Print deze pagina

Monstrum V (Thriller)

Langzaam draaide Joep de dop terug op de fles en schoof het gevulde glas behoedzaam over de bar in de richting van de late bezoeker. De man knikte en legde zijn duim en wijsvinger eromheen zonder het drankje naar zijn mond te brengen. 'Het is lang geleden' zei de barman. De ander haalde zijn schouders op. 'Een jaar. Wat is nou een jaar?' 'Er kan een heleboel gebeuren in een jaar.'

Joep had de man in eerste instantie niet eens herkend. Hij had zijn laatste klanten van die nacht uitgeleide gedaan, de stoelen op het terras opgestapeld en daarna nog een laatste sigaret opgestoken. Buiten natuurlijk.

Het was de kortste nacht van het jaar. Een heldere. De kerkklok sloeg half vier. Nog even en de zon zou weer opkomen. Plotsklaps had hij het gevoel gekregen dat iets of iemand naar hem keek. De laatste tijd overviel dat idee hem wel vaker als hij ergens alleen was, maar op de een of andere manier voelde het anders. De donkere steeg was ineens een dreigende plek vol roerloze schaduwen geworden.

Het voelde min of meer als een opluchting dat een donkere gestalte vanuit de achtergrond was opgedoken. Een zwarte hoed met daaronder een gezicht met een baard. Dat was het waarom hij de man niet meteen had herkend. Bij de vorige ontmoeting was het gezicht slechts getooid met een klein snorretje vlak langs de bovenrand van de mond. Waar hij hem aan herkende was de droge kuch die plotsklaps langs de muren echode. Het auditieve DNA waaraan klanten door kasteleins worden herkend, besefte Joep.

'Je herinnert je me?' had de man gevraagd.
Er was een korte stilte gevallen. Joep gaf slechts een korte knik als antwoord.
'Heb je het nog? ' Het was de vraag die Joep had verwacht.
'Kom even mee naar binnen.'
'Waar is het?'

Onwillekeurig liet Joep zijn blik naar beneden dwalen, naar het zilveren kistje dat binnen handbereik onder de bar stond. Rechts van de tapkraan. Het leek op een koffertje waarin pokerchips worden bewaard, alleen de verhoudingen waren afwijkend. Het was minder breed, alleen wat hoger. Aan de voorkant zaten twee sloten. Joep had meerdere malen geprobeerd of hij het open kon krijgen, maar het risico het omhulsel daarbij te beschadigen was te groot geweest.

En hij had er tenslotte vijfhonderd euro voor gekregen om het te beschermen. De man knikte goedkeurend. 'Je hebt het nog. Mooi zo. Ik wil het terug.'

Joep dacht na. Een jaar geleden was de vreemdeling ook al in het holst van de nacht zijn bar binnen gekomen met het koffertje onder zijn arm. Hij wilde niet zeggen wat erin zat. De vraag was eenvoudig. Joep moest het koffertje een veilig plekje geven. Dat was het enige dat hij voor de tien briefjes van vijftig die voor hem op de bar werden gelegd hoefde te doen. Natuurlijk had Joep even moeten nadenken. Was het wel legaal allemaal? Drugs? Maar als hij nou niet wist wat erin zat, voor hetzelfde geld was het een box met krantenknipsels of waardevolle verzameling sigarenbandjes die voor een vrouw waarvan de ander aan het scheiden was verborgen moest blijven? Wie kon hem iets verwijten?

Het enige dat de man kwijt wilde was dat wat erin zat voor hem een kostbaar bezit was, de kern van zijn leven zou je kunnen zeggen en dat hij het desondanks bij Joep, een totaal vreemde wilde onderbrengen. Joep moest beloven nooit een poging te wagen het open te maken, maar dat was niet alles. De kastelein herinnerde zich de doordringende blik van de man en kon zich bijna woordelijk herinneren hoe die hem had laten beloven, bezweren bijna dat hij het kistje nooit aan iemand zou afgeven. Nooit en te nimmer. Zelfs niet aan de man zelf, was eraan toegevoegd. Joep had gefronst. Was de klant nou serieus? Ook niet aan de hemzelf. Het klonk bijna mystiek. Alsof de twee een verbond sloten. Er zat iets in dat kistje dat macht over de man uitoefende. Hij wilde ervan af. Weggooien kon hij het niet. Maar zolang het in zijn bezit was beheerste het zijn gedachten. Elke dag weer.

Heel kort had Joep overwogen om het kistje terug te schuiven naar de andere kant van de toog en vriendelijk te bedanken voor de eer, maar zijn oog was weer gevallen op de bankbiljetten. En ach, wat zou het? Het at geen brood, en hij had nog wel een plek op een plank onder de bar, dus na het inschenken van nog een borrel had Joep de kist gepakt en hem naast een stapel op hun kop staande glazen geschoven. De man had dankbaar geknikt en een toost uitgebracht om daarna in de nacht te verdwijnen.

