Breaking News

Deel 1: Een droom

  • zondag, juni 24 2001
  • Geschreven door  Chadia Toukoki
Salam, ik zal mij even voorstellen. Ik ben Chadia Toukoki, 23 jaar en student Moleculaire Biologie aan de Hogeschool van Utrecht. Ik zit in mijn laatste jaar en daarom loop ik stage in Atlanta, Georgia in de Verenigde Staten. Ik zal alles wat ik meemaak, alles wat ik zie, mensen die ik ontmoet, verdriet en blijdschap met jullie delen. Om jullie een goede indruk te geven van de hoe en wat in de VS, door de ogen van een Marokkaanse-Nederlandse studente.
Salam, ik zal mij even voorstellen. Ik ben Chadia Toukoki, 23 jaar en student Moleculaire Biologie aan de Hogeschool van Utrecht. Ik zit in mijn laatste jaar en daarom loop ik stage in Atlanta, Georgia in de Verenigde Staten. Ik zal alles wat ik meemaak, alles wat ik zie, mensen die ik ontmoet, verdriet en blijdschap met jullie delen. Om jullie een goede indruk te geven van de hoe en wat in de VS, door de ogen van een Marokkaanse-Nederlandse studente.

Naar Amerika gaan spookte al een tijdje door mijn hoofd. Het begon toen ik nog op het MBO zat. Mijn ouders hebben me toen niet laten gaan, omdat ik te jong was voor het omvangrijke Amerika. Ik heb me daar bij neergelegd en mijn droom dichter bij huis gezocht. Het werd Engeland, een ervaring die ik nooit zal vergeten. Ik heb daar ontzettend veel mensen leren kennen, veel meegemaakt, veel geleerd, het was een buitengewone verrijking, in de breedste zin van het woord.

Naar mate ik ouder werd en in mijn studie vorderde, kwam een reis naar Amerika steeds dichterbij. Ik sprak mijn decaan over mijn plannen en binnen 2 maanden zat ik in het vliegtuig, op weg naar Atlanta in de USA. Het was als een droom, eenmaal op het vliegtuig aangekomen begon ik mij te realiseren dat deze droom werkelijkheid werd. Het eerste wat mij opviel is dat het vliegveld enorm was, wel 10 keer groter dan Schiphol. Het koude frisse weer van Nederland liet ik graag achter voor het zachte lente zonnetje van Amerika.

Ik werd opgehaald door een professor die mij in de 10 maanden dat ik in de VS ben verder zou begeleiden en wegwijs zou maken in Atlanta. Onderweg naar het appartement passeerden wij grote groene wegwijsborden, die ik al wel kende van televisie, maar nog nooit in het echt zag. De professor tetterde maar door, hij had waarschijnlijk niet in de gaten dat ik in een roes verkeerde. Werkelijk mijn mond viel letterlijk open. Ik had alleen nog maar oog voor wat ik zag en voor wat ik nog te zien kreeg.

Mijn bestemming was het appartementencomplex op de campus van mijn faculteit. Het appartement waar ik woon is gemeubileerd, dit was een zorg minder. Ik deel het appartement met een klasgenoot uit Nederland. Ik heb gelukkig wel een eigen badkamer en een eigen slaapkamer, dus niet elkaar aan de haren trekken 's ochtend vroeg door frustraties van het wachten. De huur is een ander verhaal, maar valt gelukkig mee te leven doordat alles inclusief is. Ik ben kapot, ik heb twaalf hele uren in het vliegtuig gezeten. Ik ga afscheid nemen en duik snel mijn bed in (een schoon bed hoop ik). In de tussentijd zal ik nadenken over wat ik jullie de volgende keer ga schrijven.

Chadia Toukoki

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 8607 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Chadia goes USA...
Meer in deze categorie: « Deel 2: Find my roots
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 258 gasten en geen leden online

In Beeld