Heerlijk om thuis te zijn na een reis van 3000km.
Terwijl ik uit het raam kijk geniet ik van het prachtige uitzicht.
De zon weerspiegelt op de azuurblauwe zee door hoge bergen omringd .
Als ik naar de bergen kijk zie ik huizen.

Zoveel huizen en ik realiseer me ineens dat in al die huizen mensen wonen en dat deze mensen een eigen levensverhaal hebben.
 
Ik begin over mijn leven na te denken.
Mijn leven....
Waar moet ik dan aan denken?
Aan mijn leven in Nederland of aan mijn leven in Marokko?
Waar hoor ik thuis?
Hier in dit prachtige warme land of toch in Nederland waar ik ben geboren en opgegroeid?
Waar voel ik me thuis en waar word ik beschouwd en geaccepteerd als een inwoner.
Die vraag komt in me op. Marokkaanse of toch Nederlandse?
 
In Marokko noemen ze me een Nederlandse en in Nederland een Marokkaanse.
Kan ik mezelf hierdoor zowel Nederlands als Marokkaans noemen?
 
Wil ik mezelf überhaupt wel labelen?
Waarom zou dat eigenlijk moeten?
Waarom worden we niet allemaal gezien als wereldburgers?
 
We zijn allemaal op dezelfde manier op aarde gekomen.
Iedereen leeft met hetzelfde doel: overleven.
We werken om brood op de plank te krijgen om voor onszelf en voor onze dierbaren te kunnen zorgen.
 
Als men mij vraagt of ik me een Marokkaanse of een Nederlandse voel.
Al jaren geef ik hetzelfde antwoord.
Hoe voel je of je Nederlands bent of dat je Marokkaans bent?
 
Ik realiseer me dat het er weinig toe doet hoe ik word genoemd.
Wat ik belangrijk vind, is dat ik word beoordeeld om wie ik ben.
Wie ik ben, los van mijn nationaliteit.
 
Ik ben ik, ik ben mezelf en zo wil ik ook gezien worden. 


Narjis

Commentaar (2)

RSS feed Commentaar

...
geschreven door Saratje, september 08, 2009

ik herken mezelf in dit stukje. En zoals je zei, ik ben ik, ik ben mezelf en zo wil ik blijven en ook gezien worden!!

• 
• +0
• 
• 

...
geschreven door mali, september 19, 2009

Inderdaad een wereldburger! Uiteraard bepaalt meestal het land waarin je geboren bent voor een groot deel wat je je werkelijk voelt. Ik voel me Marokkaanse, omdat ik dit ook zo voel. Ik ben geboren en opgegeroeid in die mooie Alhoceima. Ik heb daar mijn eerste levenjaren geleefd en geweldige ervaringen opgedaan die ik voelde ik me geaccepteerd en gekoesterd door iedereen. Het gevoeld dat je "erbij hoort" is erg belangrijk, vooral nu en als ik terug ga naar je verhaal is dit een belangrijke aspect waarin veel mensen in zijn beland ongeacht wat ze zijn en waar ze vandaan komen. Velen voelen zich niet geaccepteerd en nergens bijhoren, waardoor zij vaak in bepaalde extremise belanden. Ik ben vaak blij wanneer ik om me heen kijk en zie dat veel jonge dames en heren een stevige positie hebben opgebouwd, ook wanneer zij opgegroeid zijn in een hele moeilijke leefomgeving. ik heb grote waardering voor zulke jongeren en zo hoort het ook. Van tegenslagen leren en sterker worden en niet eindeloos duiken in slachtofferrol en nooi meer eruit komen. Dat zij zich realiseren dat de situatie waarin zij zich toen bevonden eenmaal zo was en ook weer de nodige oorzaken had. Als zij zichzelf niet eruit redden dan zal dit patroon zich herhalen en worden hun kinderen eveneens slachtoffers van dat systeem. Kom op lieve jongeren wees een goede en een stabiele mens waar iedereen en vooral jijzelf wat aan hebt!

• 
• +1
• 
• 

Naam

Email

Titel

Commentaar

kleiner | groter

Versturen via email (Alleen voor geregistreerde gebruikers)

Ik heb de voorwaarden gelezen en ga akkoord met de voorwaarden gebruikers voorwaarden.

Schrijf de volgende tekens

Geef commentaar