Breaking News

Brengt hedendaags rechts Anton Mussert en de NSB terug?

  • donderdag, nov 04 2004
  • Geschreven door  Salman
Twee november 2004. Een van de vele zwarte dagen waar Nederland getuige van is geweest. In de vroege ochtend leek het alsof deze dag een doodnormale dag zou zijn. Toch is het een dag geworden waar we nog een hele lange tijd over na zullen denken. Theo van Gogh werd in koele bloeden neergeschoten en om zeker te zijn van zijn dood ook nog eens met een mes gestoken. Wie is de dader? Mohammed B. een Nederlandse jongen uit Amsterdam. Het is de tweede terroristische daad in een periode van twee jaar. Op 6 mei 2002 kwam Pim Fortuyn om door een terreur aanslag. Volkert van der Graaf, een activist in hart en nieren, was het niet eens met de opvattingen van Pim Fortuyn.
Twee november 2004. Een van de vele zwarte dagen waar Nederland getuige van is geweest. In de vroege ochtend leek het alsof deze dag een doodnormale dag zou zijn. Toch is het een dag geworden waar we nog een hele lange tijd over na zullen denken. Theo van Gogh werd in koele bloeden neergeschoten en om zeker te zijn van zijn dood ook nog eens met een mes gestoken. Wie is de dader? Mohammed B. een Nederlandse jongen uit Amsterdam. Het is de tweede terroristische daad in een periode van twee jaar. Op 6 mei 2002 kwam Pim Fortuyn om door een terreur aanslag. Volkert van der Graaf, een activist in hart en nieren, was het niet eens met de opvattingen van Pim Fortuyn.

Als ik naar www.vandale.nl surf en ik tik het woord 'terrorisme' dan krijg ik als betekenis 'het ontwrichten van een samenleving door daden van terreur, met een politiek oogmerk.' Volkert gaf aan dat één van zijn motieven voor zijn daad de intentie van Pim Fortuyn om de bontindustrie minder te beperken is geweest. Ook zijn er geruchten dat Volkert iets te maken zou hebben met de moord op de 43-jarige milieuambtenaar Chris van de Werken in 1996. Een vrouwelijke getuige verklaarde tegenover de politie dat zij enkele dagen na de moord op Chris van de Werken een man op de plek van het misdrijf heeft gezien die veel gelijkenissen vertoonde met Volkert van der Graaf. De LPF had de minister van justitie Piet Hein Donner gevraagd om dat dossier te heropenen. Dat is nooit gebeurd. De kans bestaat dat Volkert twee politieke moorden op zijn geweten heeft.
In het huis van Volkert van der Graaf trof de politie ook nog eens condooms gevuld met explosieven. Volkert's verklaring hiervoor was dat hij gefascineerd is door explosieven.

Volkert van der Graaf vermoorde Pim Fortuyn omdat de laatste andere politieke opvattingen had dan hijzelf. De moord op Pim Fortuyn had alle kenmerken van een terreurdaad en Volkert had het profiel van een terrorist. In de Gelderlander van 2002 werd er al gesproken over ondergrondse groepen milieuactivisten. Zelfs in het jaarverslag van de toenmalige Binnenlandse Veiligheidsdienst (BVD) werd toenemend geweld door milieuactivisten gesignaleerd. De Vereniging Milieu Offensief (VMO) Wageningen, de milieuorganisatie waar de verdachte van de moord op Fortuyn, Volkert van der Graaf., jarenlang actief was zou ondergrondse extreem linkse milieuactivisten hebben gefinancierd.

Ondanks dit allemaal noemde niemand in de Nederlandse politiek Volkert van der Graaf een terrorist en bestempelde niemand de moord als een terroristische aanslag. Het roer moest toen niet om, en linkse milieu activisten moesten niet hard aangepakt worden. Er werd niet gesproken over een strijd tegen extreem linkse milieubewegingen. Niemand had het over het sluiten van organisaties zoals de Vereniging Milieu Offensief die Volkert van der Graaf misschien hadden geïnspireerd. Nee. Er werd alleen gesproken over Dhr. Volkert van der Graaf. Hij alleen was verantwoordelijk voor wat de politiek als een regulier misdrijf beschouwde.

