Groeten uit New York

Geschreven door Mohammed Benzakour

Na er twee maanden naar te hebben uitgekeken, zette ik voor het eerst in mijn leven voet op Amerikaanse bodem: 15 december 2005. Een ijskoude bodem bepakt met een dikke laag sneeuw. Vanuit het vliegveld Newark zette ik mijn reis via shuttle en subway voort naar mijn eindbestemming in New York: Brooklyn. Na er twee maanden naar te hebben uitgekeken, zette ik voor het eerst in mijn leven voet op Amerikaanse bodem: 15 december 2005. Een ijskoude bodem bepakt met een dikke laag sneeuw. Vanuit het vliegveld Newark zette ik mijn reis via shuttle en subway voort naar mijn eindbestemming in New York: Brooklyn. Alles is zoals ik me had voorgesteld: de hoogste gebouwen, de dikste mensen, de langste auto's, de grootste hamburgers, de smerigste wijken, de duurste warenhuizen, de prachtigste musea, de vriendelijkste mensen, de langste negers. Of ik nu in Central Park de eekhoorntjes voer of in Dunkin' Donuts mijn small size coffee cinamon neem of op

Coney Island door de Russische enclave dwaal - alle clichés passeren in sneltreinvaart langs mijn netvlies. Het is alsof ik er al een keer ben geweest, alles al eens heb gezien en geproefd.

Toch moet een ontmoeting mij in het bijzonder van het hart. Ik stapte uit in Harlem en tussen een bruisende markt van wierookstandjes, gospelmuziek, illegale dvd's en posters van Martin L. King en Malcolm X kreeg ik plotseling ontzettende trek in een echte warme beef hotdog (nog een cliché, maar vreselijk waar). Ik zag die bekende met Amerikaanse vlaggetjes en stickers versierde kraam en stevende erop af. ' One hotdog please'. Heinz and mustard? vroeg de jongen. Hij zag er jong uit, bruine, sympathieke ogen, stoppelbaardje, NY baseballpetje. ' Yes please'. Ik keek hem weer aan en hij keek mij aan. Onze blikken plakten een ogenblik aan elkaar vast. En toen nog een keer die kruiselingse blik. Ten slotte vroeg hij: ' Excuse me, where do you come from?' En toen wist ik het zeker en ik antwoordde lachend ' I see, you are also from Morocco! En de rest van ons heerlijk onderhoud hebben we in het Marokkaans-Amerikaans voortgezet, met hotdogs die ik niet hoefde te betalen.

Ik een Zwijndrechtse toerist, hij een New Yorkse hotdogverkoper uit Harlem - zover van elkaar, en toch zo dichtbij. Dankzij de hotdog. Leg dat maar eens uit aan onze integratiedeskundologen.

Mohammed Benzakour

Markeer als favoriet

Bookmark

Email dit artikel

Commentaar (1) Add Comment