Breaking News

Het verloren schaap

  • donderdag, mrt 15 2001
  • Geschreven door  Saliha Bochhah
Marokko 1986, ik ben zes jaar en me redelijk bewust van wat er om mij heen gebeurd. En dus ook van het feit dat mijn moeder mij bij dageraad heeft gewekt, al voordat de hanen wakker zijn. Het is een dag van grote betekenis en er mag geen minuut van verloren gaan. Wanneer ik tot het besef kom, dat ik niet slaapwandel realiseer ik me dat het vandaag

Marokko 1986, ik ben zes jaar en me redelijk bewust van wat er om mij heen gebeurd. En dus ook van het feit dat mijn moeder mij bij dageraad heeft gewekt, al voordat de hanen wakker zijn. Het is een dag van grote betekenis en er mag geen minuut van verloren gaan. Wanneer ik tot het besef kom, dat ik niet slaapwandel realiseer ik me dat het vandaag Ied el Adha is. Verrek, denk ik, ik ben veel te laat wakker. Ik schreeuw tegen mijn moeder waarom zij mij niet eerder wakker heeft gemaakt. Is het schaap er al, is het schaap er al? Krijs ik in hoog tempo. Ik ren naar het raam om te kijken of het al licht is, ik moet namelijk alles met eigen ogen waarnemen. Zijn mijn vriendjes al buiten? Zij kunnen en mogen niet zonder mij buiten zijn, stel ik mezelf gerust.

Ik ben zenuwachtig, het is alsof ik me bewust ben van wat deze dag inhoud. Alhoewel ik geen flauw idee heb van de betekenis. Verheug ik me ieder jaar weer op een aantal spannende en vooral leuke gebeurtenissen. Het opofferen van het schaap betekent sensatie zonder grenzen. Geld en snoepgoed krijgen en mijn nieuwe kleren aantrekken, die ik een jaar terug heb gekregen, maar met veel liefde heb gekoesterd om er deze dag mee in te wijden, kan ik eindelijk werkelijkheid zien worden. De nieuwe kleren zijn inmiddels een aantal maten te klein. Bovendien kan ik tot laat in de avond buiten spelen, zonder dat mijn ouders zich daar van bewust zijn. Het schaap ontvangt op Ied el Adha namelijk meer aandacht, dan ik waarschijnlijk in al mijn kinderjaren bij elkaar heb ontvangen.

Het beeld van blèrende schapen in kleine Suzuki vervoerswagentjes staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Bij de buren hoor ik al blèrende geluiden. Waar is ons schaap? Ik bedenk me dat ik dat schaap nodig heb om deze dag met veel vrijheid, blijheid te vullen. Gelukkig komt mijn vader net aanrijden met een schitterend mooi beest. Ik trek snel mijn nieuwe kleren aan en snel naar buiten om alles in het echt mee te maken. Het schaap wordt naar binnen gehaald, ondertussen snik ik naar buiten en ga voor het huis op de stoep zitten. Ik blijf hier net zolang zitten wachten totdat alle mannen van de moskee terugkeren. Dit is het mooiste moment van Ied el Adha. Een groep vrolijke dorpsmannen passeert mijn huis. De witte kleur van hun gewaden sieren de vervallen stille straten en straalt rust en vrede uit. Ik voel me rusteloos en tegelijkertijd veilig en geliefd door een groep onbekende mannen in witte djellaba's. Ik waan me in een wereld waarin het elke dag Ied el Adha is. Op deze stoep, voor het huis droomde ik over van alles, wat ik me toen niet eens voor mogelijk hield.

Een aantal jaren later; Nederland 2001, ik ben 21 jaar. De voorbereidingen op het offerfeest zijn in volle gang. De lijsten van etenswaren zijn opgesteld en het schaap is al een aantal maanden van tevoren besteld. De wereld waarvan ik als kind droomde blijkt een fantasiewereld te zijn. Een wereld waarin veel slechte dingen en weinig goede dingen gebeuren. Ik verheug me op een vreugdevol samenzijn met mijn familie op het offerfeest. Ik wil de eenwording van de Moslim gemeenschap in het land ervaren. Ik kijk uit naar het moment waarop mijn vader van de moskee huiswaarts keert. Ik vind het een stoere aanblik om mijn vader met zijn djellaba door de deuropening te zien komen. Vaak is hij namelijk altijd in een westerse pantalon.

Er komt abrupt een einde aan mijn verwachtingen, wanneer ik in de krant lees dat de moslim gemeenschap in Nederland een verbod heeft gekregen om schapen te slachten. Sterker nog, er is een vervoersverbod op het vervoer van schapen. Mond en klauwzeer teistert schapen en geiten in heel Europa en treft hiermee ook Nederland. BSE maakt het onmogelijk om schapen door koeien te vervangen. Wat moeten wij nu opofferen? Een alternatief zou een kameel kunnen zijn, maar hoeveel kamelen hebben wij op de Nederlandse polder?

Dolly is blijkbaar toch ergens goed voor geweest. Misschien hadden wij meer dolly's moeten klonen voor dit soort noodgevallen. Wat is het offerfeest zonder het slachten van een schaap.

Saliha
Maghreb-online Team

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 10362 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Chahrazad vertelt...
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 297 gasten en geen leden online

In Beeld