Breaking News

Expeditie Marokko

  • zaterdag, juli 16 2005
  • Geschreven door  Hayat
De ellenlange rijen voor de kassa bij de H&M liegen er niet om. Identiek uitziende Marokkaans Nederlandse dames graaien hevig geïrriteerd de eerste koopjes uit de rekken. Winkels draaien meer winst dan ze de rest van het jaar doen want, de Marokkaanse Nederlander gaat op vakantie! Wanneer de meest geliefde groep van dit moment, op vakantie gaat dan is er sprake van een jaar lang inkopen, plannen en leningen afsluiten om als een ware sjeik het land van herkomst te bezoeken.
De ellenlange rijen voor de kassa bij de H&M liegen er niet om. Identiek uitziende Marokkaans Nederlandse dames graaien hevig geïrriteerd de eerste koopjes uit de rekken. Winkels draaien meer winst dan ze de rest van het jaar doen want, de Marokkaanse Nederlander gaat op vakantie! Wanneer de meest geliefde groep van dit moment, op vakantie gaat dan is er sprake van een jaar lang inkopen, plannen en leningen afsluiten om als een ware sjeik het land van herkomst te bezoeken.

Eerst moet er een keuze gemaakt worden tussen het vliegtuig of de auto. De echte daredevils nemen de bus om vervolgens vrijwillig 3 à 4 dagen tussen totale vreemden en eigenaardige geurtjes, te zitten. De auto is verreweg het meest favoriet om twee simpele redenen. Één: je hebt altijd je eigen vervoer. Dit bespaart je een gevecht en een ritje in een gammele taxi met een tachtig jarige chauffeur. Twee: je kunt je buurt de ogen uitsteken met je gloednieuwe BMW waarvan je doet alsof je die al jaren hebt maar in werkelijkheid pas op lening aangeschaft hebt. Op de tweede plaats komt het vliegtuig. Erg populair omdat je na drie uurtjes vliegen opgelucht voet op het Marokkaanse vasteland kan zetten. Het kost je een flinke aantal Euro’s maar je stapt fris en fruitig het vliegtuig uit.

Na besloten te hebben welke manier van reizen voor jou het beste is begint het shoppen. Althans voor de vrouwen want mannen zijn nou eenmaal leken als het om koopjes jagen gaat. Het hele jaar door is er al flink gehamsterd maar nu de reis vaststaat begint het leegplukken van de winkels dan toch echt. Niet alleen ben je inkopen aan het doen voor jezelf , wat al een hele opgave is, maar ook voor je gehele achterban die met smart op de komst van je gevulde koffers wachten. Overal waar je komt ziet het zwart van de sluiers of grote bossen zwarte krullen. Het winkelseizoen voor de Marokkaanse Nederlandse is volop in gang en niemand houd ze tegen. Vol geplamuurde tuthola's en volledig gesluierde roddeltantes graaien allemaal naar hetzelfde blauwe jurkje en, hopen dat ze de enige met dit ensemble zullen zijn wanneer ze heupwiegend over de boulevard van Tanger flaneren. Dodelijke blikken vliegen over en weer en kinderen kruipen verveeld over de vloer. De uitzinnige moeders klampen zich met één hand aan de bak met uitverkoopjes vast en met de andere krijgt junior een oorveeg. Mannen zijn nergens te bekennen wanneer massahysterie onder hun vrouwen en dochters uitbreekt. Zij hebben zo hun eigen ritueel. De Marokkaans Nederlandse man kroont zichzelf , onofficieel, tot de ultieme reisleider. Hij neemt in één keer de leiding over het busje en de route naar Marokko. Terwijl de vrouwen als doorgewinterde experts kleding voor 10 familieleden in één koffer weten te persen, ontfermt de man zich over het busje. Het vervoermiddel dat de rest van het jaar dienst doet als vervoer van groente en fruit, wordt nu volgestouwd met koffers, voedsel en een hele hoop onnodige rotzooi. Een team van buren, familieleden of gewoon nieuwsgierige toekijkers, verzamelen zich om het busje om zich ongewild met het inladen te bemoeien. Een enkeling steekt ook daadwerkelijk de handen uit de mouwen terwijl de rest hoofdschuddend en met hoogdravende opmerkingen de snelste route van Nederland en Marokko bespreekt. Als een stel hooggeleerde professoren proberen ze elkaar met hun slap geouwehoer te imponeren.

