Breaking News

Een wijze man zei eens: ‘’This will be the realest shit I ever wrote.’’ Een dom jongetje begon eens zijn relaas met deze quote, te laf om zich een keer zelf ondubbelzinnig te uiten. Én omdat proza nou eenmaal niets anders is dan een piepkleine, plastic ring, in een doosje, in een doosje, in een doos, in een doos, in een veel te grote doos ingepakt met behulp van het gehele assortiment Zeeman cadeaupapier. De antiheld van dit verhaal is wat die zaak betreft employee of eternity. Sterker nog, hij ken(t) niets anders.

Mijn geliefde, het klinkt raar maar er was gelijk liefde tussen ons. Ik was gelijk jouw allerliefste en misschien nog wel het beste wat je overkwam. Mijn geliefde, onze band werd alleen maar sterker door de jaren heen. Achteraf gezien had ik meer moeten genieten maar Allah weet wat wij niet weten.

Ik kijk naar je in het ochtendlicht. Jouw gezicht, zo vertrouwd. Je ogen gesloten. De zon is net opgekomen. Buiten hoor ik de eerste vogels. Een deur slaat dicht. Het stadse leven neemt zijn aanvang.
Hier en nu zijn wij met zijn tweetjes. Ons eigen paradijsje. Ik hou van jou. Met alles dat ik in me heb. Je lange haar valt krullend over je schouders. De eerste zonnestralen spelen met jouw lokken. Ik laat mijn vingers erdoorheen strepen.

Het is nu bijna vijf jaar geleden dat mijn vader is overleden. Ik herinner me nog alles. Het lijden, zijn sterfbed, zijn laatste adem, zijn begrafenis, maar ook het moment dat de arts het doodvonnis uitsprak. Dat was op een vrijdagmiddag. Mijn vader had aan het begin van dat jaar vage klachten in zijn onderbuik. Na diverse onderzoeken hadden ze een gezwel gevonden en werd de diagnose gesteld: een uitzaaiing waarvan de primaire tumor onbekend was.

Galerij

 
Als het leven geleefd is... Is de dood nabij

We hebben 338 gasten en geen leden online

In Beeld