Breaking News

Deel 6: Alleen en niet verdwaald

  • vrijdag, sept 21 2001
  • Geschreven door  Chadia Toukoki
Nu ik hier een tijdje ben weet ik eindelijk de wegen en straten te herkennen. In het begin was het echt een drama. Wanneer ik de deur uitging voor een bestemming die een kwartier bij mij vandaan was, wist ik dat ik dat daar een uur voor moest uittrekken. Je moet een zeer geavanceerd richtingsmechanisme hebben om uit de straten hier te komen. We hebben het dan niet over de straatjes die wij in Nederland kennen, met bij elke straat netjes een naambordje. Vergeet het maar, je moet het hier zelf zien te rooien. Alhoewel een kaart op zak altijd uitkomst biedt. Ik ben daar echter niet aan begonnen. Ik heb er een missie van gemaakt om alles zelf uit te vogelen. En ik zal het redden, al heb ik daar nog een jaar voor nodig.

Aangezien ik nu redelijk de weg ken hier, durf ik ook alleen dingen te gaan verkennen. Zo ben ik een tijdje terug naar een heel groot park geweest in de buurt van de campus. Elk weekend wordt daar wel iets gehouden zoals concerten, parades, vlooimarkten of gewoon een picknick. Het Vondelpark in Amsterdam is daar een beetje mee te vergelijken. Alleen komt aan dit park geen einde. Maar goed waarschijnlijk is dit weer het zoveelste bewijs dat de VS gekenmerkt wordt door grootschaligheid.

Wat me enorm opviel in dit park is wat mensen allemaal meenemen voor een dagje uit. Ik heb tenten, slaapzakken, stoelen, barbecuesetjes, koelers, dekens, keukenspullen en kussens gezien. Het lijken wel volksverhuizingen. Want een camping is het namelijk niet. De ietwat bescheiden mensen die een kleedje en de traditionele picknickmand bij zich hebben vallen haast niet op tussen de verschrikkelijk bepakte uitslovers.Bijna elke vrijdag en zaterdagmiddag wordt in het park een concert gegeven door lokale bandjes. Deze ken ik uiteraard niet, wat ik absoluut niet erg vind nadat ik hun optreden heb gezien. Over het algemeen zijn het jonge pubers die hun agressie en onvrede door te schreeuwen (wordt hier Rock genoemd) willen uiten. Kortom het is heel veel lawaai met zo nu en dan een kreet. Het gevolg hiervan is dat je nauwelijks kan verstaan wat ze zingen. Wat betekent dat de boodschap die zij willen uitdragen nog niet is overgekomen.

Ook ben ik de laatste tijd veel naar de film geweest. In Nederland ga ik eens per maand naar de film. Hier ga ik echter drie keer per maand, omdat elke maand wel een aantal nieuwe films uitkomen. In Nederland moet je toch wel een aantal weken tot maanden wachten tot er een bepaalde film in de bioscoop komt.
De meeste kaskrakers wordt eerst hier getoond voordat ze door worden verkocht. Ik heb dat aan den lijve mogen ondervinden. Ik heb werkelijk bijna alle films gezien. Dat betekent dat wanneer ik terug ben in Nederland, ik waarschijnlijk een tijdje niet naar de bioscoop zal gaan. Een ding weet ik zeker, het zal niet meevallen om naar een ondertitelde film te kijken. In het begin heb ik heel erg moeten wennen dat de films hier niet ondertiteld zijn. Wat overigens een stuk aangenamer kijkt, aangezien je je dan op de beelden concentreert, zonder te worden afgeleidt door de irritante en drukke ondertiteling. Bovendien worden heel veel dialogen verkeerd vertaald, wat erg jammer is omdat een letterlijke vertaling vaak de achterliggende gedachte en de schoonheid en betekenis van Engelse taal en uitdrukkingen wegneemt. Maar dit had ik al door in Nederland, dus zal ik er minder moeite mee hebben.

Ik heb dus veel leuke dingen mogen doen, nu heb ik het echter iets rustiger. Vooral na de aanslagen in New York. De meeste mensen zijn hier enorm door geraakt (maar dat weten jullie daar ook wel). De aanslag is het gesprek van de dag en is in de hele Amerikaanse samenleving doorgedrongen. Ik heb dit dus van dichtbij mogen aanschouwen. De volgende keer een verslag over hoe ik de effecten van de aanslag op het WTC van dichtbij heb beleefd.
Chadia Toukoki

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 8650 keer
Beoordeel dit item
(1 Stem)
Gepubliceerd in Chadia goes USA...
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 552 gasten en geen leden online

In Beeld