Bij de moordenaar van Theo van Gogh is het iets anders gegaan. De 26 jarige Mohammed B. heeft Theo van Gogh vermoord omdat hij het niet eens is met Theo's opvattingen. Net als Volkert van der Graaf is Mohammed B. een extremist die bereid is een moord te plegen voor zijn idealen. Een aantal Nederlandse politici liet snel van zich horen. Rechts was voorop. Fractievoorzitter Van Aartsen van de VVD vraagt zich af of de moord op Theo van Gogh wellicht een 'terroristische moord' is. Rita Verdonk vindt dat het roer om moet. Tweede-Kamer lid Nawijn heeft het over een oorlog tussen de islamitische wereld en de niet-islamitische wereld, en Zalm heeft het over een strijd. Wilders heeft het over de uitwassen van de islam. Het is alsof deze politici vergeten zijn dat Mohammed B. de dader is. Een individu net als Volkert van der Graaf. Niemand heeft het over het individu. Rechts spreekt over een gemeenschap en over een ideologie. Waarom zagen we dat niet met de moord op Pim Fortuyn? Twee soortgelijke zaken worden op twee verschillende manieren aangepakt. Is rechts de moord op Pim Fortuyn vergeten. Of doen rechtse politici alsof hun neus bloedt? Het is niet alleen merkwaardig maar ook eng.

Het begint veel mensen op te vallen dat we langzamerhand een radicalisering van rechtse politiek mee zijn aan het maken. Rita Verdonk wil vignetten invoeren. Geert Wilders en Hirshi Ali hebben meerdere malen apolitieke uitlatingen gemaakt over de fundamenten van een godsdienst met één miljoen Nederlandse aanhangers en een anderhalf miljard aanhangers in de wereld. De twee politici hebben kritiek op citaten uit de Koran. Identieke citaten komen voor in het Oude Testament. Maar geen kritiek wordt geuit op het Oude Testament noch op discriminerende teksten in de Talmoed. Waarom heeft rechts alleen kritiek op de Koran. Waarom moeten islamitische gebedshuizen gesloten worden en geen kerken of synagogen waar discriminerende teksten elke zaterdag en zondag worden gepredikt. Waarom is alleen het islamitische onderwijs een probleem en is er niets mis met het christelijk onderwijs of de Talmoedschool in Amsterdam. Waarom lust Geert Wilders hoofddoeken rauw en wil hij moskeeën dicht metselen. Waarom moeten bepaalde moskeeën dicht en mogen alle kerken, synagogen en de Vereniging Milieu Offensief open blijven. Waarom heeft rechts het over een moslimextremist met de moord op Theo en had het niet over een extreem linkse milieuactivist met de moord op Pim. Allemaal vragen die Mohammed B. misschien ook heeft gehad. Het antwoord weet ik nog steeds niet. Rechts wordt steeds rechtser. De laatste ontwikkeling in de rechtse kliek is het avontuur van Geert Wilders en Jan Bart Spruyt van de Edmund Burke Stichting. De Britse Edmund Burke uit de 18de eeuw inspireert ook in het buitenland een aantal organisaties. Zo bestaat er in Canada en Groot Brittanie de zogenaamde Edmund Burke foundation (Edmund Burke Stichting). In beide landen streeft de Edmund Burke foundation het politieke gedachtegoed van Edmund Burke in praktijk te brengen. De Edmund Burke foundation staat bekend om haar extreem rechtse karakter. Zo profileert deze organisatie zich in Canada als een felle tegenstander van het communisme en immigratie. De door Edmund Burke geïnspireerde club in Canada beschrijft zwarte Amerikanen als 'totaal primitief' en is van mening dat de hele Holocaust een bewering is. De Edmund Burke Foundation in Groot Brittanie hekelt zich aan de groeiende moslimbevolking in het land. In ons land heeft de directeur van de Edmund Burke Stichting vergelijkbare opmerkingen gemaakt. 'Op een gegeven moment moet je inzien dat het uit de klauwen loopt. We hebben een soort vijfde kolonne binnengehaald: een deel van de islamitische bevolking neigt naar politisering en vormt daarmee een urgent gevaar. De islam vormt ook een kwantitatief probleem: sinds 1990 heeft het aantal moslims zich verdubbeld, het zijn er nu één miljoen' zegt meneer Spruyt. Meneer Spruyt maakt zijn politieke opvattingen nog duidelijker en zegt, 'je moet dus heel alert zijn op het gevaar dat een nieuw geloof, de islam, zich niet verdraagt met die constitutionele orde die we hebben gerealiseerd'.

Geert Wilders en Jan Bart Spruyt willen een 'betrouwbare rechts-conservatieve partij' oprichten. Het is een combinatie waar de haren van de democratie van overeind gaan. We weten in ieder geval dat Geert en Bart goed bij elkaar passen. Maar past het duo en een radicaliserend rechts in de Nederlandse politiek van 2004. Brengt dit duo en haar extreemrechtse achterban ons niet geleidelijk terug naar een pijnlijk verleden? Zijn we vergeten hoe het gisteren allemaal was begonnen?

