Breaking News

Wie vrouw wil zijn, moet pijn lijden

  • maandag, mrt 10 2003
  • Geschreven door  Saliha & Hafida
Sallie: Met een half slapend hoofd, m'n haren nog in de klit, m'n kleren half aan, mijn mascara op mijn kin en een halve fles drinkontbijt in de hand heb ik me gisteren naar de bus gehaast richting mijn werk. Om er vervolgens op een koud en leeg perron achter te komen dat ik de trein, die ik zo wanhopig probeerde te halen, tien minuten vertraging heeft. Geïrriteerd bladerde ik in de tussen tijd haastig door een Spits, die aan mijn schoen was blijven hangen.
Sallie: Met een half slapend hoofd, m'n haren nog in de klit, m'n kleren half aan, mijn mascara op mijn kin en een halve fles drinkontbijt in de hand heb ik me gisteren naar de bus gehaast richting mijn werk. Om er vervolgens op een koud en leeg perron achter te komen dat ik de trein, die ik zo wanhopig probeerde te halen, tien minuten vertraging heeft. Geïrriteerd bladerde ik in de tussen tijd haastig door een Spits, die aan mijn schoen was blijven hangen.

Haffie: Hahahaha, ja en toen heb je zeker jezelf tussen de massa proberen te wringen, in de hoop een zitplaats te kunnen bemachtigen. Op het perron geldt simpelweg de regel van de survival of the fittest.

Sallie: Goed, na enkele porren in m'n zij, scherpe nagels in m'n rug en bijna gekneusde tenen struikel ik dus de trein in. Mijn strijd was voor niets geweest, want alle plaatsen waren bezet. Het was alsof mij mijn vrouwelijkheid werd afgenomen. Ik wilde op mijn knieën vallen en het er keihard uitschreeuwen. Maar zoals een sterke vrouw het betaamd, heb ik me vermand en genoegen genomen met een staanplaats in het koude halletje. Ik zet mijn reis wel verder voort op mijn knieën dacht ik, want mijn tenen waren zodanig fijngetrapt, dat ik niet meer hoefde te rekenen op mijn voeten. Ik keek jaloers, naar mijn medereizigers en als blikken kunnen doden….grrrrrrrrrrrr!!!

Haffie: Medereizigers?……Ha! beesten zijn het!…en vooral de mannen. Zij vellen je echt levend. Hoe onattent is het, dat geen één van die mannen voor je opstond? Was dat teveel gevraagd? Ik ben geen feministe, misschien wel aanhangster van emancipatie van de vrouw en gelijkheid van het geslacht. Maar zeker geen feministe. Ik heb geen hekel aan mannen en ik kan het ook zeker wel waarderen als een man zo hoffelijk is om in een overvolle trein zijn plaats af te staan en zeker aan een vrouw.

Sallie: Ja! En omdat nood soms wet breekt, heb ik maar besloten om op de grond te gaan zitten op mijn vermorzelde Spits. Om te voorkomen dat ik in mijn erbarmelijke omstandigheid van vermoeidheid, honger en geslinger van de trein, om zou vallen, heb ik me als een klein bang kind stevig vastgeklampt aan een pilaar. Vanuit mijn ooghoeken zag ik een vriendelijk uitziende jonge man naar mij gebaren. Hij wees me op zijn plaats en gebood mij te gaan zitten. Verdwaasd keek ik hem in zijn grote lieve ogen aan.

Haffie: Wat?? Stond hij zijn plaats af aan je in een overvolle trein wetende dat de volgende halte pas over ruim een half uur was?? Was deze man soms toerist…. of niet genoeg ingeburgerd om te weten dat in individualistisch Nederland niemand voor elkaar opstaat…….We koesteren niet voor niets spreekwoorden als; 'Wie het eerst kom die het eerst maalt' en 'Wie vraagt wordt overgeslagen'.

Sallie: Echt! Ik wist niet wat ik hoorde en staarde, staarde en bleef staren. "Gaat u maar op mijn plaats zitten mevrouw"..zei hij op een vriendelijk toon. Ik raakte werkelijk in trance, temidden van de voorbijrazende polderlandschappen en koeienvlekken en nog steeds starend in de ogen van de hoffelijke jongeman.

Haffie: Nou als al je medereizigers beesten waren, dan was deze man de Bambie, de Lassie of de Flipper onder hen.

Sallie: Ik krabbelde ietwat verlegen en gevleid omhoog en schoof naar de zitplaats. Nog enigszins onder de indruk ging ik zitten. Maar alvorens ik mezelf ook maar in mijn allercomfortabele positie kon plaatsen, twijfelde ik aan de intentie en het doel van al deze hoffelijkheid.

Haffie: Inderdaad ja, al decennia lang strijden vrouwen voor gelijkheid en vooroordelen over dat vrouwen het zwakkere geslacht zijn. Al jaren probeer we te bewijzen dat we 'independent women' zijn en uitstekend in staat zijn om onze eigen boontjes te doppen, maar zodra je in een trein staat zonder zitplaats en iemand biedt ons zijn zitplaats aan, gaan we door de knieën. We willen gelijkheid, maar dan moeten we wel alle facetten van die gelijkheid accepteren, niet?

Sallie: Hmm….…ik ben absoluut een sterke, intelligente, geëmancipeerde, onafhankelijke, zelfstandige en verstandige vrouw, maar gisteren kon het mij even echt niet schelen. Mijn tenen deden echt zeer en bovendien wilde ik met een ladderloze panty op mijn werk verschijnen.

Haffie: Sallie! Door jouw actie heb je bewezen dat wij vrouwen inderdaad het zwakke geslacht zijn. Je had gewoon niet in moeten gaan op het aanbod van die man. Je had juist steviger op je vermoeide benen en platgetrapte tenen moeten gaan staan.

Sallie: Aha, dus wie vrouw wil zijn, moet pijn lijden?

Haffie: Nee nee! Als wij gelijke rechten en plichten willen, moeten we ook de minder leuke en soms ook de pijnlijke kanten ervan aanvaarden.

Sallie: Ik weet het, het blijft een paradox. Hoe sterk, bedeesd, independent en feministisch ik ook ben, voor zulke lieve Bambi-ogen bezwijkt iedere vrouw Haffie.

Sallie & Haffie

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 10962 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Sallie & Haffie
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 547 gasten en geen leden online

In Beeld