Breaking News
Beste mensen, het is altijd riskant om een journalist een verkiezingsvoordracht laten houden omdat een journalist doorgaans maar op één manier naar politici kan kijken - en dat is erop néér.
De verkiezingskaravaan draait op volle toeren en we zullen het weten ook. Terwijl Leefbaar Rotterdam in ideeën grossiert die Goebbels in zijn graf doen grinniken (zwarte vrouwen tot abortus dwingen), begon gisteren het Kabinet met de campagne Nederland Tegen Terrorisme. ‘De bevolking’ zou behoefte hebben aan informatie over terreurbestrijding. Dus zullen we worden doodgegooid met folders, websites, tv- en radiospotjes die ons alert moeten maken op mensenmassa’s en achtergelaten koffertjes.
In deze cartooneske tijden mag de term ‘boycot’ zich verheugen op hernieuwde belangstelling. Maar helaas niet zo positief. Men vindt het schande dat de moslimwereld Deense producten boycot.
Het leek allemaal zo goed te gaan – voor Israël. Internationaal krediet dankzij de terugtrekking uit Gaza en enkele ‘illegale buitenposten’ op de Westelijke Jordaanoever. En de gedemoraliseerde en murw gebeukte Palestijnen die de opnieuw in leven ingeblazen ‘routekaart naar vrede’ met veel tegenzin leken te accepteren. De politieke dood van Sharon dreigde even roet in het eten te gooien, maar zijn nieuw opgerichte partij Kadima stevende af op een zekere overwinning bij de aanstaande parlementsverkiezingen.
DONNER EN REMKES WETEN ALLES VAN U  - soms slaagt deze krant erin om het belangrijkste nieuws te plaatsen daar waar het thuishoort: Voorpagina.
'Goedenavond excellentie. Eindelijk toont u zich een ware christen! Eindelijk gaat u eens al die vervloekte haatzaaiers aanpakken. U zet ze uit hun functie en u neemt hun paspoort en rijbewijs in. Hulde!
Het is mijn gewoonte niet ministers lastig te vallen met brieven, maar u bent begonnen. Kort geleden viel er in mijn bus een envelop van mijn uitgever met daarin, verrassend genoeg, een brief van het Ministerie van Justitie. Daarin richt u zich persoonlijk tot mij en ondertekent u eigenhandig met een blauwe ballpoint.
Het fijne van zomervakanties is niet dat je op vakantie kunt, maar dat half Nederland oprot. Dás pas vakantie. Met Kerst en Oud & Nieuw ligt dat anders: men blijft ‘gezellig thuis’ - dus zoek ik het gezellig ver op. New York bijvoorbeeld.
In mijn kortstondig schrijversbestaan heb ik ettelijke grammen papier ingeruimd voor narigheid. Een van die narigheden betreft de Israëlische bezetting, in de volksmond het ‘Midden-Oosten conflict’ - een term die ik liever vermijd omdat sommige eufemismen de werkelijkheid onduldbaar verhullen. Ik bedoel, wie spreekt er van het ‘Nederlands-Duits conflict’ als bedoeld wordt de Nazi-bezetting?
Na er twee maanden naar te hebben uitgekeken, zette ik voor het eerst in mijn leven voet op Amerikaanse bodem: 15 december 2005. Een ijskoude bodem bepakt met een dikke laag sneeuw. Vanuit het vliegveld Newark zette ik mijn reis via shuttle en subway voort naar mijn eindbestemming in New York: Brooklyn.
In het politiek discussie programma Buitenhof was afgelopen zondag oud-commissaris Frits Bolkestein te gast. Hij kreeg alle gelegenheid zich op te werpen voor zijn protégee Ayaan Hirsi Ali – dit naar aanleiding van het ‘dorpspomp’- geschil met grand old man Hans Wiegel.
 Op donderdag 01 december 2005 om 09:40 uur had ik (Sheich Fawaz Jneid) op het Haagse stadhuis een afspraak voor een gesprek met burgemeester Deetman. Ik werd voor dit gesprek telefonisch uitgenodigd via een medewerkster van het stadhuis. Voor deze uitnodiging had zij op dinsdag jl. contact opgenomen met Moskee As-soennah. Samen met een tolk werden wij door de burgemeester en de wethouder Pieree Heijnen ontvangen.
