Breaking News

Reizen zonder risico

  • zondag, sept 11 2005
  • Geschreven door  Hayat
Langzaam opende ik mijn ogen en keek, naar wat leek, een klein slagveld. Het busje waarmee we voor het eerst naar Marokko gingen lag volledig in puin. Her der lagen brokstukken en persoonlijke bezittingen over de weg verspreid. Met een schok besefte ik nu dat een ongeluk ons gezin fataal was geworden. Voorzichtig stond ik op en voelde een steek in mijn arm. Ik pakte mijn arm vast en ging op zoek naar mijn familie.
Langzaam opende ik mijn ogen en keek, naar wat leek, een klein slagveld. Het busje waarmee we voor het eerst naar Marokko gingen lag volledig in puin. Her der lagen brokstukken en persoonlijke bezittingen over de weg verspreid. Met een schok besefte ik nu dat een ongeluk ons gezin fataal was geworden. Voorzichtig stond ik op en voelde een steek in mijn arm. Ik pakte mijn arm vast en ging op zoek naar mijn familie. In de verte zag ik mijn zus in totale shock staan en verderop enkele van mijn broertjes en mijn vader. Mijn moeder en jongste broertje waren nergens te bekennen. Terwijl Franssprekende mensen heen en weer liepen zocht ik naar mijn moeder en broertje. Als door de bliksem getroffen bleef ik plotseling staan en zag hoe het loodzware bagagerek bovenop mijn moeder lag. In haar armen hield ze mijn jongste broertje. Alles om me heen vervaagde en het enige wat ik nu wilde was dat ze niet dood zouden zijn. De pijn in mijn arm weerhield me er niet van om mijn broertje in één beweging uit haar armen te trekken. Opgelucht was ik toen ik zag dat hem niets mankeerde vervolgens probeerde ik uit alle macht het bagagerek van mijn moeder af te duwen, maar de overvolle koffers die op haar lichaam drukten bewogen geen centimeter. Ik keek naar haar bewusteloze gezicht en voelde me machteloos. Ik was doof en blind voor alles wat zich om me heen afspeelde. Ik zag alleen mijn moeder en bedacht hoe leeg mijn bestaan zou zijn als God haar nu van me af zou pakken.

Er wordt wel gezegd een ongeluk zit in een klein hoekje en dat klopt. Niemand had gedacht dat wij op die bewuste dag in Frankrijk de slachtoffers zouden zijn van een auto ongeluk. Het is al jaren geleden en hoewel het ongeluk een vage herinnering is geworden, zal ik nooit vergeten hoe dicht mijn familie en ik bij de dood stonden. Mijn familie is er op enkele kleerscheuren na levend vanaf gekomen noem het geluk of Goddelijke interventie. Ik ben van mening dat wat mekteb (voorbestemd) is zal gebeuren maar onnodige leed is te voorkomen. Helaas loopt het voor velen niet zo goed af. Elk jaar komen er mensen onderweg naar Marokko om het leven. Door eigen toedoen of door het roekeloze rijgedrag van een ander. Wat begint met een hoopvolle reis eindigt in een waar drama

Stoer rijgedrag om je nieuwe bak te showen is geen excuus om maar meteen alle verkeersregels aan je laars te lappen. Evenals het overladen van je auto totdat de banden nauwelijks nog zichtbaar zijn. Een reis naar Marokko moet leuk, aangenaam en vooral veilig zijn. Een race tegen de klok om binnen twee dagen in Marokko te zijn is gekkenwerk. Ook ziet een enkeling het gevaar van smalle bergpaadjes niet als belemmering om het gaspedaal flink in te trappen. Het is erg triest als je ziet hoe een jong gezin totaal ontredderd het levenloze lichaam van hun kind uit het wrak probeert te halen of hoe een hele familie door een spookrijder om het leven komt. Het gebeurt in een fractie van een seconde en het komt altijd onverwachts. Het enige wat je zelf kan doen is ervoor zorgen dat je je wagen niet overlaad en veilig rijd. Helaas ben je niet alleen op de weg en zijn bergpaadjes niet altijd voorzien van een vangrail.

Jonge knullen met hun snelle wagens, een bejaard echtpaar of jonge stellen met kinderen, je komt ze allemaal tegen onderweg naar Marokko. Een lange stroom van opgewonden vakantiegangers. Frans, Spaans, Nederlands en Vlaams vliegt je om de oren. Marokkanen in hart en nieren met een gezamenlijk doel: het vaderland veilig bereiken. Na de lange reis van ongeveer 3 a 4 dagen en uren wachten in de file en drukkende hitte, komt dan eindelijk het laatste stukje. De grote woeste zee die Spanje en Marokko scheidt word met een groot schip getrotseerd. Glunderende gezichten die over de reling hangen en wijzende vingers wanneer de eerst Moskee van Tanger in de verte te zien is. Al herhaalt dit ritueel zich elke zomer het voelt altijd weer nieuw. En laten we eerlijk zijn is het niet een heerlijk gevoel. Laten we daarom dat gevoel altijd houden en daarbij niet onze veiligheid en die van anderen op de weg vergeten. Een ongeluk is namelijk zo gebeurd maar de gevolgen zijn blijvend.

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 10200 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Chahrazad vertelt...
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 263 gasten en geen leden online

In Beeld