Breaking News

L'adieu

  • dinsdag, dec 31 2002
  • Geschreven door  Hanan et Faouzzia
Het wit van de sneeuw deed ons ogen haast verblinden. Zo puur en schoon leek alles en dat in de stad waar dag en nacht hard wordt gewerkt om het vuil van de straten weg te vegen. Parijs, een stad waarbij je elke keer wanneer je het bezoekt vol bewondering blijft stilstaan. Als afsluiting van de kerstvakantie hebben we een weekendje in Parijs doorgebracht. We hebben weer zoveel gezien en gedaan waardoor het leek alsof we al weken in de stad waren.
Het wit van de sneeuw deed ons ogen haast verblinden. Zo puur en schoon leek alles en dat in de stad waar dag en nacht hard wordt gewerkt om het vuil van de straten weg te vegen. Parijs, een stad waarbij je elke keer wanneer je het bezoekt vol bewondering blijft stilstaan. Als afsluiting van de kerstvakantie hebben we een weekendje in Parijs doorgebracht. We hebben weer zoveel gezien en gedaan waardoor het leek alsof we al weken in de stad waren. Het is ongelofelijk om al die verschillende mensen, het drukke verkeer, de vele bezienswaardigheden en de verlichting die s' avonds over de stad straalt te zien. Op de plattegrond van Parijs hebben we alle plekken die we bezocht hebben gemarkeerd. Van de Eiffeltoren tot aan de Arabische Moskee. Van Montmartre tot aan Quartier Latin. Van La Défense tot aan het Arabische Instituut. Het loopt kriskras door elkaar heen. In Centre Pompidou hebben we een portret van onszelf laten maken. Onvoorstelbaar hoe goed, mooi en snel die man kan tekenen.

S' avonds hebben we weer voor het eerst in lange tijd geschaatst. Al die mooie lichtjes en gelukkige mensen. Zo romantisch en …pijnlijk. Natuurlijk, dat moest een van ons weer overkomen, keihard onderuit gaan. Gelukkig kregen we een spoedcursus schaatsen van een aardige Mexicaan. Om ons in de grote stad te vervoeren hebben we gebruik gemaakt van de ondergrondse metro. Het is werkelijk net een doolhof! Joost of laten we zeggen Pièrre mag weten wie dat heeft uitgedacht. Die Fransen weten wel hoe ze effectief gebruik moeten maken van hun ruimte. En sfeer creëren kunnen ze ook als de beste. Kortom, Parijs heeft ons weekendje helemaal goedgemaakt!

We zitten nu in onze laatste week en over een paar dagen vertrekken we weer naar Pays Bas. Het land van de klompen, molens en kazen. Malheureusement, moeten we onze stad Nancy en al onze vrienden hier verlaten. Alors, c'est la vie. Afgelopen zaterdag hebben we samen met twee Nederlandse vriendinnen (die ook deze week vertrekken) een afscheidsfeestje gegeven. Het was heel gezellig en druk. Er waren ongeveer 40 man gekomen. Iedereen vond het (natuurlijk!) erg jammer dat we weer terug zouden gaan, mais il faut. Ter herinnering aan al die mensen hebben we ze allemaal in een klein boekje laten schrijven. Ze hebben er allemaal leuke verhaaltjes ingezet. Dan wel in het Frans of in hun eigen moedertaal. Probeer nu maar eens het Italiaans of Spaans of Pools terug te vertalen naar het Nederlands. Dat wordt straks in Nederland nieuwe Wolters woordenboeken aanschaffen…

De periode in Nancy was voor ons werkelijk een onvergetelijke periode die we nooit zullen vergeten. Zoveel gezien, gedaan, geleerd en genoten. Dat doet een mens echt goed. Ook hebben we er hele leuke contacten aan over gehouden. Over de hele aardbol hebben we nu une amie/un amie zitten, waar we altijd terecht kunnen. Is makkelijk straks als we bijvoorbeeld met de auto naar Marokko rijden en we hebben weer eens pech onderweg in Spanje. Vreemd, maar die pech overkomt ons altijd in Spanje?! Dan gaan we toch even bij Anna, José, Xavier of David langs…

De afgelopen dagen zijn we vooral bezig geweest met het afronden van onze rapporten waaraan we nog de laatste hand moesten leggen en onze kamers opgeruimd. Nou we kunnen het eigenlijk niet meer onze kamers noemen, want ze zien er nu zo kaal uit. Echt helemaal niet gezellig. Op dat moment als je je kamer zo ziet, dan komt er toch een melancholisch gevoel naar boven!! Ja, een mens kan zich heel snel aanpassen (wij, in ieder geval!) in een nieuwe omgeving. We zijn ons zo gaan hechten aan onze kamertjes aan le Résidence Boudon (normale taal: Boudonville) en aan de mensen die we hier kennen. Na ons afscheidsfeestje, zijn de lieve vrienden nog één voor één bij ons op de kamer langs geweest om persoonlijk afscheid te nemen.
Afscheid? Ja er is een tijd van komen en gaan. Voor ons is het nu gaan. Het allermooiste afscheid (kun je een afscheid 'mooi' noemen? Ja deze wel) was met onze lieve zuster die ons elke maandag avond ophaalde om mee naar de 'doeroes' (islamitische les) te gaan. Wij hebben samen echt traantjes laten lopen. Ja dat deed ons alledrie even pijn. Maar treur niet, InshaAllah hebben we van iedereen hun gegevens, dus zo kunnen we altijd contact houden. Viva l' Internet!!

Maar we blijven altijd lachen, want onze periode in Nancy hebben we samen met onze twee andere Nederlandse vriendinnen, die uit Den Haag komen, afgesloten in het restaurant Mille et Une Nuit. Totaal Arabisch ingericht, met sdadr, muntthee, heerlijke gerechten en ja zelfs een waterpijp. Wij wisten niet dat een waterpijp ook gewoon gerookt kan worden met water en fruitparfum. Onze meiden wisten zich die avond wel goed te vermaken.

Helaas de titel van deze column zegt het al. L' adieu, afscheid van Nancy, maar ook afscheid van onze trouwe lezers. Dit is namelijk onze laatste column over Nancy. Daarom willen we toch even gebruik maken van de schrijfruimte die we nog hebben om jullie allemaal te bedanken voor het lezen van onze leuke en interessante verhalen. Daarnaast willen we één persoon in het bijzonder bedanken en dat is onze Mohammed Elmakkaoui. Zonder hem hadden we onze schrijftalent en onze ervaringen hier in Nancy niet met jullie kunnen delen. Merci beaucoup!

A salaam aleikoem wa rahmatoe Allah wa barakatoehoe

Faouzzia Zaghdoud et Hanan Laghmouchi

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 9881 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in La Bonne Chance A Nancy
Meer in deze categorie: Qu'est-ce qui est passé? »
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 245 gasten en geen leden online

In Beeld