Breaking News

Nomade verdwaald in het westen

Fluisterend in mijn oor, hoor ik je echo overal. Waar ben ik? Hoor ik hier wel te zijn? Oh, wat mis ik je. Wat snak ik naar je. Nooit heb ik geweten dat afscheid nemen zo moeilijk was. Hoe kan ik van je houden als je zo ver en allesbehalve bij me bent. Behoor ik wel tot je en ben jij wel een deel van mij? Hoor je wel een deel van mij te zijn? Verdwaald in mijn gedachten, doolhof des twijfels. Luisterend naar je echo, de signalen worden sterker elke dag. Heb ik je bijna gevonden? Sta jij daar op mij te wachten? Zal ik mijn weg terugvinden naar huis? Zal je bij me blijven staan?

Dubbele nationaliteiten, dubbele culturele achtergronden. Waar hoor ik bij? Kan ik mezelf zomaar ergens bij aansluiten of bepaalt mijn lot het voor mij? Oh moederland van me: waar ben je wanneer ik je nodig heb? Een Nederlandse daar en een Marokkaanse hier. Hoor ik nou nergens bij of ben ik een wereldkind? Is dit het einde van een begin of is dit het begin waar mijn ontdekking begint? Gesloten tussen vier muren want voor de buitenwereld ben ik mezelf, wetend dat ik mezelf niet ken. Voor de buitenwereld ben ik een allochtoon, letterlijk een vreemde afkomstig van een ander gebied, niets meer en niets minder. Geboren hier, terwijl mijn ziel daar haar reis aflegt. Hoor ik er tussenin? Bestaat er wel een tussenin? Ya rassi, ik voel me afgesloten van de wereld, koppijn. Een nomade verdwaald in het westen: dat is wat ik ben maar niet wil zijn.

Soms overtreft mijn woede het niveau van mijn verdriet, dat ik geen last meer heb van de pijn. Veel jongeren zoals ik, niet willen zijn wie ze zijn. Mijn hart op mijn tong: ik schreeuw al mijn woede uit in een geperste glimlach. 'S avonds piekeren over de echte ik en 's morgens weer opstaan als mijn leven zijn aanvang neemt. Wanneer heb ik alle stukken van mijn puzzel compleet? Ben ik een uniek exemplaar of sluit ik aan bij de identiek uitziende allochtoon? Lichtjaren en dagen gaan voorbij en ik zit hier al die tijd. Dromend terwijl ik wakker ben zoekende naar realiteit. Dit is oneerlijk: hoe kan ik mezelf ontwikkelen als ik de ware ik niet ken? Wolken vullen mijn hart, ik blaas al het zand eruit. Drijvend in het water, overwelvend door de golven.

Oh lief moederland van me: vertel me meer en laat me kennis met je maken. Geniet je ervan mij gevangen te zien? Incognito door het leven, nee ik wil niet verdwijnen. Ik wil mijn aard in de spiegel zien, maar ben bang voor teleurstellingen. Wetend dat je weg gaat lopen en mij niet zult herkennen. Maar kijk me aan en draai je niet om: want ik zal op je wachten. Ja, ik zal echt op je wachten. Want als ik mezelf tegenkom ben ik eindelijk opgelucht. Mijn hele leven lang op zoek, terwijl mijn aard voor me vlucht.

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 5802 keer
Beoordeel dit item
(7 stemmen)
Gepubliceerd in Columns
Oumaima Hajri

Wie ik ben? Simpel: ik ben de dochter van mijn ouders en heb inmiddels 16 levensjaren mee mogen maken. Ik houd veel van lezen en schrijven. Ik zie mezelf als een slim maar gevoelig persoon met de ziel van een clown (wat voor mij veel problemen veroorzaakt). Natuurlijk ben ik ook dat standaard tienermeisje dat van lachen en winkelen houdt, maar dat maakt mij allesbehalve speciaal. Ik heb een missie: mijn sterke eigenschappen verder ontwikkelen zodat die mij kunnen leiden tot een fenomeen en al mijn zwakke punten transformeren in kracht. Verder ben ik heel normaal hoor. Ben jij geïnteresseerd in mijn doolhof des twijfels? Niemand garandeert je een retour..

Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 222 gasten en geen leden online

In Beeld