Breaking News

Mijn allochtone moeder Fatima

  • woensdag, jan 30 2002
  • Geschreven door  Nadifa
Image Met verbazing kijk ik naar mijn moeder. Over haar heeft de Nederlandse politiek het, wanneer ze spreken over niet-geïntegreerd. Woont hier nu 25 jaar en veel verder dan "Nederlands moelijk" komt ze meestal niet. Een geïsoleerde vrouw, niet door onderdrukking maar door keuzes die ze heeft gemaakt. Gezin voor alles, opvoeden van kinderen voor werk en eigen principes bovenaan! Een vrouw die wist wat ze wilde en nog steeds weet wat ze wil.
Met verbazing kijk ik naar mijn moeder. Over haar heeft de Nederlandse politiek het, wanneer ze spreken over niet-geïntegreerd. Woont hier nu 25 jaar en veel verder dan "Nederlands moelijk" komt ze meestal niet. Een geïsoleerde vrouw, niet door onderdrukking maar door keuzes die ze heeft gemaakt. Gezin voor alles, opvoeden van kinderen voor werk en eigen principes bovenaan! Een vrouw die wist wat ze wilde en nog steeds weet wat ze wil.

In juli wordt ze 65 en ze berekent nu al haar pensioenaanspraken. Heb haar een paar jaar geleden verteld dat voor haar pensioen de jaren tellen die ze in Nederland tussen haar 15e en 65e jaar heeft gewoond. " Ik ben dus in juni 1977 naar Nederland gekomen, dat betekent dat ik over 25 jaar recht heb op AOW-pensioen". "Jouw vader heeft hier 35 jaar gewoond en krijgt 900,- voor zichzelf per maand aan AOW. Ik krijg dus ongeveer 750,- per maand"

Ik zou wel eens willen weten wat het IQ van mijn moeder is. Jammer dat ze analfabeet is, want ik ben ervan overtuigd dat haar IQ hoger ligt dan dat van menig politicus.

Naar de buitenwereld toe het cliché beeld van de eerste generatie Marokkaanse vrouw die onderdrukt werd door haar man en zonder begeleiding de weg naar de supermarkt niet kan vinden. In huis een rots in de branding voor haar man en kinderen, de baas in huis en een aandachtige volgster van het nieuws ook al begrijpt ze niet altijd waar het over gaat. Voor de vertalingen heeft ze mijn vader, die haar tolkt wat er net verteld is.

"Wist je Nadifa dat het tegenwoordig mogelijk voor mannen is om elkaar te trouwen in Nederland? Waar gaat het toch naartoe met de wereld?"

"Heb je het nieuws gezien over die ramp in......"

" Die Euro breekt ons financieel op. Wat zou ik straks aan pensioen in euro's gaan krijgen?"

" Als je straks gaat trouwen, zorg dan dat je nooit afhankelijk wordt van je man. Zet wat geld voor jezelf opzij voor later, je weet maar nooit wat er kan gebeuren."

" Misschien moet je bij de woningbouw langsgaan om te kijken of zij niet voor een woning kunnen bemiddelen?"

"Kun je de ziektekosten die we tijdens onze vakantie in Marokko hebben gemaakt niet bij de reisverzekering declareren?"

Voor een vrouw die zonder haar kinderen of man nauwelijks buiten komt, weet mijn moeder verdomd veel. Herken veel van mezelf in mijn moeder. Haar kijk op het rechtssysteem en de manier waarop ze dingen heel snel oppikt.

Klokkijken heb ik haar geleerd, zoals een juf het kleine kinderen leert. En een tijd geleden ben ik begonnen met haar te leren schrijven. Door stippenlijntjes te zetten en haar deze over te laten tekenen. Haar motoriek is die van een klein kind, maar haar hersenen werken op volle toeren. Naar school gaan wil ze niet, voelt zich er nu te oud voor. Vroeger heb ik dat niet gedaan en nu is het te laat, zegt ze dan. "Ga dan voor de gezelligheid ma!" "Nee, wie moet dan het eten voor je vader klaarmaken en wat moet ik daar, al die roddelende vrouwen, blijf liever thuis bij je vader zitten. Veel zin heeft toch niet meer".

Mijn moeder heeft voor ons gekozen in plaats van voor haarzelf.
Noodgedwongen en bewust. Noodgedwongen als analfabete nieuwkomer van het platteland die niet wist wat Nederland was en met zich mee bracht.
Bewust omdat de opvoeding van haar kinderen belangrijker leek en was.

Mijn egoïstische ik moet dit beamen. Niets was zo leuk dan thuis te komen en door de geur van vers gebakken Marokkaanse brood verwelkomd te worden. Niets was leuker dan een stukje deeg van ma krijgen en hier eigenhandig figuren van te maken. Niets was fijner dan dat ma alle tijd voor me had en ik de belangrijkste figuur in de wereld leek. Mijn feministe ik betreurt de keuze van mijn moeder. Als ze Nederlandse taal had geleerd, als ze voor zichzelf naast haar kinderen had gekozen, had ze veel kunnen bereiken. Zo een intelligente vrouw zou het zeker ver geschopt hebben of in ieder geval zelfredzaam kunnen worden in de Nederlandse samenleving.

Echter keuzes zijn gemaakt en niet meer terug te draaien. Mijn moeder heeft op zich niet veel te klagen. We behandelen haar als een vorstin, zoals zij ons als prinsesjes heeft behandeld. Ongetwijfeld stoort het haar van tijd tot tijd, dat zij niet verder is gekomen dan de woonkamer en de keukendeur.
Maar wie dit over haar integratie en kennis beweert, weet niet wat hij zegt.

Voor wie integratie bestaat uit werken en de Nederlandse taal spreken weet niet wat hij zegt. Integratie is geen macht, kennis is dat wel. De kennis die mijn moeder heeft, haar intelect en haar eigen visie en normen en waarden, zijn heilig voor haar. Geen enkele inburgeringscursus zal daar verandering in kunnen brengen. Men doet het overkomen alsof mensen totale vreemde normen en waarden kennen en dat door inburgeren er een omslag naar de Nederlandse normen en waarden plaats zal moeten vinden. Integratie zoals de politiek dat bedoelt, is niet de sleutel naar een goed functionerende multiculturele samenleving.
Kennis is dat wel! En als men ervoor kiest om die kennis in de huiskamer in plaats van op school en op het werk te vergaren, dient die keuze van volwassen mensen gerespecteerd te worden. Zoek de oplossing niet in gedwongen integratie, zoek de oplossing in vrij te vergaren kennis.

Mijn moeder weet meer over de Nederlandse samenleving, over haar rechten en plichten, over het wereldnieuws en de politiek dan de gemiddelde autochtone Nederlander doet, waarvan zelfs menig geschoold persoon Nederland moeite heeft met Nederland op de wereldkaart aan te wijzen. En dit alles zonder één dag naar school te zijn geweest. Dat vergeet de politiek die niet verder kijkt dan onderzoekjes en hoofddoekjes, die geen blik kan werpen in de huiskamer van de allochtone vrouw en die verkiezingsprogramma's aan het schrijven zijn!

Nadifa

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 10993 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Chahrazad vertelt...
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 273 gasten en geen leden online

In Beeld