Breaking News

Een trouwe NS volgeling

  • zaterdag, apr 14 2001
  • Geschreven door  Saliha Bochhah
Wel, het is niet makkelijk om een aanhanger van de NS te zijn. Ik zweer bij de NS. Sterker nog, zonder de NS ben ik niets, slechts een loser. De NS is mijn toekomst, mijn brood. Ik ben afhankelijk van de NS, omdat het mijn kennis, mijn ontwikkeling en ontplooiing in de hand heeft. Deze rijkdommen zijn zonder de NS moeilijk, maar niet onmogelijk te bereiken. Met het spoor is de weg er naar toe makkelijk, snel en..

Wel, het is niet makkelijk om een aanhanger van de NS te zijn. Ik zweer bij de NS. Sterker nog, zonder de NS ben ik niets, slechts een loser. De NS is mijn toekomst, mijn brood. Ik ben afhankelijk van de NS, omdat het mijn kennis, mijn ontwikkeling en ontplooiing in de hand heeft. Deze rijkdommen zijn zonder de NS moeilijk, maar niet onmogelijk te bereiken. Met het spoor is de weg er naar toe makkelijk, snel en vooral comfortabel. Deze weg is namelijk vrij van deuken, hobbels, oneven vlakken en scheve bestrating.

De arme reiziger moet zich in tijden dat de weg van de NS gesloten is tevreden stellen met de wat minder luxueuze bus. Waarbij comfort op de laatste plek komt. Immers een reis met de bus gaat vaak gepaard met veel ellende en geloof me, ik kan het weten.

Ik ben sinds twee jaar een trouwe aanhanger van de NS geworden. Weliswaar door de omstandigheden gedwongen. Want als student kan ik mij helaas geen concorde veroorloven die mij dagelijks naar college brengt. In het begin was het zwaar. Ik heb de voordelen en nadelen tegen elkaar afgewogen. Ik heb mezelf meerdere keren de vraag gesteld, waarom de NS? Het ontbrak mij aan overtuiging en geloof in de NS, dus ben ik in de literatuur naar antwoorden gaan zoeken. Ik heb me uiteindelijk onderworpen aan de leer van de NS. Deze, overigens zeer moeilijke keus heb ik op basis van de volgende criteria kunnen maken; afstand, comfort, kosten en toekomstperspectief (en met name zekerheden op langer termijn).

Tot op vrijdag 6 april ben ik altijd een zeer volgzaam lid van de NS geweest. Uiteraard zijn er in het verleden wat incidenten geweest, die achteraf gezien een uitstekende boost voor mijn relatie met de NS bleken te zijn. In die twee jaren, heb ik me nog nooit zo onzeker, machteloos en vernederd gevoeld, als op deze dag. Het is 17:00 uur en ik zou na mijn tentamen met een medestudent terug naar huis rijden. Helaas heeft het noodlot weer toegeslagen en werd ik overgeleverd aan de bus. Het was een moeilijke stap. Maar toch heb ik me naar Amsterdam Amstel begeven om daar vandaan de bus naar Hilversum te nemen. Ik werd al misselijk bij de gedachte. Ik voel me niet goed in de bus, zowel letterlijk als figuurlijk. De bus maakt mij misselijk en bovendien heb ik het niet zo op busmensen. Busmensen zijn anders dan treinmensen. Busmensen hebben een andere mentaliteit. Vaak vraag ik me zelfs af of busmensen wellicht een lager IQ hebben, dan andere OV-mensen.

Busmensen zijn saaie mensen en boven alles geen snuggere mensen. Tijdens mijn busrit viel mij op dat busmensen geen leesmensen zijn. Geen krant of boek te bekennen. Zijn busmensen, analfabete mensen?

De buschauffeur waarbij ik in de bus zat is bij uitstek een busmens, waarschijnlijk een groot voorbeeld voor busmensen. Om zijn rechter pols droeg hij een gouden armband en om zijn vingers grote opzichtige ringen. Gezien deze uiterlijke kenmerken is de buschauffeur gekwalificeerd als busmens. Maar om een totaal beeld te geven, zijn ook de kwalitatieve kenmerken nodig. Het duurde niet lang of ik merkte dat de buschauffeur een specifieke taal sprak. Althans een taal die overwegend door busmensen en andere aanverwante asocialen wordt gesproken. Zo nu en dan gooide de buschauffeur wat vage kreten naar de andere buschauffeurs. Tussendoor sprak hij door de mobilofoon enkele zinnen uit die waarschijnlijk voor Nederlands moesten doorgaan. Ik kon die taal in ieder geval niet plaatsen.

Wat ik vergeten ben te noemen is dat busmensen irritante en opdringerige mensen zijn. Achter mij zat een vrouwtje, dat mij op mijn schouder tikte met de vraag of ik het niet erg vind, dat haar jas over mijn stoel hangt. "Ik heb er geen last van" antwoordde ik. Na een klein kwartiertje voelde ik wat gefriemel in mijn nek. "Vindt u het ECHT niet erg, dat mijn jas over uw stoel hangt"? "Nogmaals geen probleem, tenzij 'u' er problemen mee heeft", zei ik met een geïrriteerd ondertoontje. Het slechte in mij werd nadrukkelijk naar boven gebracht door dit vrouwtje en als ik deze de overhand liet dan had ik haar waarschijnlijk bij haar nek gegrepen en haar voor eeuwig de mond gesnoerd. Ik hield me in en bedacht me dat ik niet meer achterom moest kijken. Ik wil tenslotte geen busmens worden. Ik moet me concentreren op de toekomst. Vergeet de NS vergeet de irritante vrouw, het einddoel is nu nog, zo snel mogelijk in Hilversum aankomen.

Saliha
Maghreb-online Team

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 9924 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Chahrazad vertelt...
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 547 gasten en geen leden online

In Beeld