Print deze pagina

Bekeerlingen zijn UGG’s

Na ‘Moslims zijn mietjes’ is hier dan nu eindelijk deel twee in de ‘moslim basht geloofsgenoten-reeks’: bekeerlingen zijn schoenen met een dikke schapenvacht aan de binnenkant en een zachte, gekleurde stof aan de buitenkant. Gun mij wederom even de kans mijn leus toe te lichten.

Vroeger dacht men bij het woord moslim al gauw aan een licht getinte huidskleur, vermoedelijk van Noord-Afrikaanse dan wel Euraziatische afkomst met een verschrikkelijk accent. Tegenwoordig ligt dat veel genuanceerder. Wij moslims zijn nu net van die oubollige Nokia frontjes: in allerlei soorten, kleuren en smaken verkrijgbaar.

Natuurlijk zijn er nog steeds genoeg moslims die zo door Opsporing Verzocht gecast zouden kunnen worden. Maar dit geldt tegenwoordig ook voor programma’s zoals Boer zoekt Vrouw. De boeren uit het Rifgebergte hebben thans flink wat concurrentie gekregen binnen de gemeenschap van zowat Arische moslims, compleet met blond haar en blauwe ogen, afkomstig uit dorpjes waarvan de namen, in datzelfde Rifgebergte, waarschijnlijk scheldwoorden zouden zijn. Seisbierrum, Lutjegast, Aghyor en Gasselterboerveenschemond: allemaal plaatsjes waar vast en zeker, naast een enkele verdwaalde Chinees, nu ook moslims te vinden zijn.

Misschien wonen er zelfs ooit meer moslims in Zeeland dan in de Sahara, dan denk ik geen twee keer na over hijra. Nu al worden er op de vrijdagmiddagen in Rotterdam meer mensen Moslim dan het aantal SuperTrash laarsjes dat later op de dag over de toonbank gaat. Ikzelf werd zowaar een keer door een Oer-Hollandse buschauffeur, in een dorpje waarvan ik de naam ben vergeten, met ‘salam’ begroet. Helaas waren er daarover al Kamervragen gesteld voor we bij de volgende halte waren, maar dat zal hopelijk ooit ook veranderen.

Bekeerlingen zijn UGG’s. De één is er gek op, de ander vindt ze lelijk. Maar iedereen erkent dat ze je lekker warm houden. Vandaar dat je ze op een gegeven moment steeds meer tegenkwam. UGG’s en bekeerlingen zijn niet langer exclusief. De tijd is snel voorbij gegaan waarin een bekeerling door de gehele moskee werd geknuffeld bij binnenkomst. Nu moet hij het gewoon -net als de rest- doen met een knikje van een chagrijnige eerste generatie moskeeganger. Maar elk nadeel, heb zijn voordeel. Na de knuffelsessies was het meestal tijd voor een uitgebreid bekeringsverhaal. En dat is denk ik op den duur minder leuk.

Ikzelf ben nooit zo nieuwsgierig geweest naar bekeerlingen. Dit komt wellicht doordat mijn moeder zelf een bekeerde moslima is, waarvan ik eerlijk gezegd niet eens zou weten hoe of wanneer zij bekeerd is. Sterker nog, tijdens een groot gedeelte van mijn jeugd was ik in de veronderstelling dat mijn moeder ‘gewoon’ Marokkaans was. Niet omdat ze daar op leek, maar omdat ik nogal dom was. Zo weet ik ook pas sinds kort dat ’s nachts de zon dus niet verdwijnt. Gelukkig komt verstand met de jaren. Mohim, toen ik eenmaal achter de waarheid kwam en ik haar logischerwijs met talloze vragen bestookte, antwoordde zij meestal: ‘’Ga weg, ik ben aan het koken!’’ En dan ging ik weg, want met een pollepel ken je nog veel meer doen dan alleen maar koken.

Tot slot een tip van een niet nader te benoemen bekeerling, voor de rest van zijn lotgenoten: als je gevraagd wordt naar hoe je moslim bent geworden en je een keer geen zin hebt in een heel verhaal wat uiteindelijk resulteert in een YouTube filmpje, zeg dan gewoon: ‘’Door de islamitische getuigenis te belijden.’’ Want zo ongecompliceerd is het binnentreden van de islam. Niets geen gekke rituelen zoals een ontgroening waarbij de meest vooraanstaande imams je in elkaar mogen slaan. Of een contract waarmee je verklaart voortaan een bepaald percentage van je salaris aan de moskee over te dragen. Onzin!
De grootste familie van Nederland bevindt zich niet in Hilversum, maar is overal en nergens. Mawjud bila makaan en wordt met de dag kleurrijker. En voor een ieder die aan dat proces wil bijdragen: say the words and join the family!

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 13397 keer
Beoordeel dit item
(8 stemmen)
Gepubliceerd in Columns
Anouar Ethawri

'Anouar Ethawri' is het schrijvers- pseudoniem van een dood- normale jongen die verder uit angst voor represailles liever zijn volledige naam verborgen houdt. Anouar Ethawri, hierna te noemen 'Nietsnutt', ziet in Rotterdam het levenslicht op precies dezelfde dag dat Theo Laseroms, Feyenoord en Sparta legende, helaas het loodje legt. Een triest gevalletje 'de een z'n dood, de ander z'n brood' en verder de basis voor een levenslange liefde voor de twee Rotterdamse voetbalclubs. Naast het liefhebben van Rotterdamse voetbalclubs, en eigenlijk alles wat maar enigszins met Rotterdam te maken heeft, doet Nietsnutt niet zo veel in z'n leven. Behalve dan misschien af en toe een stukje tekst schrijven, maar dat interesseert eigenlijk niemand. Als Feyenoord eindelijk weer eens kampioen wordt, regelt Nietsnutt een importbruid en gaat hij op huwelijksreis naar Paaseiland. Insha'Allah.

Nieuwste van Anouar Ethawri

Log in om reacties te plaatsen