De mensen die het vliegtuig nemen beschikken helaas niet over de luxe om zoveel mee te nemen als ze willen. De 20 kilo per persoon wordt elk jaar straal genegeerd. Niemand wil horen dat die extra koffer echt niet mee kan en elke keer weer zijn er een aantal die 50 kilo extra zonder bijkomende kosten mee willen nemen. Er worden allerlei hartverscheurende verhalen uit de kast getrokken totdat de incheck medewerker bezwijkt en 100 euro minder rekent voor de extra bagage. Na dit onderdeel begeeft de menigte zich naar de paspoortcontrole. De mannen van middelbare leeftijd nemen ook hier automatisch de leiding en gaan hevig zwetend voorop. Alsof ze bij voorbaat verdacht worden van een ernstig misdrijf staan ze ongemakkelijk en met meer papieren dan nodig, hun tanden bloot te lachen. Er wordt pas weer adem gehaald als de paspoort met een 'alstublieft' word teruggeven en ze snel door kunnen lopen richting het vliegtuig. Gespannen blikken worden gewisseld wanneer de echtgenotes na doorlopen van het detectiepoortje opgeschrokken word door een hoop gepiep. De man raakt lichtelijk in paniek terwijl de vrouw al haar prullaria moet afdoen en nog een keer door het poortje heen moet. Het ellendige ding blijft maar piepen en de man is nu op een veilige afstand gaan staan. Stel je voor zeg als ze zijn vrouw apart nemen, de schande, de schande! Eindelijk na vier pogingen en volledig gefouilleerd te zijn mag de vrouw doorlopen. Opgelucht strompelt de familie door naar de wachtruimte waar al hele families gespannen naar het grote raam zitten te staren. In de tussentijd moet er natuurlijk ook naar elkaar gestaard worden. Een ritueel dat bij elke Marokkaan, waar dan ook ter wereld, bekend is. Fatima’s die elkaar keuren en jongens die de Fatima’s weer keuren. Het ritueel word onderbroken door een stip aan de horizon. ‘’Het vliegtuig komt eraan’’, roept een overenthousiaste tiener. Alle ogen zijn nu gericht op het kleine groen met rood gekleurde vliegtuig van R.A.M. (Royal Air Maroc). Een kittige stewardess opent de hekjes die toegang verschaffen tot het vliegtuig. De menigte verdringt zich voor de kleine doorgang. Er volgt een kleine slagveld en de stewardess schreeuwt de longen uit haar lijf. Als dan eindelijk iedereen zit en het vliegtuig vertrekt, vraagt iedereen zich verbaasd af hoe het toch komt dat er weer een vertraging is.
Vier dagen of drie uurtjes later, afhankelijk van je vervoermiddel, sta je eindelijk met twee benen tussen het door de zon uitgedroogde gras van Marokko. Het is heet en binnen enkele minuten ben je zonder enige vorm van inspanning doorweekt van het zweet. Niets liever wil je nu linea recta naar het strand rennen om een frisse duik te nemen maar die gedachte word al bij voorbaat gedwarsboomd. In de verte zie je je familie al staan. Je nichtjes en neefjes vliegen je om je nek en je word overspoeld met natte plakzoenen. Met bagage en al word je het huis in gedrukt en aan een gedekte tafel gezet. Schalen met dampende stukken vlees en 4 verschillende soorten salades staan uitgestald. Verhalen over wie er getrouwd, geboren, overleden of gewoon gek geworden is, worden met een hoop handgebaren vertelt. Onder het eten door komen er meer familieleden bij die je met een mond vol salade groet.

Zes weken later net wanneer je je weer helemaal verbonden voelt met je roots en met afgetrapte slippers over de ongelijke wegen van Marokko wandelt, besef je dat het alweer tijd is om je koffers te pakken. 5 kilo’s lichter en een kleurtje waar Ayaan jaloers op zou worden, neem je in je inmiddels vloeiend Marokkaans afscheid van je familie. De lachende gezichten die je bij aankomst zag zijn nu nat van de tranen. Beloftes worden gemaakt en de laatste email adressen worden nog snel genoteerd. Je stapt in de auto of het vliegtuig en werpt nog een laatste blik op het land waar het leven stil lijkt te staan. Het land waar vrouwen in hun pyjama al kauwend een boodschap doen bij de locale bakker. Marokko is relaxed, de mensen zijn raar maar de sfeer is met geen pen te beschrijven. Je komt platzak en volledig in trance terug. Met een brok in je keel open je de voordeur van je flat en ploft neer op bank. De lucht is grijs en het enige geluid dat je oren bereikt is het tikken van de klok. Voor je gevoel sta je nog op de kleurrijke markt te onderhandelen over een bontgekleurde ketting maar je ogen zien de stapel rekeningen op tafel al liggen. Je bent weer teruggekeerd naar je dagelijks beslommeringen en het voelt alsof je Nederland nooit verlaten hebt.

Voor iedereen die binnenkort vertrekt naar het land van de muntthee en overvolle koffiehuizen, een veilige, goede en vooral relaxte vakantie toegewenst. Gebruikt altijd je gezonde verstand en doe geen dingen die later niet meer terug te draaien zijn. Ciao!

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 10372 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Chahrazad vertelt...
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 354 gasten en geen leden online

In Beeld