Breaking News

Deel 7: Aanslag op het WTC

  • maandag, okt 01 2001
  • Geschreven door  Chadia Toukoki
Dinsdag 11 september, wie zal deze dag ooit nog vergeten. Deze dag begint voor mij zoals alle andere dagen. Ik sta op en maak mezelf vervolgens klaar voor een lange werkdag. Ik ben al te laat, dus ik moet me vreselijk haasten. Rond de klok van 8.45 uur loop ik de huiskamer in. Ik zie dat mijn huisgenoot al op is en aan de tv zit. Ik kijk hier verder niet naar om. Ik weet niet wat ik precies gehoord heb, dat mijn aandacht trekt, maar dat is voor het eerste dat ik geconfronteerd word met de afschuwelijke beelden op CNN en vervolgens het bericht dat een vliegtuig op het World Trade Center is ingevlogen.
Dinsdag 11 september, wie zal deze dag ooit nog vergeten. Deze dag begint voor mij zoals alle andere dagen. Ik sta op en maak mezelf vervolgens klaar voor een lange werkdag. Ik ben al te laat, dus ik moet me vreselijk haasten. Rond de klok van 8.45 uur loop ik de huiskamer in. Ik zie dat mijn huisgenoot al op is en aan de tv zit. Ik kijk hier verder niet naar om. Ik weet niet wat ik precies gehoord heb, dat mijn aandacht trekt, maar dat is voor het eerste dat ik geconfronteerd word met de afschuwelijke beelden op CNN en vervolgens het bericht dat een vliegtuig op het World Trade Center is ingevlogen.

Op straat, onderweg naar mijn werk hoor ik mensen praten over een eventueel ongeluk. Het vliegtuig zal wel buiten zijn koers zijn gevlogen en is vervolgens op de immens hoge toren gecrashed, hoor ik een medepassagier achter me zeggen. Op het werk aangekomen kondigt CNN aan dat er gespeculeerd wordt dat het waarschijnlijk geen ongeluk is.

Op mijn werkplaats, in het laboratorium zet ik de radio aan, maar merk dat ik net het nieuwe nieuws heb gemist namelijk, dat een tweede vliegtuig op het WTC was ingevlogen. Iedereen stopt abrupt met werken en alle oude televisietoestellen worden uit de kast gehaald.

Op dit moment breekt de hel los en kunnen wij LIVE zien hoe het tweede vliegtuig op de andere toren is gecrashed. Vervolgens rennen mijn collega's en ik naar de aula van de Universiteit waar een breedbeeld televisie aan staat. In de aula zijn grote groepen studenten aan de tv gekluisterd. We voegen ons aan de rest en kijken met verbazing toe. De tijd lijkt stil te staan. Een student die voor mij staat, wordt door haar GSM uit haar concentratie (op de beelden) gehaald. Ze verdwijnt uit mijn zicht en een aantal minuten later komt ze terug en barst in tranen uit en vliegt in de armen van een medestudent. Ik ga ervan uit dat zij slecht nieuws heeft ontvangen.

De drukte van de studenten en medewerkers bij de breedbeeld televisie wordt me iets te veel en verhuis naar de tv waar zich een kleine groepje mensen hebben verzameld. Op dat moment krijgt CNN binnen dat ook het Pentagon is aangevallen. Een derde vliegtuig is daar neergestort. De studenten worden onrustig en ze beginnen massaaal met hun GSM te bellen. Steeds meer mensen verkeren in een paniektoestand en zijn emotioneel aangeslagen.

Het dringt nog steeds niet echt tot ons door. Voor mij is het alsof ik naar een film zit te kijken. Een kwartier later wordt melding gemaakt van een vierde vliegtuig dat in Somerset, Pennsevenia is neergestort. Mijn collega die uit New Jersey komt wordt heel ongerust en barst in tranen uit, want nou pas dringt het tot haar door dat ze veel mensen kent in New York. Ze raakt in paniek en we proberen haar een beetje te kalmeren. Ze besluit naar huis te gaan en iedereen te bellen die ze kent die in New York woont of werkt.

Momenten later komen een collega en mijn klasgenoot vertellen dat ons gebouw geëvacueerd wordt, want de CDC (een overheidsgebouw dat alle gevaarlijke bacteriën en virussen in opslag heeft) Heeft een aantal dreigementen gekregen en aangezien ons gebouw hiernaast staat worden alle omliggende gebouwen geëvacueerd. Mannen in een zwarte pakken dringen erop aan dat iedereen het gebouw moet verlaten. Het verkeer om de campus staat bijna stil en iedereen probeert de campus te verlaten. De politie komt erbij om het verkeer te reguleren, want alles lijkt uit de hand te lopen.

Thuis aangekomen zien we dat de elektriciteit is uitgegaan. We worden nu heel erg wantrouwig en bang. Gelukkig is er niks aan de hand. Het is maar een kortsluiting die een uur later gefixed is. We doen onmiddellijk de tv aan en worden wederom geconfronteerd met afgrijselijke beelden van mensen die uit de WTC torens proberen te springen. Ik kan niet geloven hoe een ander mens instaat is om zoiets een medemens aan te doen.

We horen dat alle overheidsgebouwen in het hele land worden geëvacueerd. Alle vliegvelden krijgen de opdracht om geen vliegtuigen te laten vliegen. De vliegtuigen die al in de lucht zijn worden verzocht om naar Canada te vliegen, zodat men weet dat de vliegtuigen die achterblijven waarschijnlijk gekaapte vliegtuigen zijn. Het instorten van de torens, mensen die voor hun leven rennen, brandweermensen en de politie die tegen de stroming in lopen om de mensen te redden zijn beelden die nog steeds in mijn geheugen zijn gegriefd. Ik heb geen familie of kennissen in New York wonen, maar ik hoor van mensen die ik ken dat ze familie of vrienden hebben, die wel mensen hebben verloren bij de aanslag.

Nu 1 week later, hebben zich veel incidenten plaatsgevonden in het hele land (de hele wereld eigelijk). Moslims worden door Amerikanen, die denken dat ze het recht in eigen had kunnen nemen, bedreigd en aangevallen. Het is zelfs zo erg dat er twee moslims om het leven zijn gekomen. Iedere persoon die een 'Arabisch uiterlijk' heeft voelt zich niet meer veilig op straat.

Mijn familie maakte zich in Nederland zorgen en ze adviseerden me om meteen het vliegtuig naar huis te nemen, wanneer me iets zou overkomen. Ik heb zelf geen last gehad van de dreigementen. Ik heb het geluk dat ik omgeven ben met mensen die begrijpen dat de mensen die dit gedaan hebben geen moslims zijn. Dat ik moslim ben, betekent niet dat ik schuldig ben aan dit drama.

Ondertussen is het bekend dat er 19 mannen op de vliegtuigen zaten. Er worden bijna 5 duizend mensen vermist uit 60 verschillende landen. Er worden nieuwe veiligheidsmaatregelen ingesteld op vliegvelden. Alles lijkt hier te veranderen. Het leven van de Amerikanen is voor altijd veranderd.

Ook voor mij als moslim en als een mens vind ik deze aanval, een aanval op de mensheid. Ik leef mee met de nabestaanden van de slachtoffers en ik bewonder de mensen die zo moedig zijn geweest om hun leven te geven om andere levens te redden. Moge Allah deze mensen belonen en de nabestaanden helpen en sterk maken voor de toekomst.

Chadia Toukoki

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 23928 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Chadia goes USA...
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 153 gasten en geen leden online

In Beeld