
• -3
• 
• 

...
geschreven door HansWieAnders, juli 04, 2009

bijvoegelijke, beschrijvingem, marokkaanse.

Zwarte Schaap, let eerst zelf op jouw spelling.

• 
• +1
• 
• 

SUUPER
geschreven door defender, juli 21, 2009

Je schrijft goed mijn inziens ook al ben ik maar een proleet en heb ik geen verstand van bijvoegelijke naamwoorden in het voltooide tijd daargezet neergezet. mijn complimenten heb je in ieder geval scrhrijf gewoon lekker door en laat je schrijfstijl niet beinvloeden ,als ik het verhaal lees dan zie ik echt die troelas voor me giegelend in de trein .

• 
• +0
• 
• 

Naam

Email

Titel

Commentaar

kleiner | groter

Versturen via email (Alleen voor geregistreerde gebruikers)

Ik heb de voorwaarden gelezen en ga akkoord met de voorwaarden gebruikers voorwaarden.

Schrijf de volgende tekens

Geef commentaar