Breaking News

Achteraf telt niet mee

  • vrijdag, mei 13 2005
  • Geschreven door  Hayat
Ik zag hem in de verte al naar me staren en hoopte vurig dat hij niet het lef zou hebben om me daadwerkelijk aan te spreken. Helaas ging mijn wens niet in vervulling. Zijn benen waren gekeerd en hij was al naar me op weg. Als een konijn in het nauw gedreven, drukte ik mijn rug tegen de voorruit van de C&A. Zonder nog meer oogcontact te riskeren, keek ik voorzichtig naar het zielige hoopje man die naar mij op weg was.
Ik zag hem in de verte al naar me staren en hoopte vurig dat hij niet het lef zou hebben om me daadwerkelijk aan te spreken. Helaas ging mijn wens niet in vervulling. Zijn benen waren gekeerd en hij was al naar me op weg. Als een konijn in het nauw gedreven, drukte ik mijn rug tegen de voorruit van de C&A. Zonder nog meer oogcontact te riskeren, keek ik voorzichtig naar het zielige hoopje man die naar mij op weg was. Zijn vettige krullen sprongen fier op en neer bij elke stap die hij nam. In een laatste ontsnappingspoging wierp ik een quasi geïnteresseerde blik in de winkeletalage en hoopte dat hij het zou snappen en door zou lopen maar, de te kleine hersens van deze man waren niet gebouwd om zulke afwijs hints te registeren laat staan ze te begrijpen. Ik zag zijn reflectie in de winkelruit en wist dat er nu geen ontsnappen meer mogelijk was. Hij schraapte zijn keel om zijn aanwezigheid kenbaar te maken, alsof ik zijn goedkope aftershave nog niet had geroken, en begon met de beleefde groet, ‘’salaam aleikoem gti (zuster), mag ik je wat vragen?’’ Met mijn blik gevestigd op de geel en groen bedrukte badpak in de etalage, antwoordde ik kalm en zo defensief mogelijk, ‘’aleikoem salaam, dit is een vrij land dus als je iets te vragen hebt vraag het dan.’’ Daarmee bedoelde ik eigenlijk ga weg je ruïneert mijn uitzicht, maar die hint was te complex voor de als baviaan uitziende man. Al helemaal denkend dat hij op dit moment the man was, nam hij zijn macho pose aan en opende zijn mond om me zogenaamd te overrompelen met zijn uitgekauwde versier zin. Ik draaide me naar hem om en bedacht hoe ik zo langs zijn rechterkant via de Hema weg kon glippen, maar werd opeens zwaar verblind door zijn gouden tand die mijn netvlies volledig wegbrandde en elke manier van ontsnappen onmogelijk maakte. De man zag me wankelen en haalde zijn mobiel uit zijn te strakke spijkerbroek. Met een grijns stelde hij mij de legendarische vraag, ‘‘ik wil graag kennis met je maken. Mag ik je nummer?’’ Ik richtte mijn ogen naar de vloer waar ik totaal niet verast naar een paar afgetrapte Nikes uit het jaar nul keek. Ik voelde een rotopmerking in me opkomen maar besloot deze nog even te bewaren. Het juiste moment om zwaar geschut in te zetten was nog niet daar. Beleefd antwoordde ik, ‘’ik wil geen kennis met jou maken bovendien moet ik nu echt gaan.’’ Ik draaide naar links zag een vrije doorgang en bevrijdde mezelf uit deze hoogst irritante situatie. ‘’Bitch,’’ hoorde ik opeens achter me. Ik stopte bij het horen van dit woord en een klein stemmetje in me schreeuwde, ‘’tijd voor het zware geschut.’’ Ik kon natuurlijk gewoon doorlopen dat was waarschijnlijk het beste maar mijn hersens weigerde een signaal naar mijn benen te sturen. Ik kon me niet ongestraft laten beledigen bovendien moest ik iets doen in naam van alle zusters, die door dit soort ‘mannen’ ongewild belaagd werden.

