Breaking News

Veilig vanuit mijn zolderkamer...

  • vrijdag, mrt 22 2002
  • Geschreven door  Gadija
Vanuit mijn zolderkamer, die goed verwarmd is, die gevuld is met alles wat mijn hartje begeert, waar ik me totaal veilig voel, denk ik na, met mijn gevulde maag wat er met mijn moslimsbroeders en -zusters overal op de wereld gebeurt. Met uitstek wat er in Palestina gebeurt. Het is het land waar de gehele mensheid wordt opgewekt op de Dag der Opstanding. Waar het gezegende gebied ligt met al-Aqsa Moskee.
Vanuit mijn zolderkamer, die goed verwarmd is, die gevuld is met alles wat mijn hartje begeert, waar ik me totaal veilig voel, denk ik na, met mijn gevulde maag wat er met mijn moslimsbroeders en -zusters overal op de wereld gebeurt. Met uitstek wat er in Palestina gebeurt. Het is het land waar de gehele mensheid wordt opgewekt op de Dag der Opstanding. Waar het gezegende gebied ligt met al-Aqsa Moskee. Waar de profeet Mohammed (sws) naar toe ging tijdens al_Isra'(de nachtelijke reis) en vanwaar al-Mi'raj (reis naar de Hemelen) begon. De eerste Qiblah (gebedsrichting) in de Islam, voor al-Ka'bah in Mekka, waar de profeet (sws) zijn volgelingen vroeg in die richting te staan tijdens het bidden. Kortom een land die een grote status heeft in de Islam. Het is vreselijk het zijn MIJN broeders en zuster, mijn hart verscheurt als ik me inbeeld hoe het eruit ziet. Heel laf, maar heb nu drie dagen geen journaal durven te kijken! Het doet pijn deze mensen te zien lijden, deze onschuldige mensen die nauwelijks brood op tafel hebben. En waarom moeten de onschuldige kinderen de ellende van de volwassenen verdragen. Wat voor toekomst beeld kunnen zij nog creëren. Kunnen zij überhaupt een onderscheid maken tussen vrede en haat!

Met pijn in mijn hart besluit ik toch naar het journaal te kijken. Wie ben ik die niet durf te kijken terwijl deze onschuldige mensen er daadwerkelijk in leven 24 uur per dag, 7 dagen per week, 4 weken per maand en met de vraag wanneer deze ellende zal eindigen. De verslaggever begint met de inleiding van het journaal en dan komen de beelden. Ik voel de tranen over mijn wangen naar beneden vallen, overal zie ik kinderen huilend stevig hun moeder vastpakken. De moeder zelf ziet er wanhopig uit, hoe kan zij nog enige hoop geven aan haar kind, als zij zelf niet het licht in het leven meer ziet. Overal om hen heen wordt er geschoten, alles is vernield, huizen zijn afgebrand, familie is kwijt, wat is er over: helemaal niets! Ik draai me om als ik bloed zie, kan er niets aandoen voel de rillingen over mijn rug heengaan, het doet pijn, teveel pijn. Ik voel me zwak als ik me omkeer, het lukt me niet meer naar deze beelden te kijken. Het wordt me teveel en doe de tv uit. De schuldgevoelens komen naar boven, durf ik niet eens naar deze ellende te kijken. Wat kan ik doen als inwoner van Nederland hier vanuit mijn zolderkamer. Dan bedenk ik me, er is maar een die Almachtige is, waarvoor we uiteindelijk op aarde zijn gezet: Allah, de Oppermachtige "La h'awla wa la qoewatta illa billah", er is geen kracht noch macht behalve bij Allah.

Ik besluit 2 raka3 (neerbuigingen) te bidden voor deze mensen en doe dou3a (smeekbede) voor hen. O Allah, zend hun geduld, standvastigheid in de Islam en veiligheid aan deze mensen. O Allah, help deze onschuldige mensen; stuur hun kracht om zichzelf te verdedigen.
O Allah, bescherm hen tegen alle soort kwaad, verdedig hen tegen de vijand. Geef hun de perfecte plaats in 'Aljenna' (hemel). Amien!
Na het bidden krijg ik een vredig gevoel, want ik weet dat deze mensen onder Allah's hoede zijn, hun beproeving op aarde is groot die hun een mooie plaats in het hiernamaals verzekert, Insha Allah!

Yazakum Allah,

Gadija

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 9717 keer
Beoordeel dit item
(0 stemmen)
Gepubliceerd in Moslima
Log in om reacties te plaatsen

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 250 gasten en geen leden online

In Beeld