Breaking News

De dag van de zwart/wit foto

  • woensdag, feb 14 2001
  • Geschreven door  Saliha Bochhah
De heldere en blauwe hemel buiten siert mijn dag. Ik ben blij en opgetogen. Want vandaag ga ik mijn paspoort ophalen. Twee weken terug werd ik achttien en vandaag is de grote dag. Een dag van volwassenheid, onafhankelijkheid en zelfstandigheid. Een dag waarop buitengewoon niets fout kan gaan.
Vandaag ga ik nieuwe foto’s laten maken voor mijn rijbewijs. Het is alsof ik een deja vu heb. Dit moment brengt mij terug naar een dag, die ik liever wil vergeten.

De heldere en blauwe hemel buiten siert mijn dag. Ik ben blij en opgetogen. Want vandaag ga ik mijn paspoort ophalen. Twee weken terug werd ik achttien en vandaag is de grote dag. Een dag van volwassenheid, onafhankelijkheid en zelfstandigheid. Een dag waarop buitengewoon niets fout kan gaan.

Mijn zelfstandigheid wordt na achttien lange jaren eindelijk gelegitimeerd. Ik dacht dat ik me nooit van de ruk van mijn ouders los kon maken. Echter de dag is aangebroken, waarop ik de navelstreng tussen mij en mijn ouders kan doorknippen.

Bij deze belangrijke beslissing heb ik de steun van een familielid nodig. Mijn zus is bereid om mij bij te staan wanneer ik pasfoto’s ga maken voor mijn paspoort. Aangezien ik niet zo fotogeniek ben, kan ik alle steun hard gebruiken. Ik bereid mij voor op een letterlijke marteling. Deze pasfoto moet meer voorbereiding vergen, dan mijn voorgaande pasfoto’s. Deze pasfoto moet perfect zijn, omdat één klik het verdere verloop van mijn leven kan bepalen. De sollicitatiegesprekken en de carrière die daarna volgt moeten uiteraard met een vrolijk en vooral foutloos hoofd ingewijd worden.

Deze pasfoto bepaalt niet alleen mijn toekomst, maar verschaft daarnaast deels mijn identiteit en symboliseert boven alles mijn zelfstandigheid. Van nu af aan hoef ik geen deel meer uit te maken van een groep. Achttien jaren ben ik op mijn pasfoto's vergezeld geweest door mijn gezin. Maar vandaag zullen er geen zusjes en broertjes meer zijn, die over mijn schouders loeren.

Ik neem kleine en rustige stappen, onderweg naar de fotograaf. Ik wil niet dat mijn haar in de war raakt, mijn kraag moet rechtop blijven staan en ik moet ervoor zorgen dat mijn bloes niet kreukt. Wanneer ik bij de fotograaf arriveer vraag ik expliciet om een zwart/wit foto. Hier heb ik immers goed over nagedacht. Mijn beweegreden? Om te beginnen beschouw ik mezelf als een modebewust en origineel persoon. Daarnaast vind ik de mix zwart en wit een symbool voor de multiculturele samenleving, waar ik gewenst of niet deel van uit maak. Tot slot heb ik een opkomend jeugdpuistje dat koste wat kost niet zichtbaar mag worden op de foto.

Wanneer ik nogmaals nadrukkelijk vraag of de fotograaf een zwart/wit foto wil maken. Zet hij grote ogen op, kijk dwars door me heen en maakt zeer onaangename bewegingen. Het is alsof hij iets wil zeggen, iets wat hij naar het schijnt niet makkelijk over zijn tong kan krijgen. Ik weet niet precies wat ik heb gedaan dat ik vervolgens dit antwoord kreeg, "maar jullie willen toch altijd kleurfoto's!"

Ik ben even in de war, ik probeer hetgeen deze man gezegd heeft te begrijpen. Ik tik mijn zus aan, misschien weet zij het. Jullie, hoe zo jullie? Raast er door mijn hoofd "Oh hij bedoelt allochtonen, denk ik bij mezelf". Ik sta versteld, ik ben dus een neppe allochtoon, een allochtoon die liever zwart wit foto’s heeft.

Ik loop richting een donkere kamer, waar de foto's gemaakt zullen worden. Opeens wordt het donker voor mijn ogen. Mijn hoofd voelt zwaar aan, ik voel me anders en vooral beledigd. Ik smacht naar frisse lucht en wil het licht zien. Want in dit hok ruikt het naar de fotograaf en is het duister. Het doet me denken aan wat hij net gezegd heeft. Ik doe het zwarte doek opzij om het licht buiten op te kunnen vangen. De heldere hemel is veranderd in grijze wolken. Er is regen op komst. Een mooie perfecte dag, waar ik me zo op verheugd had, valt door één opmerking van een achterlijke fotograaf in deugen. Nu weet ik het zeker. Ik ben voor de rest van mijn leven getekend. Ik ben nu ook nog eens die Allochtoon die graag kleurenfoto's heeft. Vaarwel carrière, vaarwel onafhankelijkheid, vaarwel zelfstandigheid. Laat die foto maar komen, het interesseert mij niet meer hoe ik eruit zie. En het enige wat ik wilde was een zwart/wit foto.

Hoe het afliep? Ik heb de zwart/wit foto laten maken. Hoe ik eruit zag? Niet, ik zag er niet uit. Het werd een donkere en sombere foto. Dat vond ik niet erg, het paste immers goed bij mijn gevoel over die dag, die verschrikkelijke dag. Die me altijd bij zal blijven als de dag van de zwart/wit foto.

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 9998 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Chahrazad vertelt...
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 258 gasten en geen leden online

In Beeld