Breaking News

Los uit de greep van de tijd

  • dinsdag, mrt 25 2003
  • Geschreven door  Saliha Bochhah
Ik heb wel eens van die dagen dat ik denk: wat een heerlijk leventje heb ik toch.....geen zorgen…… ik heb dan het gevoel dat ik de hele wereld aankan. Op zo'n dag dat ik op een terrasje aan de Oude gracht zit….heerlijk in de eerste zonnestralen van de lente met het getjilp van de vogels als mijn achtergrondmuziek…..Ik nestel me dan heerlijk op de stoel op het terrasje en observeer de mensen die voorbij komen…
Ik heb wel eens van die dagen dat ik denk: wat een heerlijk leventje heb ik toch.....geen zorgen…… ik heb dan het gevoel dat ik de hele wereld aankan. Op zo'n dag dat ik op een terrasje aan de Oude gracht zit….heerlijk in de eerste zonnestralen van de lente met het getjilp van de vogels als mijn achtergrondmuziek…..Ik nestel me dan heerlijk op de stoel op het terrasje en observeer de mensen die voorbij komen…..een beetje om mij heen kijkend en soms afgeleid door de bijna geforceerde gezelligheid van de mensen die aan het tafeltje naast mij zijn aangeschoven. Met het ene oor probeer ik de sterke verhalen van een prototype student aan te horen en het andere oor is bestemd voor een stelletje die elkaar innig vertellen hoeveel ze om elkaar geven. "ik hou van je schatje. Nee ik hou meer van hou duifje. Nee ik nog meer van jou poepie".......Doordat mijn beide oren gereserveerd zijn voor mijn nieuwsgierige ik vergeet ik bijna waar ik ben... totdat de ober tegen me aan schreeuwt of ik al een keuze van de menukaart heb gemaakt. Ik ontwaak met een schrik uit mijn nieuwsgierigheid en maak mijn verontschuldigingen naar de ober.

Ik sluit mijn ogen en geniet van het Utrechtse stadsrumoer. Van de grachten kan ik op een afstandje altijd genieten. Maar van zo dichtbij vraag ik me af waarom die grachten zo populair zijn. Van ver af zijn het prachtige plaatjes op de vele Utrechtse ansichtkaarten. Maar nu ik er bijna letterlijk met mijn neus boven op zit zie ik niets anders dan prut van dode waterplanten, dooie vissen, bierblikjes, gejatte fietsen, oude schoenen en een rochel van een voorbijganger op de achtergrond. Maar als levensgenieter trek ik me niets aan van de rotzooi en die rochel in de gracht. Ik geniet van mijn 'zorgeloos' leventje. Ik zak nog wat achterover in mijn stoel en lees wat in het boek "Een heilige van de horlogerie" van de Nederlandse schrijver Willem Frederik Hermans. De hoofdpersoon, een klokkenmaker, heeft een obsessie voor tijd. Zijn leven draait om het opwinden van klokken. Ik herken mezelf in de klokkenmaker. Ik kan ook niet zonder tijd…….tijd is mijn verslaving en mijn horloge mijn geneesmiddel, zeg maar mijn prozac.

Mijn liefde voor tijd gaat zo ver dat ik tot veel in staat ben. Ik kan niet zonder mijn horloge….het gaat dan ook overal mee….Het is opgewassen tegen alle weersomstandigheden en situaties. Het gaat ook alleen af, als het een onderhoudsbuurt nodig heeft of als mijn pols daarom vraagt. Mijn huidige horloge is zo oud, dat ik het iedere moment afgelopen kan zijn. Ik bereid me al geestelijk voor op de vervanging. Ik realiseer me dat aan alles een eind komt behalve aan tijd…een geruststelling! Mijn horloge geeft me het gevoel dat ik de tijd kan overwinnen of in ieder geval bij kan benen of moet ik beter zeggen bij kan polsen. Mijn horloge geeft me het gevoel dat ik de touwtjes van mijn leven in eigen handen heb en dat ik de controle heb.

Ik kan van alles vergeten: m'n mobieltje, m'n sleutels, m'n hoofd, m'n kleding…..dat alles maakt niet uit…zolang het maar niet m'n oude vertrouwde horloge is, want als ik die ooit vergeet dan voel ik me naakt, lelijk en niet compleet. Dan ben ik de weg kwijt. Tijd is mijn liefde en tegelijkertijd mijn vijand, want de tijd van gaan is nu gekomen. Ik kijk nog even op mijn horloge hoe laat het is……en zie dat het al veel te laat is…opeens moet ik denken aan het liedje 'Nooit meer een morgen' van Marco Borsato.

"Als er nooit meer een morgen zou zijn
En de zon viel in slaap met de maan
Heb je enig idee wat het met je zou doen
Als je nog maar een dag zou bestaan

Zou je hart zich weer vullen met vuur
Van de eeuwige schaamte bevrijd
Keek je niet meer benauwd
naar de klok aan de muur
Kwam je los uit de greep van de tijd "


M et een traan in m'n oog en een glimlach langs m'n lippen doe ik mijn oude vertrouwde horloge af en met één zwaai gooi ik 'm in de gracht. Wie weet, kom ik nu los uit de greep van de tijd. Ik betaal de rekening en groet de ober.

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 9756 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Chahrazad vertelt...
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 237 gasten en geen leden online

In Beeld