Zonder verder na te denken draaide ik me in één ruk om. Met ferme stappen liep ik op hem af en tikte hem op zijn rug. Hij draaide zich om en aan de blik in zijn ogen, zag ik dat hij dacht dat ik terug was gekomen om onze kennismaking voort te zetten. Hij opende zijn mond om iets te zeggen maar ik was hem te snel af. ‘’Als je in het vervolg besluit een dame in haar vrije tijd lastig te vallen, zorg er dan in ieder geval eerst voor dat je uiterlijk de moeite waard is.’’ Met grote ogen keek de tot kniehoogte gekrompen man me aan. Ik nam een stap naar voren en dwong hem in een hoek zodat ik verder kon gaan met mijn pleidooi. ‘’Oogcontact betekent niet automatisch dat ik je uitnodiging om je in mijn territorium te begeven en mijn zuurstof te bevuilen. Als jij denkt dat je ongestraft het woord bitch in mijn aanwezigheid kan gebruiken, dan ben je vandaag aan het verkeerde adres. Gebruik een volgende keer die halve hersencel die ergens in dat grote hoofd van je rondzwemt als je besluit doelloos vrouwen op straat te irriteren met je onoriginele versierpoging.’’ De man die nu het formaat van een mier had keek angstig omhoog. Ik had bijna medelijden met hem maar net niet genoeg om hem te sparen. Ik hoorde hoe zijn broze botten onder mijn hooggehakte laars verbrijzelden terwijl ik mijn voet op zijn verbaasde gezicht legde. Ik tilde mijn rechtervoet op en zag alleen zijn gouden tand nog op de grond glinsteren. Zelfvoldaan raapte ik de tand van de vloer en hield het ding als symbool voor alle lastiggevallen vrouwen, in de lucht. Mijn taak was volbracht. Weer een loser minder!

Een tik op mijn schouder bracht me terug in de werkelijkheid. Geschrokken haalde ik de oordopjes waaruit de nieuwste hit van Destiny’s Child knalde, uit mijn oren. ‘’Je vervoersbewijs,’’ de dikke conducteur hield zijn hand in de lucht klaar om mijn treinkaartje aan te pakken. ‘‘Ja, natuurlijk,’’ mompelde ik terwijl ik hevig in mijn veelte volle tas begon te graaien. Helemaal op de bodem lag het ellendige kaartje. Ik probeerde de kreukels er nog uit te strijken maar de ongeduldige conducteur griste het kaartje uit mijn hand en bestudeerde het alsof zijn leven ervan af hing. Met een grijns concludeerde hij dat de afgestempelde datum niet klopte. In één beweging draaide al mijn medepassagiers hun beschuldigende ogen mijn kant uit. Geïrriteerd plukte ik het kaartje uit zijn worstenvingers. Ik streek het kaartje glad en zag dat de acht eigenlijk een drie was wat inhield dat de datum wel degelijk klopte. Geniepig in mezelf lachend bedacht ik snel een mooie zin om de hevig transpirerende conducteur op zijn plaats te zetten. Om het geheel een dramatisch effect te geven stond ik op en antwoordde met luidde stem, ‘‘als u over enig geduld en meer hersencapaciteit beschikte, dan zou u na het gladstrijken van deze vouw zien dat de datum niet alleen correct is maar dat het kaartje mij ook nog eens € 13,50 heeft gekost. Een bedrag wat u zou kunnen uitgeven aan een goede deodorant zodat wij in deze coupe nog enigszins opgelucht adem kunnen halen, zonder daarbij de geur van rottend vlees te inhaleren.’’ Met een verontwaardigde blik en duidelijk geen wederwoord pakte hij het kaartje ,dat ik triomfantelijk in de lucht hield, uit mijn hand en stempelde al zijn woede van zich af. Ik hoorde hier en daar gegniffel, pakte met mijn vriendelijkste ‘’dank u’’ mijn kaartje terug en ging weer zitten. De conducteur stormde de coupé uit en ik zette Destiny’s Child iets harder.

Helaas beschik ik in werkelijkheid over net zoveel lef als een ree op de vlucht voor een hongerige leeuw. In werkelijkheid loop ik rood aan en maak me met een venijnige sneer uit de voeten. Lastige mensen komen altijd onverwachts en bijdehante opmerkingen veelte laat. Achteraf ben je pas die gevatte, ad rem diva. Achteraf weet je precies wat je had wil zeggen maar helaas is achteraf te laat want, achteraf telt niet meer mee!

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 9764 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Chahrazad vertelt...
Meer in deze categorie: « Expeditie Marokko Genoeg! »
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 315 gasten en geen leden online

In Beeld