In de vorige Contrast werd een groot maar goed artikel gewijd aan ‘segregatie’. Het zal niet de eerste of laatste keer zijn dat in Nederland een artikel wordt gewijd aan segregatie.
RMO (Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling) en Forum hadden dure deskundigen nodig om te ontdekken dat segregatie een natuurlijk fenomeen is. Evengoed had men een clubje natuurkundigen kunnen inhuren, ze vet betalen voor een rapport met als eindconclusie: ‘Newton had gelijk, zwaartekracht bestaat.’

Ik ben een groot voorstander van segregatie en dat is geen geheim. Dat wil zeggen: ik ben tegen culturele menging. Waarom? Omdat culturele menging onherroepelijk leidt tot vertroebeling, verwatering, vervuiling, verflauwing, ofwel: rommel. Niks zo rampzalig als die alom opkomende fusion-restaurants waar je ‘hippe’ gerechten worden voorgeschoteld die een ratjetoe blijken van een onwaarschijnlijk bezopen multicultishit dat je kroeskop spontaan sluik wordt. Als je mij Italiaanse vissalade met Turks yoghurt op Marokkaans gekruide stoofgroenten serveert en Ierse koffie toe, zeg ik: culinair terrorisme bestaat.

Ik verafschuw dus culturele menging. Wat niet zeggen wil dat ik afkerig ben van de multicultuur, integendeel, ik ben groot voorstander van deze samenlevingsorde mits inwonende culturen en bijbehorende leefgemeenschappen strikt naast elkaar, maar niet door elkaar worden gehusseld. Dus Jappen bij de Jappen, Turken bij de Turken en Suri’s bij de Suri’s. Dat is helder, dat is overzichtelijk, dat is puur. Vaak willen ze het zelf ook, dus dat scheelt.

Wie net als ik veel reist snapt dat. In iedere verkrijgbare landenreisgids (Dominicus, Lonely Planet, Elmar) tref je steevast twee loftermen aan: veelzijdigheid en cultuurrijkdom. Gedoeld wordt op de vele etnische subculturen die de stad of het land rijk is. U leest dan: ‘u mag de Caribische wijk niet missen’. Of: ‘Als de Armeense kwartier ontbreekt is uw speurtocht incompleet.’ Of: ‘Vergeet u niet ook een bezoek te brengen aan de Japanse buurt. De samoerai slentert daar vrijelijk door de straten, u waant zich in het 16e eeuwse Nagasaki.’ Neem nu Marokko. Dit land pleziert ieder jaar een miljoen toeristen, waaronder ook veel hangbuikhollanders die op de LPF en VVD stemmen omdat ze niks van Marokkanen moeten. Iedere reisgids recommandeert standaard de ‘mellah’, de joodse wijk. Rabat heeft zo’n wijk, alsmede Marrakech, Casablanca, Fès, en zelfs het piepkleine Salé herbergt een onstuimige joodse concentratiewijk. En ja, je ogen liggen op schellen voor die wonderlijke joodse ditjes en datjes. Antwerpen kent ook zo’n curieuze buurt vol chassidische krullen. En wat zou er van London overblijven zonder de bruis van Indiase wijken en Pakistaanse centra? En New York zonder Little Italy, The Bronx, China Town, The Arabian District, Latino City? De interessantste winkeltjes, de uitzonderlijkste specerijen, de bizarste geuren, de markantste bidtempels, de knapste vrouwen, de vreemdste eettentjes, de gekste gerechten, de fascinerendste talen – je vind het allemaal terug in, juist ja: De Concentratiewijk. Of netjes gezegd: ‘de zwarte wijk’.

Maar Nederland, tja Nederland, zij moet plotseling niks hebben van ‘segregatie’. Want ‘teveel allochtonen bij elkaar geeft spanningen.’ Me dunkt dat die spanning vooral in de kop van de Hollander zit. Politici hebben hun mantra paraat: werkloosheid, armoede, criminaliteit. Dus luidt het panacee: spreiden die handel. Maar er bestaat een punt waar populisme overgaat in domheid. Allochtone werkloosheid bestrijdt je niet door allochtonen over de stad uit te smeren maar door werkgelegenheid te scheppen. Dus via allochtone banenpools, door etnische quota in te voeren op straffe van boetes, door arbeidsmarktdiscriminatie slagvaardig uit te bannen, etc.. Maar niet door allochtonen te spreiden. Alsof het zou helpen als een Turk bij zijn sollicitatie zou zeggen: ‘ik ben geen gewone Turk, ik ben een gespreide Turk’.

En wat betreft criminaliteit, dat gaat dwars door rangen, klassen en standen heen. De rijken en gevestigden belazeren de belasting en plegen beurs- en bouwfraude. De armen stelen fietsen en autoradio’s. De vraag is: wat is ontwrichtender voor de economie? Bovendien, wie geld en werk heeft jat geen autoradio.

We moeten dus zuiver zijn, en erkennen dat hele discussie over integratie en segregatie een schijndiscussie is. Een geldverslindend praatcircus ter verdonkeremaning van de xenofobe reflex die voortkomt uit het irrationele idee dat de ‘de stad wordt overgenomen door vreemdelingen’. Beter is het om onze zuurverdiende belastingcenten niet te verkwisten aan prijzige papegaaideskundigen maar het te investeren in zaken die van waarde zijn. Zoals het stimuleren van een wijk voor Somaliërs.

Ps.
In het vorige nummer verklaarde mijn hooggeleerde collega-columnist Meindert Fennema zijn sympathie voor Hirsi Ali. Dat kan. Professoren zijn ook maar mensen en niets zo menselijk als een vergissing. Het is dus goed de professor er even op te wijzen dat de Italiaanse neofascistische partij Lega Nord Submission als propagandistisch campagnemateriaal gebruikt. Zodat we later niet zeggen: wir haben es nicht gewust.

Mohammed Benzakour

Commentaar (0)

RSS feed Commentaar

Naam

Email

Titel

Commentaar

kleiner | groter

Versturen via email (Alleen voor geregistreerde gebruikers)

Ik heb de voorwaarden gelezen en ga akkoord met de voorwaarden gebruikers voorwaarden.

Schrijf de volgende tekens

Geef commentaar