En toen was Mohammed B. ‘geschiedenis’. Weggestopt in de hoek van een betonnen traliekamer, en tegelijk in de hoeken van ons geheugen. Op enig cafégeroezemoes na slechts figurerend in knipselmappen en dikke dossiers van forensische rechtbanken. Nooit meer zullen we hem levend of bewegend zien, nooit meer zal hij óns zien. Sluss, over en uit.
Maar waarom zouden we ‘de gruwelijkste moordenaar ooit op vaderlandse bodem’ nog willen aanschouwen?
Goddank, ze bestaan nog, kranteninterviews die het nut van makreelpakpapier overstijgen. ‘Alle vertalers en lezers van Shakespeare’s toneelstukken en sonnetten moeten zich flink omscholen’ (NRC Handelsblad 19 augustus).
Het is elke zomer weer een waar spektakel. Marokkaanse Nederlanders die vol goede moed naar het land van de muntthee vertrekken om in het huwelijk te treden. Ook zijn er genoeg die het land van herkomst afstruinen met een duidelijk doel: het vinden van een levenspartner. De hele zomer door is het één groot trouwfestijn. Bruiloften totdat je er letterlijk bij neervalt. Allemaal erg mooi en ontzettend duur. Er hangt een constante romantische sfeer die voornamelijk jonge, ongehuwde maagden raakt.
Langzaam opende ik mijn ogen en keek, naar wat leek, een klein slagveld. Het busje waarmee we voor het eerst naar Marokko gingen lag volledig in puin. Her der lagen brokstukken en persoonlijke bezittingen over de weg verspreid. Met een schok besefte ik nu dat een ongeluk ons gezin fataal was geworden. Voorzichtig stond ik op en voelde een steek in mijn arm. Ik pakte mijn arm vast en ging op zoek naar mijn familie.
We voorzagen het Salomonsoordeel: Levenslang. Ergo, weinigen hebben de wenkbrauwen gefronst. Reden? Omdat ‘het klimaat’ ernaar was. Men zei: de rechter kon eigenlijk niet anders, want de ‘publieke opinie’ eiste dat. Pardon? Tijdens mijn studie werd mij geleerd dat de rechter recht doet gelden, en niet dat hij een vertolker is van de vox populi. In Amerika wordt de jury maandenlang geïsoleerd van de buitenwereld (geen tv, krant, radio of telefoon) om het vonnis zo zuiver mogelijk te houden.
De bekende propagandabakkerij van Israël draait weer op volle toeren, met Eitan Margalit (Israëlische ambassadeur in Nederland) als een van mijn favoriete zandkoekjesbakkers. Nu Israël zich terugtrekt (Margalit verzwijgt dat dat enkel geldt voor joodse kolonisten; dus niet voor het leger) uit de dorre, strategisch irrelevante en nog altijd hermetisch afgesloten en grensgecontroleerde Gazastrook (In Margalits banketwereld heet dit ‘vrij verkeer van goederen, diensten en arbeid’ ) kan Margalit weer fluitend koekjes bakken: Kijk eens hoe
Hartje zomer, smeltend asfalt. Het kwik wijst 34 graden, de kalender het jaar 2022. Onderweg naar het strand spitten we nog snel drie treinkranten door. Het grote nieuws siert al dagen de voorpagina’s.
De ellenlange rijen voor de kassa bij de H&M liegen er niet om. Identiek uitziende Marokkaans Nederlandse dames graaien hevig geïrriteerd de eerste koopjes uit de rekken. Winkels draaien meer winst dan ze de rest van het jaar doen want, de Marokkaanse Nederlander gaat op vakantie! Wanneer de meest geliefde groep van dit moment, op vakantie gaat dan is er sprake van een jaar lang inkopen, plannen en leningen afsluiten om als een ware sjeik het land van herkomst te bezoeken.
Pagina 2 van 8

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 272 gasten en geen leden online

In Beeld