Onlust gevoelens, die grotendeels voortkwamen uit een als verlammend ervaren verdeeldheid en verzuiling, angst voor links-radicale stromingen die na de eerste wereld oorlog overal in Europa tot onrust hadden geleid en angst voor verlies van inkomen en maatschappelijke positie en status worden in als de belangrijkste factoren voor de ontwikkeling van fascisme en nationaal-socialisme in Nederland aangedragen. Het fascisme ontleende haar dynamiek aan angst en onlustgevoelens in het land. De traditionele politieke stromingen die ernaar streefden wraak en angstgevoelens bij de bevolking weg te nemen. De fascistische partijtjes werden gekenmerkt door onderling gekrakeel en onenigheid. Het electoraat werd hierdoor meer afgeschrokken dan aangetrokken.

In december 1931 kende ons land een nieuwe ontwikkeling. Anton Mussert richtte de NSB op. De NSB speelde in op de negatieve sentimenten in het land die onder invloed een snel om zich heen grijpende economische crisis sterker werden. De boodschap waarmee Anton Mussert zich naar de kiezers richtte was duidelijk, een geïntegreerde volkseenheid en het opwerpen van een stevige muur tegen een sterk oprukkende ideologie, het communisme. Tot 1935 wekte de NSB de indruk een extreem rechtse en nationalistische partij te zijn die nog binnen de Nederlandse politiek paste. Anton Mussert was wel erg onder de indruk van Hitler's NSDAP maar wees in de beginjaren van zijn politieke carrière de kernpunten in het programma van deze partij: de rassenleer en het antisemitisme, van de hand. Met een vaag programma wist Anton Mussert veel aanhang te werven onder alle klassen van de Nederlandse bevolking. Na een jaar van economische malaise behaalde de NSB in de provinciale statenverkiezingen van 1935 ongeveer acht procent van de stemmen. Doelbewust zocht de NSB zijn overwinning in angstgevoelens onder Nederlandse bevolking. Aan het einde van 1934 nam de NSB geleidelijk artikelen met antisemitische en racistische boodschappen op in zijn politieke agenda. Tijdens de Duitse bezetting werd de Nederlandse Unie opgericht.. Deze partij vond dat de Nederlandse bevolking zich niet moest verzetten. De bevolking moest zich aanpassen aan de nieuwe omstandigheden.

In 1940 woonden er in ons land 160 000 joden. Op een totale bevolking van 9 miljoen 'autochtonen' maakte dit aantal ons land een land met een groot aantal joodse medeburgers. In 1940 sprak onze politiek van een 'jodenprobleem'. De politiek besloot dat er snel maatregelen genomen moesten worden. Het roer moest om. De eerste openlijke anti-joodse maatregelen vonden plaats in juli 1940. Vanaf 1 juli 1940 mochten geen joden meer lid zijn van de Luchtbeschermingsdienst.

Een volgende maatregel tegen de joden, was het verbieden van het ritueel slachten van dieren, omdat het volgens de Duitsers onbehoorlijk was om dieren voor niks te doden. Deze twee maatregelen leken op het eerste gezicht niet ernstig: maar dat was ook precies de bedoeling. Er mocht niet gedacht worden dat er nog meer maatregelen zouden komen. Langzamerhand werden, op de arbeidsmarkt, joodse burgers, ongeacht hun kwaliteiten, geweigerd bij overheidsdiensten, kunst, pers en wetenschap. Joodse ambtenaren werden om verschillende excuses van de werkvloer gestuurd. De autoriteiten hadden het over een 'tijdelijke ambtontheffing', een maatregel die nodig was om de slechte tussen de goede Joden vandaan te halen. Zo werd de indruk gewekt dat alle maatregelen voor een klein gedeelte van de joodse bevolking waren bedoeld en niet voor alle joden.

Op 10 januari 1941 besloot de overheid om alle personen van geheel of gedeeltelijke joods bloed zich verplicht te laten melden. De Nederlandse overheid verdiende geld aan deze maatregel, want men moest één gulden leges betalen. De helft van dit bedrag kwam in de kas van de gemeente terecht, de andere helft werd overgemaakt naar de Rijksinspectie van de bevolkingsregisters, een Nederlandse ambtelijke dienst verantwoordelijk voor de persoonsregistratie. Alle joden kregen na aanmelding een gele kaart. Deze kaart moest te allen tijde aan opsporingsambtenaren getoond kunnen worden. Om de betreffende persoon later nog eens te herinneren aan deze discriminerende maatregel, werd een speciale kwitantie ontworpen. Middels een standaardtekst verklaarde de burgemeester van de woonplaats dat hij één gulden had ontvangen 'wegens leges, verschuldigd voor de uitreiking van één aanmeldingsbewijs ingevolge de verordening 6/1941 betreffende den aanmeldingsplicht voor personen van geheel of gedeeltelijk joodschen bloede'.

