Breaking News
DONNER EN REMKES WETEN ALLES VAN U  - soms slaagt deze krant erin om het belangrijkste nieuws te plaatsen daar waar het thuishoort: Voorpagina.
'Goedenavond excellentie. Eindelijk toont u zich een ware christen! Eindelijk gaat u eens al die vervloekte haatzaaiers aanpakken. U zet ze uit hun functie en u neemt hun paspoort en rijbewijs in. Hulde!
Het is mijn gewoonte niet ministers lastig te vallen met brieven, maar u bent begonnen. Kort geleden viel er in mijn bus een envelop van mijn uitgever met daarin, verrassend genoeg, een brief van het Ministerie van Justitie. Daarin richt u zich persoonlijk tot mij en ondertekent u eigenhandig met een blauwe ballpoint.
Het fijne van zomervakanties is niet dat je op vakantie kunt, maar dat half Nederland oprot. Dás pas vakantie. Met Kerst en Oud & Nieuw ligt dat anders: men blijft ‘gezellig thuis’ - dus zoek ik het gezellig ver op. New York bijvoorbeeld.
In mijn kortstondig schrijversbestaan heb ik ettelijke grammen papier ingeruimd voor narigheid. Een van die narigheden betreft de Israëlische bezetting, in de volksmond het ‘Midden-Oosten conflict’ - een term die ik liever vermijd omdat sommige eufemismen de werkelijkheid onduldbaar verhullen. Ik bedoel, wie spreekt er van het ‘Nederlands-Duits conflict’ als bedoeld wordt de Nazi-bezetting?
Na er twee maanden naar te hebben uitgekeken, zette ik voor het eerst in mijn leven voet op Amerikaanse bodem: 15 december 2005. Een ijskoude bodem bepakt met een dikke laag sneeuw. Vanuit het vliegveld Newark zette ik mijn reis via shuttle en subway voort naar mijn eindbestemming in New York: Brooklyn.
In het politiek discussie programma Buitenhof was afgelopen zondag oud-commissaris Frits Bolkestein te gast. Hij kreeg alle gelegenheid zich op te werpen voor zijn protégee Ayaan Hirsi Ali – dit naar aanleiding van het ‘dorpspomp’- geschil met grand old man Hans Wiegel.
En toen was Mohammed B. ‘geschiedenis’. Weggestopt in de hoek van een betonnen traliekamer, en tegelijk in de hoeken van ons geheugen. Op enig cafégeroezemoes na slechts figurerend in knipselmappen en dikke dossiers van forensische rechtbanken. Nooit meer zullen we hem levend of bewegend zien, nooit meer zal hij óns zien. Sluss, over en uit.
Maar waarom zouden we ‘de gruwelijkste moordenaar ooit op vaderlandse bodem’ nog willen aanschouwen?
Goddank, ze bestaan nog, kranteninterviews die het nut van makreelpakpapier overstijgen. ‘Alle vertalers en lezers van Shakespeare’s toneelstukken en sonnetten moeten zich flink omscholen’ (NRC Handelsblad 19 augustus).
We voorzagen het Salomonsoordeel: Levenslang. Ergo, weinigen hebben de wenkbrauwen gefronst. Reden? Omdat ‘het klimaat’ ernaar was. Men zei: de rechter kon eigenlijk niet anders, want de ‘publieke opinie’ eiste dat. Pardon? Tijdens mijn studie werd mij geleerd dat de rechter recht doet gelden, en niet dat hij een vertolker is van de vox populi. In Amerika wordt de jury maandenlang geïsoleerd van de buitenwereld (geen tv, krant, radio of telefoon) om het vonnis zo zuiver mogelijk te houden.
