| Schoon in elk oog is wat het bemint |
| Geschreven door Mohammed Benzakour | |||
|
In het Britse Gloucestershire is een pauw vurig verliefd geworden op een benzinepomp. Het dier staat al voor het ochtendkrieken te wachten tot zn grote liefde opengaat. Dat is een kleurige pomp die vrolijk tak, tak, tak roept als er getankt wordt. Daarin ziet de 8-jarige pauw een uitnodiging om samen een nestje te bouwen.
In het Britse Gloucestershire is een pauw vurig verliefd geworden op een benzinepomp. Het dier staat al voor het ochtendkrieken te wachten tot zn grote liefde opengaat. Dat is een kleurige pomp die vrolijk tak, tak, tak roept als er getankt wordt. Daarin ziet de 8-jarige pauw een uitnodiging om samen een nestje te bouwen.
Ik moest denken aan Marokko. Daar hoeft een lelijke vrouw niet te somberen. Met wat spaarcentjes geklemd tussen de borsten bezoekt ze de magiër. Een duister ritueel van wierook, kaarsen, een kommetje vers kippebloed en wat geheimzinnig geprevelde spreuken garanderen succes. Nog geen dag later werpt de begeerde jongeman zich voor haar voeten. Al wat hij wenst is haar hand. Geen sterveling kan de arme man nog aan het verstand brengen dat dit vrouwmens zelfs de katten de stuipen op het lijf jaagt. Zijn hart is ontvlamd en al wat hij ziet is de prinses van zijn dromen. Neem een natuurdocumentaire over pasgeboren gazelletjes. Je raakt ontroerd als je ziet hoe de babygazelletjes wankel op de pootjes achter mammie aansjokken. Je ziet ze groeien en spelen en knabbelen aan de struikbladeren. Vrolijk huppelen ze over het bloemenveld en je bent aangedaan door zoveel maagdelijk schoon. Dan ineens, op een onbewaakt moment, wordt het grazende diertje besprongen door een reusachtige leeuwin die het met één hap verscheurt. We vervloeken de leeuwin tot in alle hemelen.
Stel nu, een andere docu, over een leeuwin, die drie wolkjes van een welpjes baart. Ze voedt ze op, speelt met ze, beschermt ze, zonder vader, die vertrokken is met de noorderzon. Maar de leeuwin wachten barre tijden. Al maanden valt er geen druppel. Alles is kaal en droog. Iedere jacht mislukt. De welpjes piepen al dagen onafgebroken, van de honger. Een jong redt het niet en sterft in moeders schoot. Moeder is radeloos en uitgeput. Met haar laatste vereende krachten hijst ze zichzelf nog eenmaal en gaat op pad. En dan, als een godsgeschenk, staat daar een mals gazelletje te grazen. En je juicht en je juicht als de moeder leeuwin thuiskomt met de buit.
Toen in 2002 Abou Jahjah pleitte voor integratie zonder verlies van taal, cultuur en religie riposteerde een geschokte Jaap De Hoop Scheffer met radicaal. Dat integratie met behoud van cultuur jarenlang staand Kabinetsbeleid was, onder leiding van het CDA, vergat de Hoop Scheffer. Het was de Hoop Scheffers perspectief dat radicaal was gewijzigd, niet dat van Abou Jahjah. En nu, bijna vijf jaar later, spreekt partijgenoot Donner in warme nostalgische woorden over die goede oude Abou. Of neem Israël. Als een Israëlische onbemande bommenwerper een Arabische woonwijk wegvaagt noemen Bot, Blair, Bush alsmede onze redactionele commentaren dat zelfverdediging of vergeldingsacties. Of, eigentijdser, collateral damage. Of, mijn favoriet, buitenproportioneel. De raketten van Hezbollah zijn in consequentie terroristisch, dus moet de organisatie worden ontwapend.
Onze jewish favorise zit diep geworteld sinds WO II. De deportaties bezorgden ons een bittere cocktail van schuld en zonde, later gecompenseerd door een nietsontziende (christen) solidariteit en liefde. Resultaat is algehele verblinding en verlamming. En psychologische toestand die iedere nuchtere kijk op het huidige Israël blokkeert. Sommigen, zoals Dries van Agt en Hans van den Broek, lukt het om te ontwaken uit die oude roes.
In hetzelfde stramien is een cartoon van profeet Mohammed met in zijn tulband een bom een uiting van vrijheid van mening of godsdienstkritiek. Terwijl een cartoon met een jood in nazie-uniform een teken is van onversneden antisemitisme. Beide zijn stigmatiserend, beide zijn verwerpelijk, beide zijn haatzaaiend. Enkel: de maatstaf c.q. perspectief is verschillend.
Iets ergs zeggen zonder het uit te voeren, gruwt ons. Maar iets ergs uitvoeren zonder het te zeggen, kan ongestoord. Mohammed Benzakour De Humanist nr. 4 , 2006
Markeer als favoriet
Bookmark
Email dit artikel
Hits: 2199 Commentaar (0)
![]() Schrijf commentaar
|
| Ibn `Abbas (r.a.) vertelde, dat de profeet (s.a.a.w.s.) zei: "Wanneer de zoon van Adam (de mens) twee bergdalen vol met geld zou hebben, zou hij nog een derde wensen, want niets kan de buik van Adam's zoon vullen behalve stof. God zal hem vergeven (die berouw heeft) en om vergeving smeekt." (al-Bukhari) |