22 november 2006 “Het was de avond van de verkiezingen. Er klonk even gerommel aan de voordeur, waarna het knopje van de deurbel tergend lang werd ingedrukt. Het snerpende geluid van de bel drong ongenadig hard mijn gehoor binnen. Mijn linkerbeen sliep, en ik voelde er weinig voor om op te staan. Tenzij… Het zou toch niet weer die brutale Jehovagetuige zijn? Vlug greep ik met mijn hand onder de bank, waar ik speciaal voor dat soort gelegenheden een zwarte politieknuppel verstopt had. ‘Vandaag gaat hij ze krijgen!’ dacht ik bij mijzelf. Ik slaakte een zucht van verlichting toen er een sleutel in het slot gestoken werd en er vertrouwde Magrebijnse klanken door de gang weerklonken. Mijn broertje kwam binnen, met in zijn kielzog een karrenvracht aan Somalische en Marokkaanse kameraden.

‘Doe de deur dicht, het is koud!’ riep ik vanuit de woonkamer. Ik hoorde een onstuimige woestijngrap, luid gelach, het gerinkel van glazen in de keuken en de voordeur die werd dichtgeslagen. Mijn broertje kwam met zijn gevolg de woonkamer binnengelopen. Zijn gezicht zag rood van het traplopen, het is de kleur van zijn politieke voorkeur.
‘Op wie hebben jullie gestemd?’, vroeg ik uit beleefdheid. Één van de Somaliërs nam het woord.
‘Op die aardige man van tv, ben even zijn naam kwijt’.
‘Wie bedoel je?’
‘Met die grijze haren en die rode jas. Hij stond de vorige keer op een aardappelkistje’, verduidelijkte hij.
Aardappelkistje? Welke politicus staat er, in een geforceerde poging volks over te komen, op een aardappelkistje zijn propaganda te spuien?
‘Toch niet Wouter Bos?’ Zijn vrienden knikten ijverig in koor van ‘Jawel, dat is hem, en wij zijn niet de enigen die op hem hebben gestemd’.

Ik kon het niet laten om niet diepe zucht te slaken. Heeft iemand cyaankali in huis? De moslims hebben strategisch op Wouter Bos gestemd! Ik bleef de verkiezingsuitslagen volgen. Stad na stad leek zich over te geven. Aan het eind van de avond leek het alsof de hemel christelijk was geworden” *

22 november 2007. Exact één jaar later. Ik spreek voor de gehele moslimgemeenschap wanneer ik vaststel dat ons is een oor aangenaaid. Maar voordat ik daar verder op in ga (in de vervolgcolumn Hoe Aboutalesk ben jij?) wil ik het één en ander uitweiden aan het actief deelnemen aan het democratisch bestel, wat mij ongetwijfeld tot de ‘Vijand van het Binnenhof’ nummer één zal maken.

Een actieve deelname aan het democratische proces is, anders dan de pakdragende gluiperds die politici heten ons doen geloven, in principe voor de moslim niet weggelegd. Niet als kiezer, en al helemáál niet als politicus. Een stem vóór een politieke partij, is een stem tégen de politiek die God toestaat. Waarom? Omdat geen enkele politieke partij in Nederland de belangen van de Islam en haar belijders integraal behartigt. Zelfs ál zou er een politieke partij zijn die zich volledig inzet voor de standpunten van de Islam, uiteindelijk zouden - met dank aan de coalitievorming en de consensus die dáárvoor bereikt moet worden - de Islamitische regels (die van God afkomstig en derhalve verheven zijn) vertroebeld raken. Een coalitie vormen betekent dat je enkele standpunten zult moeten opgeven, zélfs aanpassen, om andere te kunnen behouden. Daarmee doe je de Islam, die de ultieme waarheid en rechtvaardigheid herbergt, een groot onrecht aan.

