Breaking News

Een eenzame strijd

  • woensdag, apr 03 2002
  • Geschreven door  Saliha Bochhah
"Ik sterf liever, dan dat ik moet leven in deze ellende", zegt een vijftienjarige Palestijnse jongen op tv. Hij is net terug van het ziekenhuis en laat de verwondingen zien. Hij is vastberaden om in de strijd tegen het Israëlische leger te sterven. De beelden die daarna volgen, confronteren me wederom met het geweld, de lijken op straten, de zelfmoordaanslagen en de machteloze vrouwen en kinderen.
"Ik sterf liever, dan dat ik moet leven in deze ellende", zegt een vijftienjarige Palestijnse jongen op tv. Hij is net terug van het ziekenhuis en laat de verwondingen zien. Hij is vastberaden om in de strijd tegen het Israëlische leger te sterven. De beelden die daarna volgen, confronteren me wederom met het geweld, de lijken op straten, de zelfmoordaanslagen en de machteloze vrouwen en kinderen. Het doet me ontwaken uit mijn zorgeloze en veilige wereld. De situatie in Palestina lijkt wel een horrorfilm en wij in het westen applaudisseren voor de mensen achter dit schouwspel. Waarbij het scenario 'War against terrorism' door Bush is geschreven en de regie in handen is van Sharon. Alle belangrijke figuren daar omheen zoals Blair, Kok, en andere wereldleiders, bekritiseren en recenseren het schouwspel.

Barak vergelijkt het Palestijnse volk zelfs met een insectenplaag, die uitgeroeid moet worden. Deze woorden klinken me bekend in de oren. Waren het niet eens de woorden van Hitler? Paradoxaal genoeg zijn het nu de woorden van een jood. Zijn mensen werden tijdens de Tweede Wereldoorlog op dezelfde manier behandeld als de Palestijnen nu. De geschiedenis herhaalt zich, alleen lijken wij ons daar niets van aan te trekken. Waar de materiele belangen zwaarder wegen, doen mensenlevens er blijkbaar niet toe.

Gezien het overmatige geweld lijkt het schouwspel wel een oorlogsfilm. Echter, bij oorlog is sprake van gelijkwaardige partijen. In het geval van de Palestijnen kan er niet gesproken worden van soldaten, eerder van verzetplegers. In Nederland was je tijdens de Tweede Wereldoorlog een held als je je verzette tegen de Duitsers. De Palestijnen zijn daarentegen terroristen.

Ook ik kijk naar het schouwspel. De verbittering, frustraties en haatgevoelens van het Palestijnse volk maken me bedroefd en woedend. Ik walg van het feit dat Israël zoveel geweld en onrecht kan aanrichten zonder dat de rest van de wereld ingrijpt. Een volk wordt uitgemoord omdat "Israël" zogezegd vecht tegen het terrorisme. Hebben we dan niets geleerd van het verscheurde Afghaanse volk?

Waar blijft de VS? De politieagent van de wereld. Waar is Europa? Met haar democratie en mensenrechten. Wat doet de Arabische wereld? Met haar solidariteit jegens haar Arabische broeders. Is mijn verontwaardiging een gevolg van mijn naïeve en gevoelige ik? Snap ik het politieke spelletje niet? Is alles gerechtvaardigd sinds de VS roepen dat ze vechten tegen de terreur? Ik schaam me voor het feit dat ik een Nederlandse staatsburger ben, en dat we ons voor het karretje van de VS laten spannen. Het is een duidelijk en helder scenario. Wat er in Palestina gebeurt overschrijdt alle grenzen.

Israël misbruikt haar macht en heeft door haar leger de legitimiteit verworven om ongestoord te moorden. De Hamas en de Hezbollah mogen van mij blijven. Zij zijn het Palestijnse leger. Zelfmoordcommando's en ander gewelddadig verzet zijn de enige wapens van de Palestijnen, voor hen is dit een betere uitweg dan levend begraven te worden. Waar hebben we het over? Is het geweld van Israël gerechtvaardigd, doordat het een leger heeft? De Hamas en de Hezbollah zijn de enige die het geweld van Israël kunnen beantwoorden en op die manier enige balans in de schaal kunnen leggen. De stenen van de Palestijnse jongeren, wegen niet op tegen de Israëlische soldaten met hun geweldige uitrusting en stoere zonnebrillen.

Ik kan niet meer neutraal staan ten opzichte van deze kwestie, nu vind ik alle geweld van Palestijnse zijde geoorloofd. We kunnen er niet omheen dat Israël niet het recht heeft om de Palestijnen hun menswaardig bestaan te ontnemen.
Als we lang genoeg wachten, zal de vrede in het Midden Oosten vanzelf komen. Niet omdat Israël eindelijk tot het inzicht komt dat het strookje land met de Palestijnen gedeeld moet worden, maar omdat er simpelweg geen Palestijnen meer over zullen blijven die het nog tegen Israël kunnen opnemen. Als we hier op wachten, dan ziet het ernaar uit dat het ook daadwerkelijk gaat gebeuren. In de tussentijd wordt er een eenzame strijd gevoerd tegen dit onrecht en huil ik mee met het Palestijnse volk.

Saliha Bochhah

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 9286 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Hot Topic
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 513 gasten en geen leden online

In Beeld