In mei 1941 mochten joden zich niet meer aan het strand of in parken bevinden. In augustus 1941 moesten de Joden al hun effecten, geld, deposito's enz. bij de bank Rosenthal & CO aan de Sarphatiestraat inleveren. De bank was door Duitsland opgericht, met een joodse naam. Wederom een camouflage - techniek. In september 1941, werd het joden verboden om deel te nemen aan openbare bijeenkomsten: joden konden zo geen kritiek in het openbaar spuien op het beleid. Zo kwamen minder mensen te weten wat er echt aan de hand was. Joodse bibliotheken en gebedshuizen werden gesloten, de inventaris werd naar Düsseldorf overgebracht. De NSB wilde met deze actie, het contact van de joden met de wortels van hun cultuur en religie verbreken. In oktober 1941 werd het niet-joden verboden om nog langer te werken in joodse gezinnen. De NSB verbood dit omdat autochtone vrouwen groot gevaar zouden lopen tijdens het werk in joodse gezinnen. Joodse ondernemers werden uit het bedrijfsleven gegooid. Hun bedrijven werden overgenomen door Nederlanders die de zaak voor weinig van de autoriteit kochten. Alle joden werd eind 1941 het lidmaatschap van een vereniging ontzegd ( joden mochten alleen lid zijn van joodse verenigingen ). Autochtone Nederlanders kwamen door deze maatregel steeds minder in contact met joodse mensen. De NSB hoopte dat het Nederlandse volk zich daardoor niet meer om de joodse medeburger zou bekommeren. De segregatie ging verder.

Fel protest van de bevolking bleef uit. Een groot gedeelte van de autochtone bevolking verzette zich, vanwege de slechte economie, nauwelijks tegen deze maatregelen. Zo werden in Nederland en in Duitsland joden regelmatig door Hitler's volgelingen geïntimideerd. In de kranten stond de volgende ochtend dat de joden begonnen waren met de vechtpartij. Zo werden de joden voorgesteld als een crimineel volkje. De joodse bevolking werd in Nederland en in Duitsland afgeschilderd als een volk dat zich vanwege haar religieuze opvattingen superieur voelde in vergelijking met andere volken. De de bevolking geloofde deze propagandaberichten en ging langzamerhand ook meedoen aan de intimidatie van joden. Iedereen kon dus de joden straffeloos intimideren. Het werd de autochtone bevolking afgeraden om nog om te gaan met joden. De joodse bevolking werd uiteindelijk als een uitwas beschouwd. Een bevolkingsgroep die niet binnen onze maatschappij paste. Het buitenland reageerde niet en Hitler en Anton Mussert konden hun gang gaan. Joodse kinderen werd het in de provinciale hoofdsteden verboden om naar openbare of particuliere scholen te gaan. Op lokaal niveau moest de gemeente het zelf uitmaken. De hogescholen en universiteiten weigerden op hun beurt joodse studenten wat de intellectuele en maatschappelijke ontwikkeling van de joodse bevolkingsgroep verder beperkte.

Ondertussen werden er nog steeds nieuwe regels voor de joden ingevoerd: ze mochten geen theaters meer bezoeken, bioscopen, concertzalen, musea en parken werden verboden gebied voor de joden. Het bioscoopverbod werd ingesteld naar aanleiding van 'ongeregeldheden' in bioscopen waar joden aanwezig waren. Het werd langzamerhand duidelijk dat de joden uitgezet moesten worden omdat zij niet tot deze maatschappij behoorden.

Om de joden te herkennen werd op 2 mei 1942 een vignet ingevoerd, de jodenster. De joden waren al sinds januari 1941 herkenbaar aan een vetgedrukte 'J' in hun persoonsbewijs. Alle personen ouder dan 14 jaar moesten zich hiermee op straat legitimeren. Joden kregen twee grote J's op het Persoonsbewijs gestempeld. Hierdoor werd het voor deze bevolkingsgroep onmogelijk om bij controles haar achtergrond te verloochenen. Nu bepaalde de jodenster wie wel en wie niet in de maatschappij thuishoorde. In een rap tempo werd een legaal systeem opgebouwd om invallen te doen en joden zonder enige reden op te pakken. Geleidelijk waren joden uit de samenleving verbannen. Uiteindelijke werden zij voor een groot deel vernietigd. De propagandaberichten en het politieke beleid van de NSB voorkwamen dat het Nederlandse volk werkelijk inzag wat er met de joden zou gebeuren. Dit willen we nooit meer meemaken!

Salman.

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 13312 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Columns
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 205 gasten en geen leden online

In Beeld