Het is deze dagen lachen en gieren geblazen. ‘Lof der Zotheid’, het heerlijke Boekenweekthema. Nu kom ik graag in boekhandels, ook in onze Plantage Scheurwater, niet op de laatste plaats omwille die lieve, altijd behulpzame dames. En soms, inderdaad, loop ik de winkel uit met een boek onder de arm. De laatste keer niet, toen griste ik het Boekenweekmagazine mee.

Al dagenlang is het wereldnieuws: de strop van Saddam. De illegale beelden van de totale ophanging (zie YouTube) spoken onophoudelijk door mijn hoofd. Horror van de hogere soort.

Volgende week valt het vonnis, maar Samir A. hoorde alvast 15 jaar tegen zich eisen.
Ik ben tegen geweld maar dat Samir A. achter tralies zit is een gotspe.
Wie vrij is van angst en hysterie, ziet in Samir A. een ideale schoonzoon. Een lichtend voorbeeld voor de verveelde patatjeugd van tegenwoordig.

Volop hilariteit. Een ‘geitenkenner’ (Maarten ’t Hart) en een ‘geiteneuker’ (ondergetekende) samen op dezelfde kieslijst van de Dierenpartij.
Er is echter vooral wenkbrauwengefrons: hoe kan een muzelman zich committeren aan een partij die dat barbaarse slachtritueel afwijst? En andersom: heeft de Dierenpartij niet een Geit van Troje binnengehaald? Delicate vragen. Zeker tegen de achtergrond van de commotie omtrent het halal-vlees van Albert Heijn.

In het Britse Gloucestershire is een pauw vurig verliefd geworden op een benzinepomp. Het dier staat al voor het ochtendkrieken te wachten tot z’n grote liefde opengaat. Dat is een kleurige pomp die vrolijk tak, tak, tak roept als er getankt wordt. Daarin ziet de 8-jarige pauw een uitnodiging om samen een nestje te bouwen.

De haring die allesbehalve op haring lijkt. De lokale partij Zeepbel Belangen uit Ambacht.  De duizelingwekkende schoonheid van Zidane’s kopstoot die ik op billboard formaat liet maken en op dvd liet branden om hem iedere avond voor het slapen gaan af te draaien.

Wie valt, staat op. Maar de meeste blijven liggen.
Ronaldo is diep en voorgoed gevallen. En Ronaldhino? Zal hij nog  opstaan? Misschien in Barcelona. Als de Spaanse zon zijn laatste stralen schenkt.

In Marokko, zegt men, woedt al langere tijd een fel debat over een film. Dat is uiteraard een goed teken, want wie over moraal en kunst het hoofd breekt, diens maag is gevuld.  De film heet – en u merkt direct dat de maker er geen doekjes om windt - ‘MaRock’. En wie Rock zegt, zegt seks, en wie seks zegt, zegt drugs.

Ons nationaal terrorismecircus (met het Hofstadproces als voorlopig dramatisch dieptepunt: ‘opruiende’ teksten schrijven en verspreiden is voortaan strafbaar!) doet herinneren aan de dichter Jan Greshoff. Hij zei eens dat er twee categorieën politici bestaan: zij die hun taal gebruiken om hun gedachten te verbergen, en zij die hun taal gebruiken om te verbergen dat zij geen gedachten hebben.

Misdaad loont. We zagen het bij de criminele Ahold-topman Van Der Hoeven, we zien het bij de VVD’er Hirsi Magan. Maar net dat je bij Hirsi Magan dacht ‘opgeruimd staat netjes’ begint het gemieter van voren af aan.