De ambitieuze ‘volksvertegenwoordigers’ die zich nog tot volgelingen van de Islam rekenen, en die daarnaast lid worden van een atheïstische partij, zich verkiesbaar stellen of op wat voor wijze dan ook een bijdrage aan de politieke besluitvorming leveren, begeven zich op religieus glad ijs. Deelnemen aan de politieke besluitvorming, het indienen van bepaalde wetsvoorstellen en het bij stemrondes voor of tegen stemmen, betekent ontegenzeglijk de schending van de wetgevende macht én de rechtsprekende macht van God. De voorschriften van de Islam worden door filosofische kul vervangen: ondeugdelijke normen die door véruit inferieure schepselen (een schepsel is per definitie inferieur aan een schepper) zijn bedacht.

Politiek bedrijven in de context zoals ik die hierboven beschreven heb, staat om bovengenoemde redenen gelijk aan het bedrijven van blasfemie. Helaas zal het voor de ‘moslimpoliticus’ niet bij deze ernstige vormen van godslastering blijven: de gifbeker moet tot de laatste druppel leeg. Hij zal zich namelijk ook - de partijstatuten verplichten hem daartoe - hard moeten maken voor reeds bestaande heidense wetgevingen. Om enkele voorbeelden te noemen: hij zal zich moeten inzetten vóór het schandalige prostitutiebeleid, vóór het denivellerende rentesysteem, vóór het mensonterende vreemdelingenbeleid, vóór het niet- Islamitische strafrechtsysteem en vóór het uitzenden van militairen naar landen waar onschuldige moslimburgers - onder het mom van wederopbouw en de schijnstrijd tegen terrorisme - worden uitgemoord. Hoe verenig je dit met het je moslimidentiteit? Hoe kun je zowél God, als de goddeloze partijstatuten gehoorzaam zijn?

Daarom constateer ik dat wanneer je voor de politiek kiest, je voor het wereldse leven kiest, met alle treurige gevolgen van dien. De innerlijke overtuiging raakt ernstig vervuild, wat terug is te zien in de gedragingen en de uitlatingen, ja zelfs aan de kledij van de moslimpolitici in Nederland. Enkele moslimburgers hadden - weliswaar met weerzin in het hart - besloten om, voor het behoud van de continuïteit van de moslimgemeenschap in Nederland, de gang naar de stembus te maken. Zij hebben - ter verduidelijking - niet vóór links, maar tégen rechts gestemd, in de hoop een vreedzaam bestaan op te kunnen (blijven) bouwen. Ook voor hun kinderen. Maar uiteindelijk blijven wij Marokkanen, ook in de ogen van de linkse politici, wanneer het er op aan komt ‘profiteurs, die zich nergens bij aansluiten’ (zoals Jan Marijnissen dat zich, in een licht beschonken toestand, liet ontglippen). Weet daarom in wie je je vertrouwen stelt.

Abdelhakim Chouaati
moslim, schrijver, freelance columnist, publicist en tv-presentator

 *Het gedeelte dat tussen aanhalingstekens staat (de avond van 22 november 2006) is fictief.

Commentaar (2)

RSS feed Commentaar

...
geschreven door peterjan, december 03, 2007

quote""22 november 2007. Exact één jaar later. Ik spreek voor de gehele moslimgemeenschap wanneer ik vaststel dat ons is een oor aangenaaid.""quote

1 nogal veel pretenties maar deze meneer
2 verder roept deze man op om dus niet politiek actief te worden; hoe denkt hij dat een land die uit een mengelmoes van mensen,ideeen en religies bestaat dan bestuurd moet worden? niet aan deelnemen? dus lekker op afstand toekijken hoe anderen proberen de zaak draaiende te houden; ik noem dit onverantwoord en egoistisch

• 
• -1
• 
• 

...
geschreven door peterjan, december 03, 2007

beetje erg egoistisch ; anderen het bestuur van dit land te laten uitvoerenen en jezelf daarvan distantieren;maar wel oordelen

ik vind dit weerzinwekkend

• 
• -1
• 
• 

Naam

Email

Titel

Commentaar

kleiner | groter

Versturen via email (Alleen voor geregistreerde gebruikers)

Ik heb de voorwaarden gelezen en ga akkoord met de voorwaarden gebruikers voorwaarden.

Schrijf de volgende tekens

Geef commentaar