Breaking News

Mijn eerste du’a‏

  • donderdag, dec 20 2012
  • Geschreven door  Ikram Amatullah

Laatst zat ik voor me uit te staren en dacht aan de kracht van de smeekbede (du’a). Zo brachten mijn gedachte me mee naar mijn eerste du’a. Dit deed me aan lang geleden denken. Ik zat nog op de basisschool. Ik kan me helaas niet meer herinneren welke groep, maar het feit is en blijft dat ik nog erg jong was. Zoals elk Marokkaans meisje, had ik ook gouden oorbellen. Maar helaas was ik niet zoals al deze andere meiden. Nee! Ik raakte namelijk altijd één van de oorbellen kwijt.

Elk jaar had ik wel een nieuw paar doordat ik telkens één van de oorbellen verloor. Bij een zwemles, bij het buiten spelen of waar dan ook. Ik raakte altijd wel één oorbel kwijt. Mijn ouders waren het op een gegeven moment zat. Een gouden oorbel is namelijk niet iets goedkoops.

Mijn oma (Allah yarhma) had zelfs een keer een oorbel voor mij gehaald. Maar tevergeefs. Ook die raakte ik kwijt. Ik kreeg geen gouden oorbellen meer. Op een gegeven moment ging mijn vader voor het eerst alleen op vakantie. En toen hij terug kwam, had hij wel een heel mooi cadeautje voor mij mee. Jawel, gouden oorbellen! Ik mocht ze pas dragen nadat ik plechtig heb beloofd dat ik deze niet kwijt zou raken.

Een paar maanden later op een zomerse ochtend, werd ik wakker. Ik liep richting de badkamer en tot mijn grote verbazing zag ik dat ik één oorbel miste. Dit kan toch niet?! Ik zag het al gebeuren, laaiende ouders, huisarrest, op mijn kamer opgesloten zitten. Gestraft worden voor het feit dat ik voor de zoveelste keer mijn oorbel ben verloren. Snel rende ik naar mijn kamer waar ik mijn bed grondig begon te onderzoeken. Wanhopig op zoek naar mijn gouden oorbel. Ik was teleurgesteld. Ik kon het niet vinden. Ik richtte me weer richting de badkamer, verrichte de woedoe en ging in de huiskamer het ochtendgebed verrichten. Ik herinnerde mij ineens één van de moskeelessen waarin de juf ons vertelde dat je in het gebed alles aan Allah (soebhana wa ta’ala) kon vragen. Ik had dit nooit eerder gedaan en niet geschoten is altijd mis toch?

Ik verrichte mijn smeekbede. Ik smeekte Allah (soebhana wa ta’ala) om mijn oorbel terug te geven. Toen ik klaar was met het gebed en ik opstond, hoorde ik iets vallen. Verward om mij heen kijkend wat dat zou kunnen zijn. Mijn oorbel?! En ja hoor, daar lag hij. Mijn oorbel waarvan ik plechtig had beloofd dat ik hem nooit meer kwijt zou raken. Soebhana Allah! Mijn eerste smeekbede werd gelijk verhoord. En nu vele jaren later, worden ze nog steeds verhoord door Allah (soebhana wa ta’ala). En mijn gouden oorbel draag ik nog elke dag. Een herinnering aan deze geweldige gebeurtenis. Een reminder dat Allah (soebhana wa ta’ala) de Verhoorder is.

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 8596 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Moslima
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 333 gasten en geen leden online

In Beeld