Breaking News

Genoeg!

  • zondag, mei 01 2005
  • Geschreven door  Hayat
,,Moordenaars, moordenaars dat is wat jullie zijn en dat mag best wel eens hardop gezegd worden.’’ Ik draai me om en zie een vrouwtje van middelbare leeftijd staan. ,,Die hoofddoekjes zijn achterlijk en dat wat die nonnen aanhebben is ook achterlijk. Ik ben Indonesisch dus ik had net zo goed Islamitisch kunnen zijn maar dat ben ik niet. De Islam is achterlijk en jullie zijn moordenaars.’’
,,Moordenaars, moordenaars dat is wat jullie zijn en dat mag best wel eens hardop gezegd worden.’’ Ik draai me om en zie een vrouwtje van middelbare leeftijd staan. ,,Die hoofddoekjes zijn achterlijk en dat wat die nonnen aanhebben is ook achterlijk. Ik ben Indonesisch dus ik had net zo goed Islamitisch kunnen zijn maar dat ben ik niet. De Islam is achterlijk en jullie zijn moordenaars.’’ Totaal overrompeld kijk ik naar de wartaal uitslaande vrouw. Haar scherpe woorden worden als kogels op me afgevuurd. Mijn hersens draaien op volle toeren zoekend naar woorden om dit vrouwtje finaal de mond te snoeren maar ik kan niets vinden. Volledig in trance kijk ik naar de uitzinnige vrouw en brabbel ,,dat is uw mening,’’ maar mijn beleefde woorden knallen keihard tegen de betonnen muur die ze voor haar hoofd heeft staan. Ze wil niet luisteren en boort me verder de grond in door herhaaldelijk moordenaars te blijven schreeuwen. Omstanders fluisteren me geruststellende woorden toe die mijn oren nauwelijks bereiken. Ik word levend begraven onder beschuldigende uitspraken die onafgebroken uit de mond van het vrouwtje stromen. Als ze na een tijd ziet dat niemand haar mening deelt of haar terzijde komt staan in haar nutteloze strijd, vlucht ze een zijstraat in, haar boodschappenkarretje gehaast achter zich aanslepend. Ik blijf verbijsterd achter.

Ik zou me niet druk moeten maken om één vrouw toch blijven haar woorden in mijn hoofd hangen. Ik doe onverschillig maar eigenlijk zit het me enorm dwars. Één vrouw zorgt ervoor dat ik me ongewenst en onveilig voel. Ik word alerter, achterdochtig en weiger verder te lopen wanneer ik een groep Nederlandse jongeren in de verte al zie staren, klaar om me weer een denigrerende opmerking naar mijn hoofd te slingeren of simpelweg mijn kant uit te spugen.

Ik haat het dat ik me noodgedwongen zo moet voelen. Ik haat het omdat Nederland ook mijn thuis is. Ik haat het omdat ik me voortdurend moet bewijzen en altijd moet verantwoorden voor elke Moslim. Ik ben de eeuwige gast in een land waar ik ter wereld kwam. Ik ben woedend maar mijn mond wordt me altijd gesnoerd. Ik sta alleen in een land waar hokjes de basis vormen. Waar achter elke deur een kant-en-klaar vooroordeel staat.

Genoeg! Ik pak mijn pen en ‘spreek’. Ook ik zal gehoord worden want mijn woorden zijn net zo belangrijk als die van Henk uit Amsterdam of Lydia uit Den Haag. Mijn pen zal gloeien wanneer mijn woorden als vuur op het witte papier zullen branden:

Nederland laat me ademen en hoor me aan. Luister naar deze Nederlandse Marokkaan. Staar niet als ik naast je plaatsneem. Dat ik zwart draag maakt me nog niet extreem. Deze hoofddoek draag ik uit vrije wil waarom benader je me dan zo kil? Wees niet verbaasd als de Nederlandse taal foutloos mijn mond verlaat. Doe niet bekrompen, begin niet met haat. Verveel me niet met integratie of allochtoon terwijl ik al 27 jaar lang in Nederland woon. Mens ben ik in eerste plaats. Niet Marokkaan, allochtoon of melaats. Ik zal niet bezwijken onder je woorden of blind om me heen gaan moorden. Neem me zoals ik ben, klein, bijdehand met een ‘geladen’ pen. Ik zal nooit zwijgen omdat jij dat eist wanneer je loze dreigementen in mijn oren krijst. Oost Indisch doof zal ik zijn want niemand krijgt deze Marokkaanse klein.

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 9249 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Chahrazad vertelt...
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 223 gasten en geen leden online

In Beeld