De bekende propagandabakkerij van Israël draait weer op volle toeren, met Eitan Margalit (Israëlische ambassadeur in Nederland) als een van mijn favoriete zandkoekjesbakkers. Nu Israël zich terugtrekt (Margalit verzwijgt dat dat enkel geldt voor joodse kolonisten; dus niet voor het leger) uit de dorre, strategisch irrelevante en nog altijd hermetisch afgesloten en grensgecontroleerde Gazastrook (In Margalits banketwereld heet dit ‘vrij verkeer van goederen, diensten en arbeid’ ) kan Margalit weer fluitend koekjes bakken: Kijk eens hoe
Hartje zomer, smeltend asfalt. Het kwik wijst 34 graden, de kalender het jaar 2022. Onderweg naar het strand spitten we nog snel drie treinkranten door. Het grote nieuws siert al dagen de voorpagina’s.
OP 18 juni 2005 heeft het Humanistisch Vredesberaad de vredesprijs voor Journalistiek toegekend aan de publicist Mohammed Benzakour.
In de vorige Contrast werd een groot maar goed artikel gewijd aan ‘segregatie’. Het zal niet de eerste of laatste keer zijn dat in Nederland een artikel wordt gewijd aan segregatie.
RMO (Raad voor Maatschappelijke Ontwikkeling) en Forum hadden dure deskundigen nodig om te ontdekken dat segregatie een natuurlijk fenomeen is. Evengoed had men een clubje natuurkundigen kunnen inhuren, ze vet betalen voor een rapport met als eindconclusie: ‘Newton had gelijk, zwaartekracht bestaat.’
Kadercitaat
Wij leven alleen en zij leven samen, ofwel, het zal daar niet voorkomen dat een oude vrouw drie dagen dood voor het raam zit, al zullen er wel mensen zijn die zeggen dat dat komt omdat ze daar geen ramen hebben.
De ridder van de Mancha is de geschiedenis ingegaan als de zonderlinge, lachwekkende, droevige, meelijwekkende maar vooral onnozele hals die zo rijkelijk door slagen werd getroffen. Als we aan hem denken zien we een magere, slungelige figuur op een zielig, uitgemergeld paard, gebogen neus, gestoken in een karikaturaal harnas met lans, ter zijde gestaan door zijn koddige maar trouwe schildknaap Sancho Panza.
In haar poging de beroemde feministe Nawal El Saadawi (die in De Balie was afgelopen zaterdag) zwart te maken, gaat de schrijfster Jessica Durlacher denkoefeningen verrichten (Forum, 22 maart). Ze insinueert dat het El Saadawi’s sympathie voor vrouwelijke zelfmoordenaars is, dat maakt dat moslima’s haar bewonderen, terwijl tegelijk diezelfde moslima’s zich afkeren van Hirsi Ali. Dat we maar even weten uit welk vat getapt werd daar in De Balie.
De weldenkende schreeuwde: ‘Bush, niet doen, u maakt meer kapot dan ons lief is!’. Toch is Bush Irak binnengevallen. Met een bom vol leugens. Geteisterd door armoede, ziekte en terreur is de oude ‘bakermat van beschaving’ verworden tot een spooknatie. Geen verkiezing kan dat veranderen. Maar Bush haalt er zijn schouders bij op. Hij brengt immers ‘vrijheid en democratie’.
De kern van het geloof, in tegenstelling tot de filosofie, is dat het zich afspeelt in het buitenissige domein van wat niet gekend kan worden. Dat is aannemelijk ook haar kracht. Is het immers niet zo dat als het wel gekend kon worden het geloof saai en zinloos zou zijn? Schuilt Gods alomtegenwoordigheid en aantrekkelijkheid niet juist in Zijn onzichtbaarheid? Het is niet onwaarschijnlijk dat wanneer we tijdens de lunchpauze een bebaarde grijsaard op een wolk zouden zien dansen, kerken en moskeeën hun deuren terstond kunnen sluiten.
Zodra het jaareinde in zicht is, worden we overspoeld met best-of-lijstje. Beste politicus, beste sportman, beste presentator, beste foto, beste buur, beste opa, beste zus, beste zo. Hoe obligaat ook, we willen wijselijk terugblikken, het goede in het zonnetje zetten. Maar steeds opnieuw blijkt ieder volgend jaar een nog groter rampjaar.
Pagina 2 van 3

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 166 gasten en geen leden online

In Beeld