Breaking News

Een hoop onzin

  • woensdag, aug 01 2001
  • Geschreven door  Saliha Bochhah
Dat er in de huidige informatiesamenleving een opleving is van het internet is ons allen niet ontgaan. Het internet is de toekomst. Daarover zijn zowel de experts als de leken het eens. Het is bijna verwonderlijk en vooral een absurd fenomeen en toch staan er maar weinig mensen bij stil. Ikzelf sta wel vaker stil bij bepaalde zaken, die in eerste instantie heel normaal ogen.
Dat er in de huidige informatiesamenleving een opleving is van het internet is ons allen niet ontgaan. Het internet is de toekomst. Daarover zijn zowel de experts als de leken het eens. Het is bijna verwonderlijk en vooral een absurd fenomeen en toch staan er maar weinig mensen bij stil. Ikzelf sta wel vaker stil bij bepaalde zaken, die in eerste instantie heel normaal ogen. Ik vraag me wel eens dingen af, die soms te bizar en te achterlijk zijn om uit te spreken. In feite zijn het hele normale vragen. Zo zat ik onlangs in de auto een beetje om me heen te kijken, totdat ik een ingeving kreeg over waarom eigenlijk alles betegeld is. Alle straten in Nederland zijn voorzien van asfalt. Er zijn begrenzingen met wegen en straten, wat men heeft aangegeven met een kleine ophoging. Die kleine ophoging heeft natuurlijk een naam. Ook weer zoiets. Welke oen verzint er nou zoiets als een "stoep" voor zoiets kleins en onbenulligs? Hoe komen wij aan zoveel tegels? Denk maar eens na hoeveel wij er namelijk van hebben. Werkelijk, alles is gewoon van steen voorzien.

Tijdens mijn rit in de auto moest ik denken aan vroeger. Toen ik nog als klein meisje in Marokko leefde. Ik kan mij nog herinneren dat ik veel plezier kon beleven met zand en stenen. Het zand was mijn speelgoed en de stenen waren mijn wapens, mijn bescherming tegen mijn vijanden, als mij onrecht werd aangedaan. In Nederland aangekomen kon ik dat zand en die stenen wel vergeten. Het was mij nog niet opgevallen dat Nederland rijk was aan bestrating. Ik dacht dat ik met goud bedekte straten zou aan treffen. In plaats daarvan trof ik keien aan die niet van de grond te verplaatsen waren. Jullie begrijpen natuurlijk, dat mijn teleurstelling groot was. Ik weet nog dat als ik werd lastig gevallen door kinderen uit de beurt en dat geen enkele steen mij kon beschermen. Daarvoor moest ik een aantal kilometers verderop bij de dichtstbijzijnde spoorweg zijn, om een aantal keien te zoeken. Ik had het er niet makkelijk mee, geen zand waarop ik met mijn tedere voetjes kon lopen en geen stenen waarmee ik mijn vijanden kon uitschakelen.

Het lijkt misschien alsof ik wartaal aan het schrijven ben. Of zullen er meer mensen zijn die dit herkennen en deze verhalen enigszins bekend in de oren klinken. Zijn er mensen die zich soms net zoals ik afvragen, waarom dingen zijn, zoals ze zijn. Dit soort momenten komen uiteraard niet dagelijks voor. Meestal ontstaan dit soort vragen tijdens een avondje met vrienden, na een vermoeide en productieve dag, waarna ik versuft op de bank beland. Zo heb ik mezelf een keer zitten afvragen, waarom alles aan mijn lichaam precies op de juiste plek zit. Het grappige is dat je geen enkel lichaamsdeel op een ander plekje dan de eigen natuurlijke plaats kan voorstellen. Mijn oor zou nooit de plek van mijn oog kunnen innemen. God allemachtig dat zou er niet uit kunnen zien. Of vervang je oren door je voeten en plaats dan je oren op de plaats van je voeten. Je wilt niet weten hoe lelijk je er uitziet. Het is toch bizar dat alles op zijn plek zit. Wie verzint dit? Er moet blijkbaar een machtig iets zijn, die dit soort dingen maakt, zoals ze zijn. God bestaat en daar is geen twijfel over mogelijk.

Saliha Bochhah

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 7446 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Hot Topic
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 275 gasten en geen leden online

In Beeld