Breaking News

Kunstkolonialisme & Hirsi Hysterie

  • zaterdag, juni 24 2006
  • Geschreven door  Mohammed Benzakour

In Marokko, zegt men, woedt al langere tijd een fel debat over een film. Dat is uiteraard een goed teken, want wie over moraal en kunst het hoofd breekt, diens maag is gevuld.  De film heet – en u merkt direct dat de maker er geen doekjes om windt - ‘MaRock’. En wie Rock zegt, zegt seks, en wie seks zegt, zegt drugs.

In Marokko, zegt men, woedt al langere tijd een fel debat over een film. Dat is uiteraard een goed teken, want wie over moraal en kunst het hoofd breekt, diens maag is gevuld.  De film heet – en u merkt direct dat de maker er geen doekjes om windt - ‘MaRock’. En wie Rock zegt, zegt seks, en wie seks zegt, zegt drugs. Dus barst de film van de seks, drugs en Rock & Roll –  o wat kan soms het leven heerlijk overzichtelijk zijn.

Pardon, zei ik seks? Laat ik het zo zeggen, af en toe wordt er op het doek dapper geflirt en gezoend, maar eerlijk is eerlijk, wilde, bachanale orgieën vol Grieks en Frans krijgen we niet te zien - het moet wel netjes blijven, niet waar. En drugs? Ach, ook hier gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat af en toe een biertje en wodkaatje achterover wordt geslagen, maar een lsd’tje, paddootje of rank spuitje (waarover je in tal van Marokkaanse nachtclubs en sloppenwijken struikelt) die heb ik niet voorbij zien schuiven. Of zou met drugs dat ene jointje op dat schoolfeestje bedoeld worden?

De film zou ook zinderen van islamsmaad. De moslimfundamentalisten zouden blind van woede over straat stuiven. Dus houd je vast, hier komt de beruchte scène. Hoofdpersoon Ghita, een kakmiepje uit een kakmilieutje, slechts gekleed in short en hemdje (hoe durft ze, de sloeri), reageert verbijsterd als ze haar oudere broer biddend aantreft op een kleedje in de woonkamer. “Wat is hier aan de hand? Ben je op je hoofd gevallen? Word je nu opeens een baard?”

Je moet maar lef hebben. En alsof dit niet taboeschendend genoeg is, stopt de regisseur er verderop opnieuw een gewaagde scène in. De twee jonge geliefden (moslimmiepje en joodse jongen – hoe verzin je het!) betasten elkaar heimelijk in een donker steegje. Het meisje wil de jongen zoenen, maar aarzelt. De jongen merkt dat en doet daarop zijn davidsterketting af en hangt hem om haar nek.
En een kabaal dat dit gaf - zag je die lange rijen voor de bioscopen! Marokko staat op exploderen! Tenminste, als we onze pers mogen geloven. Want volgens de correspondenten liggen de moslimorthodoxen al maandenlang overhoop wat te doen met deze duvelse zedenverwildering. 
Het is lollig hoor, maar met de realiteit heeft het niks van doen. Toevallig bezocht ik afgelopen periode tweemaal in bliksemvlucht Marokko. Maar beroering? En ik las toch al gauw drie kranten. Neen, als ik al een boze baard over straat zag ijsberen, was het omdat hem een kapotte wasmachine was aangesmeerd. Verder sjokt het leven er rustig voort, zoals een ezel in de vroege morgen naar een waterput.

MaRock is in alle opzichten, zoals de meeste Marokkaanse films, een flauwe margrietfilmpje. GTST aan de Middellandse Zee. Kijk mama, zonder handen! Dertien in een dozijn. Toch is de in Frankrijk wonende maakster - Laila Marakchi, zelf getrouwd met een sefardische jood – door een Hollandse krant uitgeroepen tot de ‘vrouwelijke Fellini’. Gelukkig voor de recensent dat Fellini geen Nederlands verstaat, want in plaats van omdraaien was Fellini uit zijn graf opgestaan om die recensent bij zijn door ratten besnuffelde lurven te grijpen. 

Intussen wordt Marakchi als een heldin onthaald op alle grote filmfestivals, zoals in Cannes en, onlangs nog, op het Arabische Film Festival te Rotterdam (alwaar ik, om de feestelijke stemming niet te verpesten, een vriendelijk openingsverhaaltje hield – nooit meer zulke openingspraatjes!).

Wat is dat toch? Zodra een ‘taboedoorbrekende multiculti-productie’ opduikt, is het op voorhand geweldig. Je zag het ook bij Shouf Shouf Habibi. Een daverende hit. Aan de film lag het niet. Want gemeten langs artistiek-inhoudelijke filmcriteria zou Shouf ineen zijgen als een ouwe puddingtaart. Niet een grap slaagt, niet een acteur overtuigt, niet eenmaal voel je drama. Een flinterdunne cast in een flinterdun plotje. En toch staken recensenten in koor de loftrompet. ‘Hilarisch!’ Dit soort hypocriete bevoogding en geknuffel noem ik Kunstkolonialisme. Je zag het eerder bij migrantenliteratuur. Elke allochtone inktmorser was bij voorbaat de nieuwe zwarte Tolstoi.

Nog even de onvermijdelijke Hirsi Hysterie. Zoals u weet (of niet) wantrouwde ik van meet af aan de verlichte agenda van deze VVD’er. Ik ontdekte er weinig verlichts in. Nog minder emancipatie. Maar een overvloed aan discriminatie en ijdelheid. De grootste verdienste van Hirsi Ali was, linksom of rechtsom, het op de kaart zetten van Hirsi Ali – of was het Magan? Met fijn bijeffect: appeasement van onze verenigingen der rechtsconservatieven. Klaarblijkelijk is dat ook de reden dat niet moslima’s haar koers stutten (rara hoe kan dit?) maar voornamelijk de rancuneuze kring roomblanke, grijze, kalende rechtsconservatieve mannen die ook grotendeels – een publiek geheim - haar stukken schreef. En niet te vergeten haar persoonlijke headhunter c.q. penozeklant Neelie Kroes. Extra reliëf kreeg het toen we langzamerhand vermoedden dat Magan gewoon heel comfortabel in Kenia zat en alleen voor een hogere studiebeurs naar Nederland kwam. Niks dwanghuwelijk, niks 5 burgeroorlogen, niks eerwraak - en hoeveel radicaal islamisme?

Alle zelfmystificatie ten spijt, maar nu? Nu heeft mevrouw zich getransferd naar een ultrarechts Amerikaans bolwerk dat aan de wieg stond van het bij elkaar gefabuleerde Irak-debacle. Een oerconservatief bolwerk met net zoveel vrouwenemancipatie als parels in een varkenskont.
Need I say more?
    

Mohammed Benzakour

De Humanist, 3e editie, juni

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 10236 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Mohammed Benzakour
Meer in deze categorie: « Vallen Misdaad loont »
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 287 gasten en geen leden online

In Beeld