Breaking News

Eenzame strijd

  • donderdag, aug 30 2001
  • Geschreven door  Saliha Bochhah
Ik zit rustig en veilig achter mijn PC dit stuk te schrijven, terwijl nog geen paar duizend kilometer verderop mensen voor hun leven moeten vechten. Echt tevreden ben ik niet met de dingen waarmee ik momenteel mee bezig ben of beter gezegd, de dingen om me heen houden mij meer bezig. Ik realiseer me waarschijnlijk niet dat er heel wat mensen zijn die hun leven willen ruilen met dat van mij. Mensen die het slechter hebben bedoel ik. Zo slecht heb ik het namelijk niet. Ik zeur over hele kleine dingen, terwijl anderen niet eens een maaltijd hebben.
Ik zit rustig en veilig achter mijn PC dit stuk te schrijven, terwijl nog geen paar duizend kilometer verderop mensen voor hun leven moeten vechten. Echt tevreden ben ik niet met de dingen waarmee ik momenteel mee bezig ben of beter gezegd, de dingen om me heen houden mij meer bezig. Ik realiseer me waarschijnlijk niet dat er heel wat mensen zijn die hun leven willen ruilen met dat van mij. Mensen die het slechter hebben bedoel ik. Zo slecht heb ik het namelijk niet. Ik zeur over hele kleine dingen, terwijl anderen niet eens een maaltijd hebben.

Ik verveel me mateloos, omdat ik besloten heb om deze zomer geen vakantiebaan te nemen en mezelf meer rust te gunnen. Dit plan heeft echter averechts gewerkt. Ik ben geen rustig persoon, daarom is het zoeken naar rust niet de juiste remedie. Mijn vrienden zijn op vakantie of werken en dus sta ik er helemaal alleen voor. Een extra bijkomstigheid is dat ik de verantwoordelijkheid heb over het huis van mijn ouders (die met vakantie zijn), inclusief zusje en broertje.

Terwijl mijn vrienden zich op dit moment kostelijk amuseren in tropische warme landen en omringd worden door grandioze bezienswaardigheden, ben ik mijn ergernis op de computer aan het botvieren. Ik moet toegeven dat het aan de ene kant heerlijk is om even de touwtjes in handen te hebben. Aan de andere echter is het ongelooflijk saai als je voor het eerst in je leven een paar maanden alleen moet doorbrengen. Ik ben een groot gezin en veel mensen om me heen gewend. Nu moet ik het doen met mijn eigen gezelschap, want op mijn broertje en zusje kan ik niet rekenen.

Thuis bereid ik het eten voor mijn zusje en broertje en stort me tussendoor op andere huishoudelijke taken. Ik bedenk me dat het geen eenvoudige taak is om huisvrouw te zijn. Mijn moeder maakt dit dagelijks mee en heeft dit haar hele leven lang doorgemaakt. Terwijl ik dit nog geen maand kan overleven. Nu weet ik zeker dat de rol van huisvrouw mij niet op het lijf is geschreven. Alsof dit niet al erg genoeg is, laten mijn ouders mij bovendien twee kids die ik nauwelijks aan kan. Moeder zijn, lijkt mij om die reden ook geen plezierige opgave. Het is anders dan toen ik als klein meisje moedertje speelde met poppen. Mijn poppen waren niet in staat om ongewenst gedrag te vertonen en mij tegen te spreken, waardoor ik dacht dat moeder worden een koekie zou zijn. Wat een drama! Waar ben ik mee bezig? Waarom ben ik hier überhaupt mee bezig, vraag ik mezelf voortdurend af

Het gevoel dat ik het zo slecht nog niet heb wordt versterkt, wanneer ik geconfronteerd word met de televisiebeelden over Palestina. Het geweld, de lijken op straten en mensen die naar hun laatste adem snakken en om hun leven vechten, maken mij bewust van hun lot. Ik ben me tevens bewust van mijn veilige, zorgeloze wereldje, mijn woede en de onverschillige houding van de rest van de wereld.
Ik ben bedroefd en ongelukkig. Niet doordat ik de verantwoordelijkheid die mij toekomt niet aankan, niet omdat al mijn maatjes op vakantie zijn, niet omdat het huishouden me niet aanstaat en zeker niet omdat ik op mijn broertje en zusje moet passen. Ik ben verdrietig en vooral woedend om het feit dat “Israël” zoveel geweld en onrecht kan aanwenden zonder dat de rest van de wereld een vinger opsteekt. Een volledig volk wordt uitgemoord omdat "Israël" zogezegd de veiligheid van haar burgers wil waarborgen. Sinds wanneer kan dit een legitiem motief zijn voor de genocide van een ander volk?

Waar blijft de VS? De politieagent van de wereld. Waar is Europa? Met haar overdreven democratie en rechten van de mens. Wat doet de Arabische wereld? Met haar solidariteit jegens hun Arabische broeders. Is mijn verontwaardiging een gevolg van mijn naïeve en gevoelige ik? Gaat de politieke situatie rondom de kwestie in Palestina mij te boven? Ik geloof van niet, ik denk dat ik evenveel van deze situatie begrijp als de hoge pieten bij de VN. Het is een duidelijk en helder scenario. Israël misbruikt haar macht en heeft door haar leger de legitimiteit verworven om ongestoord te moorden. De Hamas en Hezbollah moeten volgens de berichten daarentegen uit de weg worden geruimd, gezien hun “terroristisch” karakter. Waar hebben we het over? Is het geweld van Israël gerechtvaardigd, omdat ze een leger heeft? Hamas en Hezbollah zijn de enige die het geweld van Israël enigszins kunnen beantwoorden en op die manier enige balans in de schaal kunnen leggen. Maar een oneerlijke strijd blijft het wel. De stenen van de Palestijnse jongeren, wegen niet op tegen de Israëlische soldaten met hun onverroerbare stoere zonnebrillen.

Als we lang genoeg wachten zal de vrede in het Midden Oosten vanzelf komen. Niet omdat de partijen eindelijk tot het inzicht komen dat ze niet om het feit heen kunnen dat ze dat strookje land met elkaar moeten delen, maar omdat er simpelweg geen Palestijnen over zullen blijven die het nog tegen Israël zullen opnemen.

Ik ben een beetje gedwaald met mijn gedachten. De eindtune van het journaal en het geklop op de deur doen mij terugkeren in mijn dagelijkse beslommeringen. In de deuropening staan mijn zusje en broertje, mijn kids, die er belabberd en uitgehongerd uitzien. Ik serveer het eten op tafel en kijk toe hoe mijn broertje en zusje het eten verorberen, dat mij de hele dag heeft gekost. Heb ik toch nog een klein beetje het gevoel dat mijn dag nuttig is geweest.

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 9954 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Chahrazad vertelt...
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 261 gasten en geen leden online

In Beeld