De Koude Oorlog staat bekend om haar retorische wapengekletter. Toen de Verenigde Staten de Paralympics organiseerden en zij het bolwerk van het rode gevaar uitnodigde een delegatie van gehandicapte atleten te sturen, antwoordden de vertegenwoordigers van het Kremlin hooghartig maar beleefd: ‘Wij hebben geen gehandicapten in de Sovjet-Unie’. De Verenigde Staten zullen zich wel achter de oren hebben gekrabd.

De Koude Oorlog staat bekend om haar retorische wapengekletter. Toen de Verenigde Staten de Paralympics organiseerden en zij het bolwerk van het rode gevaar uitnodigde een delegatie van gehandicapte atleten te sturen, antwoordden de vertegenwoordigers van het Kremlin hooghartig maar beleefd: ‘Wij hebben geen gehandicapten in de Sovjet-Unie’. De Verenigde Staten zullen zich wel achter de oren hebben gekrabd. Geen gehandicapten in de Sovjet-Unie? Meenden zij dat of was het een daad van overijverig Stalinistisch patriottisme? Ik vermoed dat de Sovjets bedoelden dat zij geen gehandicapten meer over hadden*. De Verenigde Staten hadden daarom niet om gehandicapte atleten, maar om een delegatie alcoholisten moeten vragen. Dan had er een ware volksverhuizing plaatsgevonden.

Ongeacht wat de Sovjets met hun gehandicapte kameraden deden, hun repliek getuigt van misplaatste superioriteitsgevoelens. Natuurlijk, de Sovjets hebben in de eerste decennia van de Koude Oorlog hun gram weten te halen. De regering van de moegestreden Verenigde Staten, met het gulzige en armlastige Europa aan de borst (Marshallhulp), keek met knikkende knieën toe hoe de Spoetnik haar eerste rondje rondom de aarde vloog. Trok wit weg toen er ook nog Russisch geblaf van hondje Laika uit de ruimte weerklonk, en kreeg last van acute incontinentie toen Youri Gagarin in een heerlijk nostalgisch oranje ruimtepak als eerste menselijke kosmonaut de ruimte in werd geschoten. Maar om daarom het bestaan van Sovjetgehandicapten te ontkennen? De stelling dat je voor (verstandelijk) gehandicapten in de kapitalistische wereld moet zijn is er één die zonder meer tot nadenken stemt, en eentje waar darwinistische hobbybiologen likkebaardend mee aan de slag kunnen gaan. Een kapitalistische wereld die overloopt van de verstandelijk gehandicapten… dat zou althans voor mij een hoop verklaren. Om maar wat te noemen, het presidentschap van Bush bijvoorbeeld.

De retoriek van de Koude Oorlog is aan het verdwijnen. Dat komt doordat het een conversatiestijl is die alleen door dictatoriale regimes gehanteerd wordt. Waar vind je nog narcistische despoten van het kaliber Stalin, Mao Tse Tung, Pol Pot, Ceauceşcu, Mobutu en Idi Amin Dada? Kim il Jung II is een slap aftreksel van zijn vader, hij verrufilt zijn nucleaire ziel voor enkele treinwagons aan voedselhulp. De ‘ongenaakbaren’ van de Junta in Birma worden dwarsgezeten door normaal gesproken apathische monniken. Saddam Hussein is, na een farce van een rechtsproces, door bezeten sjiieten gelyncht (lang leve de ‘nationale verzoening’). De overige éénentwintig dictators in het Midden-Oosten houden zich angstvallig koest, bang voor grimmige volksopstanden en inmenging van de navolgers van de democratie. De ultraconservatieve Ahmadinejad is de enige die af en toe, onder het waakzaam ook van de Raad van Hoeders, vuur spuwt.