In de eerste weken had Joep het kistje meerdere malen gepakt, op zijn kop gehouden, ermee geschud en geprobeerd met een mes het deksel een stukje op te lichten. Tevergeefs. De sloten bleken ook met paperclips en schroevendraaiers niet te openen. Hoewel de klanten er af en toe opmerkingen over maakten wende de aanwezigheid en werd het gaandeweg een vertrouwd stukje interieur. Op een gegeven moment was het kistje gewoon een object onder de bar geworden.

Tot vanavond.
'Ik wil het terug' herhaalde de vreemdeling. Joep herinnerde zich de woorden van een jaar daarvoor. 'Sorry. Ik mocht het aan niemand geven, zelfs niet aan jou. Dat heb je zelf gezegd.'
De man trok zijn schouders op. 'Zoals je zojuist zei, er kan een hoop gebeuren in een jaar. We zijn ouder en wijzer. Nu denk ik er anders over dan toen. Er is privé het één en ander veranderd. Ik moet het echt terug.' Meteen dacht Joep aan zijn eerste idee dat er iets in zat dat de man voor zijn vrouw wilde verbergen.
'Maar ik heb het je beloofd. Zitten er soms sigaretten in en heb je vandaag besloten weer te gaan roken?' Het leek of de ander glimlachte.
'Niet helemaal. Het is wel verslavend. Ik kan niet zonder.'
'Kan ik niet doen. Ik houd me aan mijn beloften.'
'Luister nou. Ik was op dat moment echt helemaal iemand anders dan nu. Ik moet het hebben. Ik sta niet voor de gevolgen in. En je weet dat het van mij is.' Het klonk dreigend maar Joep liet zich niet uit het veld slaan. Nog niet.
'En het geld?'
'Het is van jou. Ik beloof het je. Ik hoef er niks van terug. Sterker nog, als je het kistje teruggeeft krijg je nog een keer dat bedrag.' Joep legde glimlachend zijn hand op het kistje. 'Als ik het teruggeef, wil je me één ding beloven?'

De man ging rechtop zitten en keek Joep doordringend aan.
'Wat dan?'
'Laat je me de inhoud zien?'
'Waarom?'
'Ik moet het weten. Het hele jaar door staat dat ding hier geheimzinnig te zijn en ik wil gewoon niet dat je hier strakjes wegloopt en ik nooit zal weten wat erin zit.'

De vreemdeling sloeg in één teug zijn glas achterover. 'Kom maar hier.' Met een ruim gebaar haalde Joep het kistje tevoorschijn en plaatste het op de bar tussen hen in. Daarna schonk hij het glas van de man nogmaals vol. Hij zag hoe deze de box een slag draaide, een sleutelbos uit zijn zak haalde en met een klein sleuteltje het eerste slot open klikte.

Joeps hartslag versnelde. Eindelijk zou hij het geheim kennen. De sleutel bleek ook het tweede slot te kunnen openen. De tweede beugel veerde in de geopende stand.

'Je weet het zeker?' Joep knikte. Het deksel zwaaide open en de nieuwsgierigheid die van Joeps gezicht afdroop maakte in een fractie van een seconde plaats voor een in verbijstering overgaande diepe verbazing op het moment dat hij besefte dat de man een revolver uit de box haalde, op hem richtte en een kogel dwars door Joeps linkeroog zijn hoofd binnendrong om er door de achterkant van de schedel weer uit te breken. Tijd om het schot te horen was er niet.

Even wankelde hij. Daarna zakte Joep langzaam onderuit. In zijn val nam hij een paar glazen mee. De vreemdeling gromde. 'Ik had toch duidelijk gezegd dat je het kistje niet terug mocht geven. Je was gewaarschuwd.'

Daarna opende hij de cilinder van de revolver en deed een nieuwe kogel in het bovenste vakje en klikte hem dicht. Vervolgens stopte hij het wapen terug in het kistje en draaide dat weer zorgvuldig op slot.

Zuchtend leegde hij zijn glas, stond op, waarna hij tien bankbiljetten uit zijn binnenzak haalde om die in een waaier op de bar te deponeren. Zijn honger was gestild. Nog één kroeg vannacht. Hij had zichzelf weer onder controle.

Tot de volgende zomer.

Deel dit op:

Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn


Gelezen: 9956 keer
Beoordeel dit item
(2 stemmen)
Gepubliceerd in Verhalen
Log in om reacties te plaatsen