Breaking News

Kop of munt?

  • zondag, dec 23 2012
  • Geschreven door  Qalamiste

In naam van Allaah, de meest Barmhartige, de Genadevolle. Wat wil je later worden? Tot op de dag van vandaag herinner ik mij die vraag nog steeds. Een vraag die mij vaak gesteld werd toen ik nog ‘jong’ was en in de schoolbanken zat op de middelbare school. Een antwoord op die vraag had ik altijd wel klaar staan. Soms was mijn antwoord laborante, soms docente, soms maatschappelijk werkster en soms verpleegster. Andere zusters hadden dan weer als antwoord advocate of dokter.

Ik had vaak de gedachte dat dit misschien wel te hoog gegrepen was. Maar goed, zoals ik al zei: ik was nog jong en misschien wel naïef. Ik wou als jong meisje – niet dat ik nu oud ben – dan ook werken aan mijn toekomst, een toekomst waarin ik de medemens een reikende hand kon aanbieden, een toekomst waarin ik iemand was, niet slechts iemand die haar werk deed, maar iemand die verandering kon brengen met hetgeen zij deed. In ieder geval een toekomst die er anders uitzag dan die waarin ik vandaag leef, wat niet per se hoeft te betekenen dat ik het nu slecht heb. Integendeel, Alhamdoulilaah!

Het heeft enkele jaren geduurd voordat ik besefte dat ik die ‘iemand’ toch niet zou kunnen zijn. Ik werd belemmerd in hetgeen ik wou doen, werd belemmerd in mijn verdere ontwikkeling als individu in deze maatschappij, helaas. Stilletjes aan doofde mijn wilskracht en motivatie uit en liet ik mijn hoofd dan ook hangen. Waarom precies? Op school werd het mij niet toegestaan om mijn islamitische identiteit te behouden. Er werd mij verteld dat ik mij op school en op stages moest ontsluieren en dat werd ik meer dan zat! Niets ten koste van onze religie, niets ten koste van de Islaam en niets ten koste van het symbool waarmee wij als moslima duidelijke grenzen aangeven naar de buitenwereld toe. Daar gingen mijn toekomst en mijn mooie dromen. Ik had een doel voor ogen, ik had alleen nooit geweten dat dit doel mij zo ruw kon worden ontnomen omwille van mijn geloofsovertuiging. Hoe kon het toch zijn dat mij dat recht werd ontnomen? Lag mijn toekomst nu daadwerkelijk in handen van zij die de Islaam liever zien gaan dan komen? Wanneer ik ze confronteer met de ‘waarom-vragen’, blijven deze onbeantwoord en gaan dan over op het onderwerp ‘emancipatie’ en ‘integratie’, wat dat ook mag betekenen voor hun. Emancipatie, denk ik bij mezelf. Wat een grappig weinigzeggend maar tegelijkertijd ook onderdrukkend begrip. Wanneer spreekt men eigenlijk van emancipatie? Hoe interpreteren zij dit begrip? Is de vrouw geëmancipeerd wanneer zij zichzelf letterlijk en figuurlijk blootgeeft? En wanneer spreekt men precies van integratie? Wanneer men een kerstboom in zijn living heeft staan? Wanneer men gezellig een glaasje wijn meedrinkt voor die ene keer? Waarom willen zij toch niet inzien dat de Islaam niet slechts een religie is, maar daarnaast ook een dagelijkse levenswijze én dat dit ons té dierbaar is om zomaar even aan de kant te schuiven?

Keer op keer ben ik verbaasd over de bekrompenheid van de medemens. Hoe vaak moeten wij ze nog overtuigen dat onze religie ons meer biedt dan wat zij ons te bieden hebben? Neen, zeggen wij tegen de hoogoplopende bedragen die ons worden aangeboden. Neen, zeggen wij tegen de status die zij ons willen doen bekleden. Het antwoord is duidelijk: Neen! Weten zij dan niet dat wij de dochters zijn van grote vrouwen, heldinnen, leeuwinnen! Wij zijn de dochters van Khadija (radiya Allaahu ‘anha), een succesvolle zakenvrouw. Wij zijn de dochters van ‘Aicha (radiya Allaahu ‘anha) een vrouw die een brede kennis had over de geneeskunde en wiskunde. Met opgeheven hoofd, brede glimlach en tegelijkertijd een traan van gemis, zeggen wij met trots dat deze vrouwen onder andere onze voorbeeldvrouwen zijn. Wij kijken op naar hen in hun manier van praten, handelen en kennis vergaren. Zij hebben het eeuwige succes van deze wereld en het hiernamaals verkregen. Wij kunnen enkel streven naar datzelfde succes! Wij wensen dit succes te verkrijgen! Ja, dit waren onze moeders. Moeders die tal van wijsheden en oceanen aan parels voor ons hebben achtergelaten. Wanneer ik vanaf dit moment belemmerd wordt op mijn weg naar dat succes, herinner ik mijzelf aan deze vrouwen. Herinneringen die me de nodige motivatie en wilskracht geven om verder mijn weg naar dat succes te bewandelen. Geen sociale status kan hier aan evenaren, geen goud kan mij hiervan verleiden, geen hopen geld zullen mij hiervan misleiden. Dus wanneer iemand mij vraagt waarvoor ik kies: het gezonde verstand (kop – deze benaming is trouwens zeker in dit geval niet denigrerend bedoeld) of sociale status en geld (munt), dan is mijn antwoord ook hierop snel gegeven. Aan u de keuze? Kop of munt?

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 7303 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Moslima
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 555 gasten en geen leden online

In Beeld