Ahmadinejad begon afgelopen september (2007) zijn triomftocht in het land van Beëlzebub zelf. Hij was daar om persoonlijk aan ‘het Amerikaanse volk’ uit te leggen dat het niets, maar dan ook niets, van Iran te vrezen heeft. In het Farsi (een andere taal weigert hij te spreken) sprak hij de Amerikanen toe zoals hij in zijn eigen land de opgetrommelde menigte Iranese werklozen toespreekt: breed gebarend, stekend, vleiend en zonder toe te geven aan netelige ondervragers.

‘Waarom zouden wij Iran moeten vrezen’ is een vraag die hardop gesteld moet worden. Iran bestaat al langer dan vandaag, en heeft sinds de Islamitische Revolutie in 1978 geen agressieve oorlogshandelingen uitgevoerd. De Irak-Iran oorlog is, met het mandaat en het gifgas van de Verenigde Staten en andere Westerse landen, door Saddam aangevangen. Het sjiietische regime dat nu regeert leeft, ondanks de sancties die het land treffen, in vrede met haar buurlanden. Waarom zouden wij dan Iran moeten vrezen? Is het omdat de Verenigde Staten het falen van ‘het vestigen van de democratie’ (lees: het veiligstellen van de oliebelangen) in Irak de ayatollahs aanrekent? Is het omdat Iran tot het illustere rijtje van de ‘As van het Kwaad’ gerekend wordt? Gaat het om de drieduizend uraniumverrijkende centrifuges die ze hebben? Of om de enge zelfkastijdingfilmpjes die ze op Youtube deponeren? Van Iran kan je op z’n tijd een ontkenning van de Holocaust verwachten, en soms geven ze financiële steun aan sjiietische milities in Irak en Libanon. Maar zelfs deze handelingen hangen af van de inhoud van de oorlogskas van de Verenigde Staten. Daarbij geldt: hoe leger de kas, hoe hoger de inzet (van Iran).

De welsprekende president van Iran Ahmadinejad kent blijkbaar ook zijn Russische klassiekers, want toen hem tijdens een vragensessie in New York gevraagd naar executie van twee homoseksuelen in zijn land verklaarde hij zonder gêne: ‘In Iran hebben we geen homo´s zoals in uw land’. Net zoals de Sovjets koel het bestaan van Russische gehandicapten ontkenden. Zijn opmerking leidde tot hoongelach in de zaal van de Colombia University. De Iranese president gaf de indruk dat hij niet begreep waarom er gelachen werd en herhaalde zijn standpunt daarom nog meer eens: ‘Wij kennen dit verschijnsel niet’. ‘Ik weet niet wie u verteld heeft dat het wél zo is’. Human Rights Watch gaf de Iranese president daarom een plaatsje in de ´Hall of Shame (´Galerij van de Schaamte´) 2007, een eregalerij voor prominente leiders die last hebben van homofobie. Wie zegt dat sjiieten geen humor hebben? Ik weet wie er wie er in ieder geval niet (meer) om kunnen lachen. De homo’s in Iran.

Abdelhakim Chouaati
is moslim, schrijver, freelance columnist, publicist en tv-presentator

* Wat betreft het lot van de gehandicapten in de voormalige Sovjet-Unie: ik sta er in ieder geval niet van te kijken wanneer - na gegraaf in staatsarchieven - blijkt dat de ‘economisch onwaardige’ Sovjets massaal naar Siberische koelakkenkampen werden getransporteerd. En om de naïeve SP’ers onder ons uit hun natte communistische droom te helpen: dat deden ze heus niet in het kader van een reïntegratieproject voor de mindervalide landgenoot. De deportatie naar de werkkampen was op z’n hoogst een Russische variant op de Melkerbanen.

Commentaar (0)

RSS feed Commentaar

Naam

Email

Titel

Commentaar

kleiner | groter

Versturen via email (Alleen voor geregistreerde gebruikers)

Ik heb de voorwaarden gelezen en ga akkoord met de voorwaarden gebruikers voorwaarden.

Schrijf de volgende tekens

Geef commentaar